<![CDATA[Nomaj | Waar de magie nazindert - Zweinstein]]> https://nomaj.be/ Mon, 13 Apr 2026 08:52:05 +0000 MyBB <![CDATA[Mysterie boven toverdranken]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=204 Fri, 21 Jan 2022 18:07:42 +0100 AlessaJess]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=204 Mysterie boven toverdranken
De leerlingenkamer van Ravenklauw was compleet uitgestorven, zoals het wel vaker was om 3 uur ‘s nachts op een doordeweekse avond. Dante gromde gefrustreerd in zijn handen terwijl hij keek naar de halve toverstok aan perkament die hij nog vol moest schrijven over de effecten van Knolsnortendrank op de ketels waar het in gebrouwen werd. Als dit op zich al geen strafwerk was geweest, had hij het zeker niet gemaakt. Met hoe weinig de koffie vanavond had geholpen en hoe saai het werk was vroeg hij zich echter nog steeds af of hij het wel af zou krijgen. Hij verbaasde zich serieus over hoe de docenten leken te denken dat als hij geen tijd had om zijn normale huiswerk te maken, het hem opeens de volgende keer wel op tijd zou lukken als ze hem extra huiswerk meegaven. En het argument dat hij dan wel kon stoppen met tekenen voor een paar weken om bij proberen te werken, hing hem ook ondertussen ook wel de keel uit. Wat had je aan een magische opleiding als alles wat je ermee mocht doen schoolwerk was, waardoor je aan het einde van de rit alleen nog als een doodvermoeide, van alle levenslust verstoken, hersenloze slaaf kon fungeren? Dan had hij nog liever strafwerk, zodat hij in ieder geval zijn hobby’s kon behouden en zichzelf niet van de astronomietoren af wilde gooien aan het eind van de rit. 
Dante sloeg zichzelf een paar keer op de wangen en nam de laatste hap van zijn chocolate chip cookie voor een felbegeerde boost aan energie. Hij dwong zichzelf te focussen op de zinnen die hij moeizaam aan elkaar reeg. Het duurde maar een paar minuten voor hij zijn gedachten weer voelde afdwalen naar het nieuwste project dat hij vanmiddag was begonnen en na tien minuten van halfslachtig geforceerd werk, liet Dante zichzelf een paar kleine schetsjes maken voor een Tarotkaartenset die hij in gedachten had. Het was letterlijk de enige manier waarop hij zich door deze droge stof heen wist te worstelen zonder alle haren uit zijn hoofd te trekken. Hij merkte met elke sessie dat zijn aandachtsspanne korter werd en begon zich serieus af te vragen of hij niet gewoon naar bed moest gaan toen Dante gekraak achter zich hoorde. Meteen doofde hij het licht waar hij bij werkte en hij hield zich doodstil. Professor Banning kwam niet vaak de leerlingenkamer binnen en al helemaal niet ‘s nachts, maar de laatste keer dat het was gebeurd, had Dante een aardige preek en geforceerd slaappillen van Madame Plijster gekregen. Dante huiverde bij de herinnering. Dat nooit weer. Hij had geen idee of doodstil in het donker blijven zitten genoeg was om onopgemerkt te blijven, maar terwijl hij de schimmige figuur langzaam maar zeker door het portret heen zag komen, kon Dante alleen maar hopen van wel.]]> Mysterie boven toverdranken
De leerlingenkamer van Ravenklauw was compleet uitgestorven, zoals het wel vaker was om 3 uur ‘s nachts op een doordeweekse avond. Dante gromde gefrustreerd in zijn handen terwijl hij keek naar de halve toverstok aan perkament die hij nog vol moest schrijven over de effecten van Knolsnortendrank op de ketels waar het in gebrouwen werd. Als dit op zich al geen strafwerk was geweest, had hij het zeker niet gemaakt. Met hoe weinig de koffie vanavond had geholpen en hoe saai het werk was vroeg hij zich echter nog steeds af of hij het wel af zou krijgen. Hij verbaasde zich serieus over hoe de docenten leken te denken dat als hij geen tijd had om zijn normale huiswerk te maken, het hem opeens de volgende keer wel op tijd zou lukken als ze hem extra huiswerk meegaven. En het argument dat hij dan wel kon stoppen met tekenen voor een paar weken om bij proberen te werken, hing hem ook ondertussen ook wel de keel uit. Wat had je aan een magische opleiding als alles wat je ermee mocht doen schoolwerk was, waardoor je aan het einde van de rit alleen nog als een doodvermoeide, van alle levenslust verstoken, hersenloze slaaf kon fungeren? Dan had hij nog liever strafwerk, zodat hij in ieder geval zijn hobby’s kon behouden en zichzelf niet van de astronomietoren af wilde gooien aan het eind van de rit. 
Dante sloeg zichzelf een paar keer op de wangen en nam de laatste hap van zijn chocolate chip cookie voor een felbegeerde boost aan energie. Hij dwong zichzelf te focussen op de zinnen die hij moeizaam aan elkaar reeg. Het duurde maar een paar minuten voor hij zijn gedachten weer voelde afdwalen naar het nieuwste project dat hij vanmiddag was begonnen en na tien minuten van halfslachtig geforceerd werk, liet Dante zichzelf een paar kleine schetsjes maken voor een Tarotkaartenset die hij in gedachten had. Het was letterlijk de enige manier waarop hij zich door deze droge stof heen wist te worstelen zonder alle haren uit zijn hoofd te trekken. Hij merkte met elke sessie dat zijn aandachtsspanne korter werd en begon zich serieus af te vragen of hij niet gewoon naar bed moest gaan toen Dante gekraak achter zich hoorde. Meteen doofde hij het licht waar hij bij werkte en hij hield zich doodstil. Professor Banning kwam niet vaak de leerlingenkamer binnen en al helemaal niet ‘s nachts, maar de laatste keer dat het was gebeurd, had Dante een aardige preek en geforceerd slaappillen van Madame Plijster gekregen. Dante huiverde bij de herinnering. Dat nooit weer. Hij had geen idee of doodstil in het donker blijven zitten genoeg was om onopgemerkt te blijven, maar terwijl hij de schimmige figuur langzaam maar zeker door het portret heen zag komen, kon Dante alleen maar hopen van wel.]]> <![CDATA[Cookies, kruimels en claxons]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=203 Thu, 20 Jan 2022 20:52:24 +0100 AlessaJess]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=203 -- Cookies, kruimels en claxons --
Dante wist dat hij zich waarschijnlijk zorgen moest gaan maken toen de huiselfen zijn koffie en drie chocolate chip cookies al klaar hadden staan toen hij aankwam. Het is dat hij de wandelingen richting de keuken en de gesprekken met de elfen zo leuk vond, anders had hij hun voorstel aangenomen om de versnaperingen voortaan naar de Ravenklauwtoren te brengen. Het zou de hoeveelheid keren dat hij na moest blijven omdat hij docenten ’s nachts tegen het lijf liep zeker verminderen, maar hé, wat kunnen ze een arm Raafje dat absoluut niet op het antwoord van het portret kon komen nou eenmaal aandoen? Hij begon het idee te krijgen dat hij professor Banning ondertussen bijna zó gek had gekregen met die smoes — waar de arme man inderdaad maar weinig tegenin kon brengen — dat hij op het punt stond het hele raadselwachtwoord af te schaffen. Wat zonde zou zijn, deels omdat er dan een traditie van een paar duizend jaar verloren zou gaan en deels omdat Dante dan z’n nachtelijke wandelingetje naar de keukens zou gaan missen.
Het liefste zou hij een uur zijn blijven hangen om Zweinsteinroddels uit te wisselen met Pinkie, zijn onofficiële favoriete huiself, maar met de hoeveelheid huiswerk die hij voor morgen nog moest doen besloot hij er na een paar minuten en een volledig opgeslurpte kop koffie toch maar een eind aan te breien. Als dankjewel gaf hij Pinkie nog wel een nieuwe button die hij had gemaakt van een van de nieuwe karakters uit zijn strip. Het was voor hen twee even moeilijk geweest om iets te vinden wat niet zo makkelijk kapot kon gaan of groezelig kon worden als papier, maar wat ook niet als kleding gezien kon worden. De buttons bleken de perfecte uitkomst te zijn.
Dante wist niet zeker hoe onofficieel hij zijn favoritisme nog mocht noemen aangezien Pinkie ondertussen overladen was met getekende buttons, maar omdat hij zijn voorkeur nog nooit hardop had uitgesproken, vond hij dat hij wel goed zat.
Hij wilde net een grote hap uit zijn tweede koekje nemen toen overal om hem heen rode lichten begonnen te flikkeren. Hij had een seconde de tijd om zich erover te verbazen toen vanuit het niets een snerpend geloei zijn oren vergruizelde.
Merlijns Baard!]]> -- Cookies, kruimels en claxons --
Dante wist dat hij zich waarschijnlijk zorgen moest gaan maken toen de huiselfen zijn koffie en drie chocolate chip cookies al klaar hadden staan toen hij aankwam. Het is dat hij de wandelingen richting de keuken en de gesprekken met de elfen zo leuk vond, anders had hij hun voorstel aangenomen om de versnaperingen voortaan naar de Ravenklauwtoren te brengen. Het zou de hoeveelheid keren dat hij na moest blijven omdat hij docenten ’s nachts tegen het lijf liep zeker verminderen, maar hé, wat kunnen ze een arm Raafje dat absoluut niet op het antwoord van het portret kon komen nou eenmaal aandoen? Hij begon het idee te krijgen dat hij professor Banning ondertussen bijna zó gek had gekregen met die smoes — waar de arme man inderdaad maar weinig tegenin kon brengen — dat hij op het punt stond het hele raadselwachtwoord af te schaffen. Wat zonde zou zijn, deels omdat er dan een traditie van een paar duizend jaar verloren zou gaan en deels omdat Dante dan z’n nachtelijke wandelingetje naar de keukens zou gaan missen.
Het liefste zou hij een uur zijn blijven hangen om Zweinsteinroddels uit te wisselen met Pinkie, zijn onofficiële favoriete huiself, maar met de hoeveelheid huiswerk die hij voor morgen nog moest doen besloot hij er na een paar minuten en een volledig opgeslurpte kop koffie toch maar een eind aan te breien. Als dankjewel gaf hij Pinkie nog wel een nieuwe button die hij had gemaakt van een van de nieuwe karakters uit zijn strip. Het was voor hen twee even moeilijk geweest om iets te vinden wat niet zo makkelijk kapot kon gaan of groezelig kon worden als papier, maar wat ook niet als kleding gezien kon worden. De buttons bleken de perfecte uitkomst te zijn.
Dante wist niet zeker hoe onofficieel hij zijn favoritisme nog mocht noemen aangezien Pinkie ondertussen overladen was met getekende buttons, maar omdat hij zijn voorkeur nog nooit hardop had uitgesproken, vond hij dat hij wel goed zat.
Hij wilde net een grote hap uit zijn tweede koekje nemen toen overal om hem heen rode lichten begonnen te flikkeren. Hij had een seconde de tijd om zich erover te verbazen toen vanuit het niets een snerpend geloei zijn oren vergruizelde.
Merlijns Baard!]]> <![CDATA[Alsof je wat leert van strafwerk]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=183 Mon, 29 Mar 2021 21:51:29 +0200 Blossom]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=183 Alsof je wat leert van strafwerk
(alsof een leraar nooit leert dat het vooral averechts werkt)
Samuel - Mason



Hangend over het ouderwetse lessenaartje tuurde Mason naar het potje inkt dat hij nu toch echt eens aan zou moeten roeren, maar hij had geen zin. Liever zat hij hier nog drie dagen dan dat hij die tweehonderd strafregels zou schrijven, want hij had geen schuld aan het feit dat hij hier zat. Dat vond hij tenminste, al was de docent het hartgrondig met hem oneens, maar die kerel was gewoon ongesteld ofzo - voor zover dat tot de mogelijkheden behoorde. In ieder geval was Mason er de dupe van dat hier een volwassene gewoon keihard met zijn verkeerde been uit bed gestapt was en dan was een glimlach voldoende om te moeten nablijven en al dat soort shit. 
Er was nog een tweede strafklant: Samuel. De blonde gast, die nooit teveel zei, had waarschijnlijk ook wel iets op zijn kerfstok - misschien net zo weinig als Mason, maar pas toen de leraar vertrokken was, kon hij ernaar vragen. 
“Heftige shit, hoor. Strafregels,” zei Mason met enig sarcasme, en gaf een knikje naar de deur waardoor hun strafwerkführer zojuist vertrokken was. “We kunnen beter iets nuttigs gaan doen. Hoe lang zal hij wegblijven, denk je?”
Maar wat verstond Samuel onder iets nuttigs? Doorgaans, in de leerlingenkamer, als Mason zich afgesloten trachtte te houden van schreeuwerds zoals Tymon Smith en die vreselijke Elfoy Surgens, zat hij regelmatig aan de andere kant van de tafel waaraan Samuel zat. Niet dat Samuel erg spraakzaam was, maar dat was in veel gevallen juist prettig. Eindelijk iemand met hersens, die zijn hoofd voor betere zaken gebruikte dan voor narcistische doeleinden. 
“Misschien moeten we even op bepaalde spreuken oefenen? Die van Verweer ofzo?” Op zich leek het hem wel geinig om iets stuk te zien gaan met een fijne Gruizelvloek, zo erg dat hij baalde van strafwerk. Echter: dingen stukgooien was niet echt zijn ding als hij kwaad was. Trouwens, hij was niet eens echt nijdig, meer een klein beetje wraakzuchtig. Hoe konden ze het die chagrijn betaald zetten? ]]> Alsof je wat leert van strafwerk
(alsof een leraar nooit leert dat het vooral averechts werkt)
Samuel - Mason



Hangend over het ouderwetse lessenaartje tuurde Mason naar het potje inkt dat hij nu toch echt eens aan zou moeten roeren, maar hij had geen zin. Liever zat hij hier nog drie dagen dan dat hij die tweehonderd strafregels zou schrijven, want hij had geen schuld aan het feit dat hij hier zat. Dat vond hij tenminste, al was de docent het hartgrondig met hem oneens, maar die kerel was gewoon ongesteld ofzo - voor zover dat tot de mogelijkheden behoorde. In ieder geval was Mason er de dupe van dat hier een volwassene gewoon keihard met zijn verkeerde been uit bed gestapt was en dan was een glimlach voldoende om te moeten nablijven en al dat soort shit. 
Er was nog een tweede strafklant: Samuel. De blonde gast, die nooit teveel zei, had waarschijnlijk ook wel iets op zijn kerfstok - misschien net zo weinig als Mason, maar pas toen de leraar vertrokken was, kon hij ernaar vragen. 
“Heftige shit, hoor. Strafregels,” zei Mason met enig sarcasme, en gaf een knikje naar de deur waardoor hun strafwerkführer zojuist vertrokken was. “We kunnen beter iets nuttigs gaan doen. Hoe lang zal hij wegblijven, denk je?”
Maar wat verstond Samuel onder iets nuttigs? Doorgaans, in de leerlingenkamer, als Mason zich afgesloten trachtte te houden van schreeuwerds zoals Tymon Smith en die vreselijke Elfoy Surgens, zat hij regelmatig aan de andere kant van de tafel waaraan Samuel zat. Niet dat Samuel erg spraakzaam was, maar dat was in veel gevallen juist prettig. Eindelijk iemand met hersens, die zijn hoofd voor betere zaken gebruikte dan voor narcistische doeleinden. 
“Misschien moeten we even op bepaalde spreuken oefenen? Die van Verweer ofzo?” Op zich leek het hem wel geinig om iets stuk te zien gaan met een fijne Gruizelvloek, zo erg dat hij baalde van strafwerk. Echter: dingen stukgooien was niet echt zijn ding als hij kwaad was. Trouwens, hij was niet eens echt nijdig, meer een klein beetje wraakzuchtig. Hoe konden ze het die chagrijn betaald zetten? ]]> <![CDATA[Zwerkballen en muizenvallen]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=181 Sat, 27 Mar 2021 19:42:13 +0100 AlessaJess]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=181 Zwerkballen en muizenvallen

Samuels arm werd bijna uit de kom gerukt terwijl hij die laatste slurk van MacKenzie uit de doelpost probeerde te houden. Hij werd een halve slag meegetrokken door de snelheid van de bal en hoewel hij het ding wel ving, was hij niet sterk genoeg om te voorkomen dat de slurk zijn arm deels door de doelring trok. Het ijzer beet aan zijn schouder terwijl hij er met een klap tegenaan kwam en hij siste van de pijn. Ze leek met de dag harder te gooien en hij vroeg zich af hoelang hij nog zou volstaan als amateurwachter. En of ze nog wel met hem zou duelleren als ze niks meer aan hem had als Wachter voor haar oefeningen. Met de rode bal in zijn hand richtte hij zich weer op vanuit zijn schuine positie op de bezem. Alle spieren in zijn rug stonden strak van het uren balanceren op het vliegend stuk hout en hij wist met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat hij morgen stijf zou staan van de spierpijn. Hij gooide de slurk terug en maakte met zijn handen het gebaar voor ‘pauze’. Hij wachtte niet op haar antwoord, maar liet zichzelf gelijk naar de grond glijden. Een onbewuste zucht ontsnapte hem toen hij eindelijk weer gras onder de voeten had. Hij gebruikte zijn bezem om tegenaan te leunen terwijl hij op MacKenzie wachtte. De zon begon langzaam maar zeker voorbij zijn hoogtepunt te trekken en ze hadden voor het eerste dagenraad al op het veld gestaan, of liever erboven gehangen, om te oefenen. Waar MacKenzies tomeloze obsessie met de gruwelijke sport vandaan kwam was hem een raadsel, maar hij kon niet ontkennen dat ze er niet slecht in was.
Hij diepte zijn toverstok uit zijn zak en liet hem over zijn bonkende schouder glijden. Zijn bloed kristalliseerde in zijn aderen door een ijzige kou die uit zijn vingers door zijn staf gleed en de pijn leek te verdoven. Toch voelde hij de draden in zijn rug bijna knappen bij de beweging. Zeer zeker weten spierpijn morgen. Als madame Plijster hem niet heel streng op het hart had gedrukt dat ze hem niet nóg een keer zou helpen als hij zijn spieren per ongeluk in rubber of staalkabels veranderde, zou hij zijn getweakte spreuk hebben getest. Over een maand zou ze dat dreigement vast vergeten zijn, dan kon hij het wel uitproberen.
“Hey Mack? Zou je het heel erg vinden om me nog een dag extra in leven te laten?” Hij knikte met zijn hoofd richting het kasteel. “Op zich is verhongering een interessant fenomeen om te observeren, maar de lol van het ondergaan wordt ernstig overschat.”]]> Zwerkballen en muizenvallen

Samuels arm werd bijna uit de kom gerukt terwijl hij die laatste slurk van MacKenzie uit de doelpost probeerde te houden. Hij werd een halve slag meegetrokken door de snelheid van de bal en hoewel hij het ding wel ving, was hij niet sterk genoeg om te voorkomen dat de slurk zijn arm deels door de doelring trok. Het ijzer beet aan zijn schouder terwijl hij er met een klap tegenaan kwam en hij siste van de pijn. Ze leek met de dag harder te gooien en hij vroeg zich af hoelang hij nog zou volstaan als amateurwachter. En of ze nog wel met hem zou duelleren als ze niks meer aan hem had als Wachter voor haar oefeningen. Met de rode bal in zijn hand richtte hij zich weer op vanuit zijn schuine positie op de bezem. Alle spieren in zijn rug stonden strak van het uren balanceren op het vliegend stuk hout en hij wist met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat hij morgen stijf zou staan van de spierpijn. Hij gooide de slurk terug en maakte met zijn handen het gebaar voor ‘pauze’. Hij wachtte niet op haar antwoord, maar liet zichzelf gelijk naar de grond glijden. Een onbewuste zucht ontsnapte hem toen hij eindelijk weer gras onder de voeten had. Hij gebruikte zijn bezem om tegenaan te leunen terwijl hij op MacKenzie wachtte. De zon begon langzaam maar zeker voorbij zijn hoogtepunt te trekken en ze hadden voor het eerste dagenraad al op het veld gestaan, of liever erboven gehangen, om te oefenen. Waar MacKenzies tomeloze obsessie met de gruwelijke sport vandaan kwam was hem een raadsel, maar hij kon niet ontkennen dat ze er niet slecht in was.
Hij diepte zijn toverstok uit zijn zak en liet hem over zijn bonkende schouder glijden. Zijn bloed kristalliseerde in zijn aderen door een ijzige kou die uit zijn vingers door zijn staf gleed en de pijn leek te verdoven. Toch voelde hij de draden in zijn rug bijna knappen bij de beweging. Zeer zeker weten spierpijn morgen. Als madame Plijster hem niet heel streng op het hart had gedrukt dat ze hem niet nóg een keer zou helpen als hij zijn spieren per ongeluk in rubber of staalkabels veranderde, zou hij zijn getweakte spreuk hebben getest. Over een maand zou ze dat dreigement vast vergeten zijn, dan kon hij het wel uitproberen.
“Hey Mack? Zou je het heel erg vinden om me nog een dag extra in leven te laten?” Hij knikte met zijn hoofd richting het kasteel. “Op zich is verhongering een interessant fenomeen om te observeren, maar de lol van het ondergaan wordt ernstig overschat.”]]> <![CDATA[Don't Mess With the Puffs]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=169 Wed, 23 Dec 2020 22:00:42 +0100 PinkyTonks]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=169 Don't Mess With the Puffs
Starring 11-jarige Kendall & Roderick
Hij zat nog maar twee maanden op deze school, maar Roderick wou nu al naar huis. Ja, hij hield van de magie en het kasteel dat hij nog niet millimeter bij millimeter uitgekamd had. Geen klagende ouders en etiquette verplichtingen, nette kleren en zakelijke mensen. Hier had Roderick vrijheid en bleek hij eindelijk eens heel goed in iets te zijn. Het enige grote, maar belangrijkste verschil was dat de mensen hier gemeen waren. Toen het Rods vader ter ore was gekomen dat ze hun adellijke stamboom niet erkende in de tovenaarswereld, had hij Roderick bijna niet laten gaan naar deze magische school. Voor Roderick had het toen niet veel uitgemaakt, hij was veel te opgewonden geweest om een mooie toverstok te gaan kopen. Hij had er toen alleen niet bij stilgestaan, dat andere kinderen hem ook niet als het kind van een baron zouden behandelen. In tegendeel, drie dagen na zijn aankomst op Zweinstein werd hij al onder vuur genomen door een jongen uit Zwadderich. Blijkbaar kwam hij uit een prestigieuze tovenaarsfamilie en dat was veel belangrijker dan Rods afkomst. De jongen en een aantal Zwadderaars hadden verwijten naar zijn hoofd gegooid en beweerde dat zijn status hier van geen enkel belang was. Van de verwijten probeerde Roderick zich niet te veel aan te trekken, hij snapte ze niet. 'Modderbloedje', dat was toch erg raar, er werd toch gezegd dat adel blauw bloed had. Maar over dat laatste hadden de pestkoppen wel gelijk. Zijn adellijke status maakte geen enkel verschil in de tovenaarswereld. Hij was minderwaardig, net zoals al die andere kinderen met Dreuzelouders. Iemand met tovenaarsouders was altijd belangrijker.
In het begin probeerde Roderick de opmerkingen te negeren, want zijn eigen afdelingsgenoten deden gelukkig wel aardig. Ze behandelde hem gewoon als een gelijke en dat vond Rod helemaal oké. Hij moest niet aangesproken worden met mooie titels ofzo, hij wou er gewoon graag bij horen.
Jammer genoeg stopte het pesten niet en de Zwadderaarjongens liepen minstens twee keer per week langs hem heen om het er nog eens goed in te wrijven dat hij niets waard was. Rod was geduldig. Zijn vader klaagde ook vaak over van alles en nog wat. Maar hier had Roderick niet eens iets gedaan, hij bestond gewoon. En die dag werd het hem te veel. Eén van de jongens begon kotsgeluiden te maken en een andere voegde eraan toe dat het kwam omdat Rodericks 'adellijke' bloed te hard stonk. 
Toen de jongens eindelijk opgerot waren, barstte hij in tranen uit. Hij had hen niet eens iets misdaan. Hij had hen nooit gevraagd hem anders te behandelen of zelfs gesuggereerd dat hij specialer was. Hij wist zelfs niet eens hoe die jongens dat te weten gekomen waren. Hij had het alleen aan zijn afdelingstafel verteld toen een paar oudere leerlingen achter zijn achtergrond vroegen.
De tranen stroomden langs zijn wangen en Roderick wou zo niet betrapt worden. Als de Zwadderaars dat zagen, dan werd dat vast hun volgende onderwerp van spot. Roderick liep de gang door, totdat hij een groot wandtapijt ontdekte met een nis erachter. Daar kon hij wel even tot bedaren komen. Hij schuifelde voorzichtig achter het doek en sloeg bijna een gilletje toen bleek dat hij niet de enige was die even moest uithuilen. Er zat een meisje op de grond... of nee, het was een jongen in een jurk. En Roderick kende de jongen. Het was zijn kamergenoot, Kendall.]]> Don't Mess With the Puffs
Starring 11-jarige Kendall & Roderick
Hij zat nog maar twee maanden op deze school, maar Roderick wou nu al naar huis. Ja, hij hield van de magie en het kasteel dat hij nog niet millimeter bij millimeter uitgekamd had. Geen klagende ouders en etiquette verplichtingen, nette kleren en zakelijke mensen. Hier had Roderick vrijheid en bleek hij eindelijk eens heel goed in iets te zijn. Het enige grote, maar belangrijkste verschil was dat de mensen hier gemeen waren. Toen het Rods vader ter ore was gekomen dat ze hun adellijke stamboom niet erkende in de tovenaarswereld, had hij Roderick bijna niet laten gaan naar deze magische school. Voor Roderick had het toen niet veel uitgemaakt, hij was veel te opgewonden geweest om een mooie toverstok te gaan kopen. Hij had er toen alleen niet bij stilgestaan, dat andere kinderen hem ook niet als het kind van een baron zouden behandelen. In tegendeel, drie dagen na zijn aankomst op Zweinstein werd hij al onder vuur genomen door een jongen uit Zwadderich. Blijkbaar kwam hij uit een prestigieuze tovenaarsfamilie en dat was veel belangrijker dan Rods afkomst. De jongen en een aantal Zwadderaars hadden verwijten naar zijn hoofd gegooid en beweerde dat zijn status hier van geen enkel belang was. Van de verwijten probeerde Roderick zich niet te veel aan te trekken, hij snapte ze niet. 'Modderbloedje', dat was toch erg raar, er werd toch gezegd dat adel blauw bloed had. Maar over dat laatste hadden de pestkoppen wel gelijk. Zijn adellijke status maakte geen enkel verschil in de tovenaarswereld. Hij was minderwaardig, net zoals al die andere kinderen met Dreuzelouders. Iemand met tovenaarsouders was altijd belangrijker.
In het begin probeerde Roderick de opmerkingen te negeren, want zijn eigen afdelingsgenoten deden gelukkig wel aardig. Ze behandelde hem gewoon als een gelijke en dat vond Rod helemaal oké. Hij moest niet aangesproken worden met mooie titels ofzo, hij wou er gewoon graag bij horen.
Jammer genoeg stopte het pesten niet en de Zwadderaarjongens liepen minstens twee keer per week langs hem heen om het er nog eens goed in te wrijven dat hij niets waard was. Rod was geduldig. Zijn vader klaagde ook vaak over van alles en nog wat. Maar hier had Roderick niet eens iets gedaan, hij bestond gewoon. En die dag werd het hem te veel. Eén van de jongens begon kotsgeluiden te maken en een andere voegde eraan toe dat het kwam omdat Rodericks 'adellijke' bloed te hard stonk. 
Toen de jongens eindelijk opgerot waren, barstte hij in tranen uit. Hij had hen niet eens iets misdaan. Hij had hen nooit gevraagd hem anders te behandelen of zelfs gesuggereerd dat hij specialer was. Hij wist zelfs niet eens hoe die jongens dat te weten gekomen waren. Hij had het alleen aan zijn afdelingstafel verteld toen een paar oudere leerlingen achter zijn achtergrond vroegen.
De tranen stroomden langs zijn wangen en Roderick wou zo niet betrapt worden. Als de Zwadderaars dat zagen, dan werd dat vast hun volgende onderwerp van spot. Roderick liep de gang door, totdat hij een groot wandtapijt ontdekte met een nis erachter. Daar kon hij wel even tot bedaren komen. Hij schuifelde voorzichtig achter het doek en sloeg bijna een gilletje toen bleek dat hij niet de enige was die even moest uithuilen. Er zat een meisje op de grond... of nee, het was een jongen in een jurk. En Roderick kende de jongen. Het was zijn kamergenoot, Kendall.]]> <![CDATA[<ORPG> De Kerstborrel]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=164 Mon, 14 Dec 2020 16:40:20 +0100 Timsel]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=164 De Kerstborrel

Het is bijna kerst en alle docenten zijn eigenlijk net zo blij als dat de leerlingen zijn dat ze twee, of misschien wel meer weken door dat gekke virus dat zich onder de Dreuzels waant, even vrij zijn en kerst kunnen vieren met hun familie. Ze sluiten kalenderjaar 2020 af met een gezellige Kerstborrel in de docentenruimte. Alle docenten en andere stafleden zijn natuurlijk van harte welkom voor een lekker glas wijn, of een lekker hapje van eerste hand uit de Keukens van het kasteel. Alle genodigden mogen een gast meenemen. Eén regel: leerlingen zijn niet welkom!

Wie? Iedereen die werkzaam is op Zweinstein en één gast per staflid, zolang het maar geen leerling is!
Wat? Een Kerstborrel. Laat het lekker gezellig worden. Even op het jaar reflecteren, roddelen over een vervelende leerling, etc.
Waar? De lerarenkamer tegenover de Grote Zaal. Hij wordt bewaakt door twee grote waterspuwers voor het geval er ongenode gasten willen aanschuiven.
Wanneer? Aan het einde van de laatste lesdag van 2020, rond een uur of 8. De volgende ochtend vertrekt de trein naar Londen.
]]> De Kerstborrel

Het is bijna kerst en alle docenten zijn eigenlijk net zo blij als dat de leerlingen zijn dat ze twee, of misschien wel meer weken door dat gekke virus dat zich onder de Dreuzels waant, even vrij zijn en kerst kunnen vieren met hun familie. Ze sluiten kalenderjaar 2020 af met een gezellige Kerstborrel in de docentenruimte. Alle docenten en andere stafleden zijn natuurlijk van harte welkom voor een lekker glas wijn, of een lekker hapje van eerste hand uit de Keukens van het kasteel. Alle genodigden mogen een gast meenemen. Eén regel: leerlingen zijn niet welkom!

Wie? Iedereen die werkzaam is op Zweinstein en één gast per staflid, zolang het maar geen leerling is!
Wat? Een Kerstborrel. Laat het lekker gezellig worden. Even op het jaar reflecteren, roddelen over een vervelende leerling, etc.
Waar? De lerarenkamer tegenover de Grote Zaal. Hij wordt bewaakt door twee grote waterspuwers voor het geval er ongenode gasten willen aanschuiven.
Wanneer? Aan het einde van de laatste lesdag van 2020, rond een uur of 8. De volgende ochtend vertrekt de trein naar Londen.
]]> <![CDATA[<ORPG> Scary Masked Ball]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=152 Mon, 26 Oct 2020 16:22:00 +0100 Timsel]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=152 The Scream  Scary Masked Ball   The Scream

De volle maan staat hoog aan de hemel. De leerlingen horen een weerwolf huilen in de verte. Zijzelf zijn net zo actief als de weerwolven in het bos: vanavond is het jaarlijkse Halloweenfeest! Dit keer weer gewoon in De Grote Zaal. Ook dit jaar is er een regel om zo mooi gekleed en vermomd op het feest te arriveren. Trek je engste kostuum aan, benut de heerlijke Halloween-hapjes en dans met het griezelige ritme van de groep spoken die aan het optreden is. 

Nog geen kostuum? Kom vooral langs in Kendalls Knotsgekke Kledingboutique, waar alle mogelijke kostuums te vinden zijn. Iedereen in Zweinstein en Zweinsveld en omgeving is uitgenodigd. Ga los met je kostuum en maak het zo spannend mogelijk! Misschien huist er wel een echte vampier of weerwolf tussen de gasten...
]]> The Scream  Scary Masked Ball   The Scream

De volle maan staat hoog aan de hemel. De leerlingen horen een weerwolf huilen in de verte. Zijzelf zijn net zo actief als de weerwolven in het bos: vanavond is het jaarlijkse Halloweenfeest! Dit keer weer gewoon in De Grote Zaal. Ook dit jaar is er een regel om zo mooi gekleed en vermomd op het feest te arriveren. Trek je engste kostuum aan, benut de heerlijke Halloween-hapjes en dans met het griezelige ritme van de groep spoken die aan het optreden is. 

Nog geen kostuum? Kom vooral langs in Kendalls Knotsgekke Kledingboutique, waar alle mogelijke kostuums te vinden zijn. Iedereen in Zweinstein en Zweinsveld en omgeving is uitgenodigd. Ga los met je kostuum en maak het zo spannend mogelijk! Misschien huist er wel een echte vampier of weerwolf tussen de gasten...
]]> <![CDATA[Final Destination]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=151 Wed, 14 Oct 2020 20:37:27 +0200 Timsel]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=151 Final Destination
George en Kina

Het was zover. Kina was het helemaal zat: alles. Alles wat gewoon ontzettend stom, niets schoot op, niets was zoals ze het zou willen. De wereld zou beter zijn wanneer zij er niet meer was, dat sowieso. Ze was nutteloos, waardeloos, nergens goed in en bovendien vond niemand het leuk om bij haar in de buurt te zijn; zelfs haar vader niet. De enige die haar ooit goed had begrepen was haar moeder geweest, en die was er niet meer. Dus waarom zou ze nog haar best te doen als het toch allemaal geen zin had?
Bovendien, uiteindelijk ging iedereen toch wel op een dag dood. Dus waarom niet nu? Dan hoefde ze geen onnodige pijn meer te leiden en kon ze er zelf ook niet voor zorgen dat anderen pijn leden. Iedereen zou er gelukkiger van worden als zij niet meer aanwezig was in het rijk der levenden en haar toevlucht had gezocht in een rijk dat ze nooit had gezien, maar waarvan ze het idee had dat ze zich daar gelukkiger zou voelen: het rijk der doden.
Dat was zo’n beetje wat er iedere nacht in haar omging als Kina probeerde te slapen in de slaapzalen van Zwadderich. Ze was een slechte slaper, en terwijl Tina al binnen vijf minuten in slaap viel was Kina al blij als ze langer dan drie uur slaap had per nacht. En nu had ze de knoop doorgehakt: ze had besloten dat het genoeg was. Genoeg van alles en iedereen, het moest en zou vanavond gebeuren. Ze hoefde niet eens een sigaret te roken om dat zeker te weten. Ze voelde dat de dood haar vanavond zou komen halen.  
Ze stond op, zachtjes, zonder dat anderen het zouden horen, pakte een mantel en sloop in haar pyjama de slaapzaal uit. Wat ouderejaars waren nog wakker en speelden een spelletje met elkaar. Ze waren, als Kina het zo kon inschatten, dronken, en merkten de derdejaars die stiekem de leerlingenkamer uitliep niet op.
Ze had niet veel nodig; enkel touw was wat nodig was. En een toverstok. Maar die had ze sowieso altijd bij zich.
Onderweg naar haar zogenaamde Final Destination zag ze niemand. Gelukkig maar, want dan zou ze diegene ook nog eens moeten vervloeken en waren de mensen gealarmeerd dat ze iets van plan was. Ze wist via geheime doorgangen via portretten sneller bovenin het kasteel te komen; bij de klokkentoren.
Eenmaal daar aangekomen, slaakte ze een zucht. Dit was het dan. Eindelijk. Met haar toverstok toverde ze het touw vast aan een balk boven haar hoofd. Ze draaide het rond, waardoor het strakker en strakker werd, tot het touw vast zat aan de balk en toen ze eraan rukte, hij niet los kwam. Ze knikte. Dit was het dan. Het lot had besloten dat ze hier was aangekomen zonder dat ze gezien was, wat al een teken was.
Met haar vingers maakte ze behendig een knoop in het touw tot er een kleine lus ontstond.
Haar hoofd stak ze de lus in, tot ze de lus om haar schouders had. Ze trok het touw wat strakker, zodat ze het in haar nekvel voelde. Ze trok hem zo strak mogelijk.
‘Vaarwel, ellendige rotwereld,’ fluisterde ze.
Daarna klom de op de reling, hief haar handen in de lucht… en liet zich vallen.
De val duurde niet lang; binnen enkele seconden bungelde ze door de lucht, met het touw strak om haar nek. Ze trachtte een poging te doen om adem te halen, maar dat ging niet door het strakke touw om haar nek en ze hapte gewoon zonder resultaat in de koude nachtlucht. De afgrond onder haar laarzen was mijlen- en mijlenver weg. Zelfs als ze zich zou bedenken en het touw los probeerde te maken, zou ze vallen en dan zou de val haar dood zijn. Niets zou haar vanavond nog kunnen redden van de dood. Zij was voor hem gekomen, en hij voor haar.
De klok boven haar hoofd sloeg 12. Haar laatste uur had geslagen. Het was mooi geweest.]]> Final Destination
George en Kina

Het was zover. Kina was het helemaal zat: alles. Alles wat gewoon ontzettend stom, niets schoot op, niets was zoals ze het zou willen. De wereld zou beter zijn wanneer zij er niet meer was, dat sowieso. Ze was nutteloos, waardeloos, nergens goed in en bovendien vond niemand het leuk om bij haar in de buurt te zijn; zelfs haar vader niet. De enige die haar ooit goed had begrepen was haar moeder geweest, en die was er niet meer. Dus waarom zou ze nog haar best te doen als het toch allemaal geen zin had?
Bovendien, uiteindelijk ging iedereen toch wel op een dag dood. Dus waarom niet nu? Dan hoefde ze geen onnodige pijn meer te leiden en kon ze er zelf ook niet voor zorgen dat anderen pijn leden. Iedereen zou er gelukkiger van worden als zij niet meer aanwezig was in het rijk der levenden en haar toevlucht had gezocht in een rijk dat ze nooit had gezien, maar waarvan ze het idee had dat ze zich daar gelukkiger zou voelen: het rijk der doden.
Dat was zo’n beetje wat er iedere nacht in haar omging als Kina probeerde te slapen in de slaapzalen van Zwadderich. Ze was een slechte slaper, en terwijl Tina al binnen vijf minuten in slaap viel was Kina al blij als ze langer dan drie uur slaap had per nacht. En nu had ze de knoop doorgehakt: ze had besloten dat het genoeg was. Genoeg van alles en iedereen, het moest en zou vanavond gebeuren. Ze hoefde niet eens een sigaret te roken om dat zeker te weten. Ze voelde dat de dood haar vanavond zou komen halen.  
Ze stond op, zachtjes, zonder dat anderen het zouden horen, pakte een mantel en sloop in haar pyjama de slaapzaal uit. Wat ouderejaars waren nog wakker en speelden een spelletje met elkaar. Ze waren, als Kina het zo kon inschatten, dronken, en merkten de derdejaars die stiekem de leerlingenkamer uitliep niet op.
Ze had niet veel nodig; enkel touw was wat nodig was. En een toverstok. Maar die had ze sowieso altijd bij zich.
Onderweg naar haar zogenaamde Final Destination zag ze niemand. Gelukkig maar, want dan zou ze diegene ook nog eens moeten vervloeken en waren de mensen gealarmeerd dat ze iets van plan was. Ze wist via geheime doorgangen via portretten sneller bovenin het kasteel te komen; bij de klokkentoren.
Eenmaal daar aangekomen, slaakte ze een zucht. Dit was het dan. Eindelijk. Met haar toverstok toverde ze het touw vast aan een balk boven haar hoofd. Ze draaide het rond, waardoor het strakker en strakker werd, tot het touw vast zat aan de balk en toen ze eraan rukte, hij niet los kwam. Ze knikte. Dit was het dan. Het lot had besloten dat ze hier was aangekomen zonder dat ze gezien was, wat al een teken was.
Met haar vingers maakte ze behendig een knoop in het touw tot er een kleine lus ontstond.
Haar hoofd stak ze de lus in, tot ze de lus om haar schouders had. Ze trok het touw wat strakker, zodat ze het in haar nekvel voelde. Ze trok hem zo strak mogelijk.
‘Vaarwel, ellendige rotwereld,’ fluisterde ze.
Daarna klom de op de reling, hief haar handen in de lucht… en liet zich vallen.
De val duurde niet lang; binnen enkele seconden bungelde ze door de lucht, met het touw strak om haar nek. Ze trachtte een poging te doen om adem te halen, maar dat ging niet door het strakke touw om haar nek en ze hapte gewoon zonder resultaat in de koude nachtlucht. De afgrond onder haar laarzen was mijlen- en mijlenver weg. Zelfs als ze zich zou bedenken en het touw los probeerde te maken, zou ze vallen en dan zou de val haar dood zijn. Niets zou haar vanavond nog kunnen redden van de dood. Zij was voor hem gekomen, en hij voor haar.
De klok boven haar hoofd sloeg 12. Haar laatste uur had geslagen. Het was mooi geweest.]]> <![CDATA[<ORPG> Kendalls Knotsgekke Kledingboutique]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=147 Sat, 10 Oct 2020 08:58:22 +0200 Timsel]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=147 [Afbeelding: 8lc7oz2l.png]
Kendall Clark, een jongeman die altijd gehuld is in vrouwenkleding waardoor bijna iedereen vergeten is dat hij eigenlijk een jongen is, besluit op de vooravond van Halloween de mensen eens goed te helpen met hun outfits. Hij opent een winkeltje aan de rand van het bos op het terrein van Zweinstein met allemaal zelfgemaakte en ingekochte kostuums en assecoires voor een goed kostuum en een make-up hoekje om daarmee te helpen. Daarbij is hij bereid om iemand helemaal een make-over te geven. Iedereen mag er komen shoppen, ook volwassen personages. Kom dus langs om te brainstormen met Kendall over wat je personage gaat dragen in de - spoedig arriverende - Halloween-ORPG! 

---     

Het kleine huisje aan de zijkant van het terrein – niet Hagrids hut, maar daar verderop, vlakbij de poorten naar Zweinsveld maar nog net daarvoor – had eigenlijk weinig tot, laten we eerlijk zijn, geen functie. Kendall had het altijd een leuk plekje gevonden; aan de bosrand, lekker rustig, tussen de boompjes en de bloemetjes – een perfecte plek voor een heerlijke kop thee.
Maar vandaag toverde Kendall het om tot een Halloweenwinkeltje. Halloween was namelijk Kendalls favoriete feestdag. Iedereen ging dan altijd verkleed is de meest prachtige kostuums en ineens werd er wat minder moeilijk gedaan als een meisje een mannelijk personage speelde en andersom. Iets waar Kendall totaal geen moeite had; voor hem was het iedere dag Halloween, maar toch was het leuk dat anderen eens meededen aan de verkleedpartij.
Helaas waren er altijd wat mensen die… nou ja, minder moeite staken in hun looks. Terwijl Kendall al vlak voor de zomervakantie bezig was met het ontwerpen van zijn halloweenkostuum, besloten sommigen pas de dag zelf als wie ze verkleed gingen en werkten dat dan af met goedkope foefjes, zoals vampiertandjes, wat langer haar of wat ketchup dat dan bloed moest voorstellen.
Nee. Genoeg was genoeg. Kendall kon het niet langer verdragen; Zweinstein had zijn hulp nodig. Vandaar dit winkeltje. Hij was er vorig jaar op gekomen, toen zijn date aan was gekomen in een vrij simpel jurkje en wat vampiertandjes. Ja, schat, dat was echt níet oké met halloween. Pak uit, doe wat leuks! Vooral omdat híj echt helemaal uitgedosd was geweest als Belle van Belle en het Beest, was dat een beetje een schijnvertoning.
Hij had allerlei outfits gemaakt; naaien was Kendalls hobby, en normaal naaide hij dan vrouwenkleding, maar voor vandaag had hij óók moeite gestoken in mannenkleding. Er hing vanalles; allerlei kostuums van allemaal Disneyfilms, andere soort jurken en pakken, gothic kleding, maskers, assecoires, pruiken, etc. Zelf was hij verkleed als Esmeralda uit de Klokkenluider van Notre Dame.
Hij had in de hoek een make-up hoekje waar iedereen die dat wilde een heuse make-over geven. Iemand helemaal omtoveren tot, wat diegene maar wilde worden! Een grijze muis naar een fantastische prins of prinses? Een heel net persoon omgetoverd tot een gothische greep? No problemo! Kendall deed het wel. Hij ging Halloween redden. 
]]> [Afbeelding: 8lc7oz2l.png]
Kendall Clark, een jongeman die altijd gehuld is in vrouwenkleding waardoor bijna iedereen vergeten is dat hij eigenlijk een jongen is, besluit op de vooravond van Halloween de mensen eens goed te helpen met hun outfits. Hij opent een winkeltje aan de rand van het bos op het terrein van Zweinstein met allemaal zelfgemaakte en ingekochte kostuums en assecoires voor een goed kostuum en een make-up hoekje om daarmee te helpen. Daarbij is hij bereid om iemand helemaal een make-over te geven. Iedereen mag er komen shoppen, ook volwassen personages. Kom dus langs om te brainstormen met Kendall over wat je personage gaat dragen in de - spoedig arriverende - Halloween-ORPG! 

---     

Het kleine huisje aan de zijkant van het terrein – niet Hagrids hut, maar daar verderop, vlakbij de poorten naar Zweinsveld maar nog net daarvoor – had eigenlijk weinig tot, laten we eerlijk zijn, geen functie. Kendall had het altijd een leuk plekje gevonden; aan de bosrand, lekker rustig, tussen de boompjes en de bloemetjes – een perfecte plek voor een heerlijke kop thee.
Maar vandaag toverde Kendall het om tot een Halloweenwinkeltje. Halloween was namelijk Kendalls favoriete feestdag. Iedereen ging dan altijd verkleed is de meest prachtige kostuums en ineens werd er wat minder moeilijk gedaan als een meisje een mannelijk personage speelde en andersom. Iets waar Kendall totaal geen moeite had; voor hem was het iedere dag Halloween, maar toch was het leuk dat anderen eens meededen aan de verkleedpartij.
Helaas waren er altijd wat mensen die… nou ja, minder moeite staken in hun looks. Terwijl Kendall al vlak voor de zomervakantie bezig was met het ontwerpen van zijn halloweenkostuum, besloten sommigen pas de dag zelf als wie ze verkleed gingen en werkten dat dan af met goedkope foefjes, zoals vampiertandjes, wat langer haar of wat ketchup dat dan bloed moest voorstellen.
Nee. Genoeg was genoeg. Kendall kon het niet langer verdragen; Zweinstein had zijn hulp nodig. Vandaar dit winkeltje. Hij was er vorig jaar op gekomen, toen zijn date aan was gekomen in een vrij simpel jurkje en wat vampiertandjes. Ja, schat, dat was echt níet oké met halloween. Pak uit, doe wat leuks! Vooral omdat híj echt helemaal uitgedosd was geweest als Belle van Belle en het Beest, was dat een beetje een schijnvertoning.
Hij had allerlei outfits gemaakt; naaien was Kendalls hobby, en normaal naaide hij dan vrouwenkleding, maar voor vandaag had hij óók moeite gestoken in mannenkleding. Er hing vanalles; allerlei kostuums van allemaal Disneyfilms, andere soort jurken en pakken, gothic kleding, maskers, assecoires, pruiken, etc. Zelf was hij verkleed als Esmeralda uit de Klokkenluider van Notre Dame.
Hij had in de hoek een make-up hoekje waar iedereen die dat wilde een heuse make-over geven. Iemand helemaal omtoveren tot, wat diegene maar wilde worden! Een grijze muis naar een fantastische prins of prinses? Een heel net persoon omgetoverd tot een gothische greep? No problemo! Kendall deed het wel. Hij ging Halloween redden. 
]]> <![CDATA['ROOM'TOUR]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=128 Thu, 03 Sep 2020 21:00:30 +0200 PinkyTonks]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=128 'ROOM'TOUR
Een beetje gespannen luisterde Nina naar het getater van de professors. Een oriëntatiedag... dat was nieuw volgens haar zus. Olivia beweerde alleszins dat in haar tijd zoiets nog niet bestond. Volgens haar hadden de leerkrachten de introductiedag uitgevonden omdat eerstejaars te snel verloren liepen in het kasteel en zo altijd te laat waren in de les. Daar kon Nina inkomen, het kasteel was gigantisch! Ze kon niet geloven dat er ooit een dag zou komen dat ze hier zonder kaart haar weg zou vinden. Dus misschien kwam die introductiedag toch perfect uit. 
Alle eerstejaars zouden in duo's opgesplitst worden met een lijstje met locaties. Samen zouden ze aan de hand van de schilderijen, geesten of oudere leerlingen een weg moeten zoeken naar de aangegeven locatie. Bij elke locatie zou een afstempelpost staan om aan te tonen dat ze er geweest waren. Om het een beetje spannend te houden, hadden de leerkrachten beloofd dat de eerste drie duo's een extra prijs kregen. 
Nina had er best wel zin in. Hoewel ze de laatste avond al wat beter kennisgemaakt had met de meisjes uit haar slaapkamer, was ze erg nieuwsgierig om hen nog beter te leren kennen. Misschien kon ze wel samen een team vormen met het blonde meisje met de sproetjes, waarvan ze de naam even kwijt was. Zij was erg aardig. De leerkrachten leken echter andere plannen te hebben. Omdat het hun opgevallen was dat er steeds een grote kloof was tussen de afdelingen, vonden ze het geschikt om al vanaf het begin een onderlinge samenwerking te organiseren. Dat zorgde er misschien voor dat in de toekomst de afdelingen beter met elkaar overweg gingen komen. 
Nina had er niet echt een bezwaar tegen dat ze anderen leerde kennen, ze kon best sociaal zijn. Maar ze was vaak niet de eerste die het gesprek begon. Een beetje onzeker staarde ze naar de andere leerlingen. Ze was blijkbaar niet de enige de op zoek ging naar een partner. Ze zag twee identieke meisjes elkaar om de hals vliegen. Vast een tweeling die in een andere afdeling terecht gekomen was. Ach, zo leerde je ook geen nieuwe mensen kennen. Het blonde ravenklauwmeisje waar Nina eerst een team mee had willen vormen, sloot zich aan bij een rossige Huffelpuf. De meeste Griffoendors lieten de Zwadderaars links liggen en zochten zichzelf een Huffelpuf of Ravenklauw uit. Ook de Zwadderaars gingen op zoek naar een ideale teamgenoot bij haar eigen afdeling. Een forse jongen duwde zijn weg letterlijk naar de sterkst uitziende Ravenklauw. Het kon Nina niet zoveel schelen of er nu een Zwadderaar of Griffoendor haar uitkoos, zolang ze niet alleen achterbleef. Ze zocht de overige Griffoendors af om te zien of er een vriendelijk uitziend meisje was waarmee ze misschien kon samenwerken. Ze kreeg echter als antwoord een felle por in haar zij. Een beetje verbaasd keek ze naar de kleine jongen die zich extreem enthousiast een weg baande tussen de leerlingen door. 
"Sorry als ik in de weg stond," floepte Nina er als vanzelf uit. Ze had de gewoonte om zich steeds te excuseren, ook al was het de jongen die haar een duw gegeven had. Ze bestudeerde hem even beter. Hij was een paar centimeter kleiner dan haar, met nog echt een kinderlijk, ondeugend gezicht. Zijn Huffelpufse stropdas was volledig verkeerd geknoopt en zijn hemd stak maar half in zijn broek. Ze perste er een half glimlachje uit, omdat het nogal belachelijk stond. Een beetje wanordelijk, maar wel enthousiast. Misschien vormden ze wel een goed team samen. Voor ze er erg in had knikte ze hem toe: "Heb je al een partner? Anders...wel, ik ben nog alleen!"]]> 'ROOM'TOUR
Een beetje gespannen luisterde Nina naar het getater van de professors. Een oriëntatiedag... dat was nieuw volgens haar zus. Olivia beweerde alleszins dat in haar tijd zoiets nog niet bestond. Volgens haar hadden de leerkrachten de introductiedag uitgevonden omdat eerstejaars te snel verloren liepen in het kasteel en zo altijd te laat waren in de les. Daar kon Nina inkomen, het kasteel was gigantisch! Ze kon niet geloven dat er ooit een dag zou komen dat ze hier zonder kaart haar weg zou vinden. Dus misschien kwam die introductiedag toch perfect uit. 
Alle eerstejaars zouden in duo's opgesplitst worden met een lijstje met locaties. Samen zouden ze aan de hand van de schilderijen, geesten of oudere leerlingen een weg moeten zoeken naar de aangegeven locatie. Bij elke locatie zou een afstempelpost staan om aan te tonen dat ze er geweest waren. Om het een beetje spannend te houden, hadden de leerkrachten beloofd dat de eerste drie duo's een extra prijs kregen. 
Nina had er best wel zin in. Hoewel ze de laatste avond al wat beter kennisgemaakt had met de meisjes uit haar slaapkamer, was ze erg nieuwsgierig om hen nog beter te leren kennen. Misschien kon ze wel samen een team vormen met het blonde meisje met de sproetjes, waarvan ze de naam even kwijt was. Zij was erg aardig. De leerkrachten leken echter andere plannen te hebben. Omdat het hun opgevallen was dat er steeds een grote kloof was tussen de afdelingen, vonden ze het geschikt om al vanaf het begin een onderlinge samenwerking te organiseren. Dat zorgde er misschien voor dat in de toekomst de afdelingen beter met elkaar overweg gingen komen. 
Nina had er niet echt een bezwaar tegen dat ze anderen leerde kennen, ze kon best sociaal zijn. Maar ze was vaak niet de eerste die het gesprek begon. Een beetje onzeker staarde ze naar de andere leerlingen. Ze was blijkbaar niet de enige de op zoek ging naar een partner. Ze zag twee identieke meisjes elkaar om de hals vliegen. Vast een tweeling die in een andere afdeling terecht gekomen was. Ach, zo leerde je ook geen nieuwe mensen kennen. Het blonde ravenklauwmeisje waar Nina eerst een team mee had willen vormen, sloot zich aan bij een rossige Huffelpuf. De meeste Griffoendors lieten de Zwadderaars links liggen en zochten zichzelf een Huffelpuf of Ravenklauw uit. Ook de Zwadderaars gingen op zoek naar een ideale teamgenoot bij haar eigen afdeling. Een forse jongen duwde zijn weg letterlijk naar de sterkst uitziende Ravenklauw. Het kon Nina niet zoveel schelen of er nu een Zwadderaar of Griffoendor haar uitkoos, zolang ze niet alleen achterbleef. Ze zocht de overige Griffoendors af om te zien of er een vriendelijk uitziend meisje was waarmee ze misschien kon samenwerken. Ze kreeg echter als antwoord een felle por in haar zij. Een beetje verbaasd keek ze naar de kleine jongen die zich extreem enthousiast een weg baande tussen de leerlingen door. 
"Sorry als ik in de weg stond," floepte Nina er als vanzelf uit. Ze had de gewoonte om zich steeds te excuseren, ook al was het de jongen die haar een duw gegeven had. Ze bestudeerde hem even beter. Hij was een paar centimeter kleiner dan haar, met nog echt een kinderlijk, ondeugend gezicht. Zijn Huffelpufse stropdas was volledig verkeerd geknoopt en zijn hemd stak maar half in zijn broek. Ze perste er een half glimlachje uit, omdat het nogal belachelijk stond. Een beetje wanordelijk, maar wel enthousiast. Misschien vormden ze wel een goed team samen. Voor ze er erg in had knikte ze hem toe: "Heb je al een partner? Anders...wel, ik ben nog alleen!"]]> <![CDATA[Bubbles and Shampoo]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=127 Wed, 02 Sep 2020 22:23:51 +0200 Snuffles]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=127 Bubbles and Shampoo
starring
Elfoy Surgens
&
Olivia Mclockey
 
Een warme septemberdag had de ganse school in zijn greep. Het was nog nooit zo warm geweest in het kasteel en ook al deden alle professoren hun best door afkoelspreuken door het kasteel te laten gaan, s'avonds was het nog steeds een hel binnen. Elfoy lag te woelen in haar bed en hoe hard ze haar best ook deed ze kon de slaap maar niet vatten. Haar kamergenoot die naast zich sliep lag al luid te snurken waardoor in slaap vallen nog moeilijker werd. Na een paar minuten woelen besloot ze op te staan en naar de leerlingenkamer te gaan voor een vers glas pompoensap. Haar hoofd was wat dizzy toen ze rechtop stond maar tegen dat ze in de leerlingenkamer was ging het al veel beter. Het was waarschijnlijk de warmte die haar brein had uitgedroogd. Terwijl ze langs de glazen kist naast haar bed liep zag ze een kleine weerspiegeling van zichzelf. Haar zilveren lange haren met aan de puntjes marineblauw sprongen meteen in het oog net als het roze eenhoorn shirt met bijpassend shortje. Op de achterkant stond de kop van een eenhoorn in profiel met een opengesperde bek. Ze strompelde naar de deur van de slaapkamers en deed deze open zonder veel lawaai te maken. Ze kwam terecht bij de achterkant van de leerlingenkamer. Voorzichtig sloop ze verder naar tafeltjes bij het raam waar de kannen sap altijd stonden. Zonder al teveel geluid te maken kwam ze aan bij tafeltje en schonk haar een glas in. Tijdens het drinken dwaalde haar gedachte af. Een lekkere frisse duik in de badkamer van de klassenoudsten. Ze dacht als ze er heen ging ze vast wel een klassenoudste kon betrappen en het wachtwoord te weten komen. Ze dronk haar sapje leeg en vertrok toen richting de klassenoudste badkamer. Onderweg kwam ze niemand tegen al moest ze vlug achter een harnas springen omdat mevrouw Norks langskwam. Wanneer ze aankwam bij de badkamer verschool ze zich achter een dichtstbijzijnd standbeeld en wachtte af tot iemand langsliep. Na een paar minuten kwam een klassenoudste langs sprak het wachtwoord uit en stapte naar binnen. Na een paar uur kwam hij weer naar buiten en stapte weg. Elfoy greep haar moment. “Zwaardvis”. zei ze en de deur ging open. Ze rook de geur al van limoen en kokosnoot. “Hier gaan we dan.]]> Bubbles and Shampoo
starring
Elfoy Surgens
&
Olivia Mclockey
 
Een warme septemberdag had de ganse school in zijn greep. Het was nog nooit zo warm geweest in het kasteel en ook al deden alle professoren hun best door afkoelspreuken door het kasteel te laten gaan, s'avonds was het nog steeds een hel binnen. Elfoy lag te woelen in haar bed en hoe hard ze haar best ook deed ze kon de slaap maar niet vatten. Haar kamergenoot die naast zich sliep lag al luid te snurken waardoor in slaap vallen nog moeilijker werd. Na een paar minuten woelen besloot ze op te staan en naar de leerlingenkamer te gaan voor een vers glas pompoensap. Haar hoofd was wat dizzy toen ze rechtop stond maar tegen dat ze in de leerlingenkamer was ging het al veel beter. Het was waarschijnlijk de warmte die haar brein had uitgedroogd. Terwijl ze langs de glazen kist naast haar bed liep zag ze een kleine weerspiegeling van zichzelf. Haar zilveren lange haren met aan de puntjes marineblauw sprongen meteen in het oog net als het roze eenhoorn shirt met bijpassend shortje. Op de achterkant stond de kop van een eenhoorn in profiel met een opengesperde bek. Ze strompelde naar de deur van de slaapkamers en deed deze open zonder veel lawaai te maken. Ze kwam terecht bij de achterkant van de leerlingenkamer. Voorzichtig sloop ze verder naar tafeltjes bij het raam waar de kannen sap altijd stonden. Zonder al teveel geluid te maken kwam ze aan bij tafeltje en schonk haar een glas in. Tijdens het drinken dwaalde haar gedachte af. Een lekkere frisse duik in de badkamer van de klassenoudsten. Ze dacht als ze er heen ging ze vast wel een klassenoudste kon betrappen en het wachtwoord te weten komen. Ze dronk haar sapje leeg en vertrok toen richting de klassenoudste badkamer. Onderweg kwam ze niemand tegen al moest ze vlug achter een harnas springen omdat mevrouw Norks langskwam. Wanneer ze aankwam bij de badkamer verschool ze zich achter een dichtstbijzijnd standbeeld en wachtte af tot iemand langsliep. Na een paar minuten kwam een klassenoudste langs sprak het wachtwoord uit en stapte naar binnen. Na een paar uur kwam hij weer naar buiten en stapte weg. Elfoy greep haar moment. “Zwaardvis”. zei ze en de deur ging open. Ze rook de geur al van limoen en kokosnoot. “Hier gaan we dan.]]> <![CDATA[Greenhouse Tea]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=102 Thu, 20 Aug 2020 17:38:33 +0200 Timsel]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=102 Greenhouse Tea Dara had haar eerste week als professor erop zitten. Het ging haar nog best goed af, vond ze zelf, en ze merkte dat leerlingen de plottwist dat Geschiedenis wel leuk kon zijn enorm verraste. Ze was zeker niet de beste professor van de school, maar dat moest je blijven oefenen. Zij, als Dreuzeltelg, had ook niet geweten hoe alles zat met de Tweede Tovenaarsoorlog, hoewel dit best algemene kennis was. Leerlingen kwamen om iets nieuws te leren en dat moest je oefenen. Dus haar lessen zouden – hopelijk – wel beter worden.
Nu had ze haar surveillance-rondje door de school. Het was etenstijd en veel leerlingen zagen dit aan als de mogelijkheid om stiekem door de school te zwerven terwijl alle docenten en klassenoudsten in de Grote Zaal zaten. Tegenwoordig werden er professoren ingeroosterd die dan eens per maand moesten helpen zorgen dat dit rondsluipen binnen de perken moesten houden.
Dara had dit als leerlinge nooit geweten; zelf was ze altijd vrij braaf geweest. De enige professor die haar echt niet gemogen had was Van Detta geweest, maar dat zou wel iets met haar afkomst te maken kunnen hebben. Dat, of met het feit dat Dara soms wat brutaal was wanneer ze uit emotie handelde in plaats vanuit rationeel denkvermogen. En misschien die illegale uitstapjes met vriendinnen naar de kroeg, maar dat konden ze pubers s’avonds niet verbieden toch?
Tot nu toe was ze nog geen leerling tegengekomen. Nog geen ruzies met nachtelijke duels, nog geen stiekem rondspeuren naar de geheimen die het kasteel te bieden had… tot nu toe was alles normaal. De enige die ze tegenkwam was een jammerende Grijze Dame die ze vrolijk begroette maar straal door genegeerd werd.
Totdat ze bij de kassen kwam. Ze dacht even gerommel te horen en iemand die aan het praten was. Meteen was Dara paraat. Een leerling? Was dit het eerste moment dat ze iemand zou betrappen op gesluip? Nog wel in een schoollokaal? Misschien werden er wel planten of delen van planten gestolen om toverdranken te brouwen. Of voor andere doeleinden.
“Hallo?” vroeg ze terwijl ze de kassen betrad. “Is daar iemand?”]]> Greenhouse Tea Dara had haar eerste week als professor erop zitten. Het ging haar nog best goed af, vond ze zelf, en ze merkte dat leerlingen de plottwist dat Geschiedenis wel leuk kon zijn enorm verraste. Ze was zeker niet de beste professor van de school, maar dat moest je blijven oefenen. Zij, als Dreuzeltelg, had ook niet geweten hoe alles zat met de Tweede Tovenaarsoorlog, hoewel dit best algemene kennis was. Leerlingen kwamen om iets nieuws te leren en dat moest je oefenen. Dus haar lessen zouden – hopelijk – wel beter worden.
Nu had ze haar surveillance-rondje door de school. Het was etenstijd en veel leerlingen zagen dit aan als de mogelijkheid om stiekem door de school te zwerven terwijl alle docenten en klassenoudsten in de Grote Zaal zaten. Tegenwoordig werden er professoren ingeroosterd die dan eens per maand moesten helpen zorgen dat dit rondsluipen binnen de perken moesten houden.
Dara had dit als leerlinge nooit geweten; zelf was ze altijd vrij braaf geweest. De enige professor die haar echt niet gemogen had was Van Detta geweest, maar dat zou wel iets met haar afkomst te maken kunnen hebben. Dat, of met het feit dat Dara soms wat brutaal was wanneer ze uit emotie handelde in plaats vanuit rationeel denkvermogen. En misschien die illegale uitstapjes met vriendinnen naar de kroeg, maar dat konden ze pubers s’avonds niet verbieden toch?
Tot nu toe was ze nog geen leerling tegengekomen. Nog geen ruzies met nachtelijke duels, nog geen stiekem rondspeuren naar de geheimen die het kasteel te bieden had… tot nu toe was alles normaal. De enige die ze tegenkwam was een jammerende Grijze Dame die ze vrolijk begroette maar straal door genegeerd werd.
Totdat ze bij de kassen kwam. Ze dacht even gerommel te horen en iemand die aan het praten was. Meteen was Dara paraat. Een leerling? Was dit het eerste moment dat ze iemand zou betrappen op gesluip? Nog wel in een schoollokaal? Misschien werden er wel planten of delen van planten gestolen om toverdranken te brouwen. Of voor andere doeleinden.
“Hallo?” vroeg ze terwijl ze de kassen betrad. “Is daar iemand?”]]> <![CDATA[I Challenge You]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=101 Mon, 17 Aug 2020 22:27:59 +0200 PinkyTonks]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=101 I Challenge You...
Starring Anthony & Maria


"Anthonio!" lachte Maria en ze plofte neer in een fateuille en gooide haar benen op tafel: "Ik heb een plan."
Ze grijnsde breed naar Anthony. Ze kende Anthony al sinds haar eerste jaar hier op Zweinstein en ze konden best goed met elkaar opschieten. Toen Maria in het derde zat en Anthony in het vierde hadden ze een spelletje bedacht. Op random momenten mochten ze elkaar uitdagen om wat te doen en de andere persoon had de keuze om de uitdaging te accepteren. Ze hielden een score bij en na 10 geslaagde uitdagingen moest de ander iets trakteren. Ze daagden elkaar uit in het midden van de gang of tijdens een uitje naar Zweinstein, in De Grote Zaal of hier in de Leerlingenkamer van Griffoendor. Maar Maria wist dat vandaag een sublieme uitdagingsdag ging worden, het was namelijk 1 april.
"We doen vandaag een marathon 'ik daag je uit'", stelde ze vrolijk voor: "Diegenen die op het einde van de dag de meeste uitdagingen behaald heeft koopt de ander een... wel, dat zien we dan nog wel!"
Maria had zich voorbereid en had een lijstje gemaakt met dingen die ze Anthony wou laten doen.
"Je hebt het recht om zoals altijd een uitdaging te weigeren, maar dat is een stapje terug van de overwinning. Ik begin."
Maria schraapte haar keel en zei plechtig: "Anthonio Evergreen, ik Maria Larosa daag je uit om het Spaanse volkslied uit volle borst te zingen of te bespelen op een instrument, hier in het midden van de Leerlingenkamer. Ik beoordeel op enthousiasme en eventueel uitspraak."
Ze gaf een knipoog en haalde vervolgens een papiertje tevoorschijn.
"Aangezien het Spaanse volkslied officieel geen tekst heeft, heb ik zelf een tekst geschreven. In het Spaans natuurlijk. Wat het zou betekenen, mag je zelf invullen! Je hebt een kwartier de tijd om de uitdaging aan te gaan."
Genietend zakte Maria nog wat dieper weg in haar zetel. Dit optreden wou ze voor geen geld van de wereld missen!]]> I Challenge You...
Starring Anthony & Maria


"Anthonio!" lachte Maria en ze plofte neer in een fateuille en gooide haar benen op tafel: "Ik heb een plan."
Ze grijnsde breed naar Anthony. Ze kende Anthony al sinds haar eerste jaar hier op Zweinstein en ze konden best goed met elkaar opschieten. Toen Maria in het derde zat en Anthony in het vierde hadden ze een spelletje bedacht. Op random momenten mochten ze elkaar uitdagen om wat te doen en de andere persoon had de keuze om de uitdaging te accepteren. Ze hielden een score bij en na 10 geslaagde uitdagingen moest de ander iets trakteren. Ze daagden elkaar uit in het midden van de gang of tijdens een uitje naar Zweinstein, in De Grote Zaal of hier in de Leerlingenkamer van Griffoendor. Maar Maria wist dat vandaag een sublieme uitdagingsdag ging worden, het was namelijk 1 april.
"We doen vandaag een marathon 'ik daag je uit'", stelde ze vrolijk voor: "Diegenen die op het einde van de dag de meeste uitdagingen behaald heeft koopt de ander een... wel, dat zien we dan nog wel!"
Maria had zich voorbereid en had een lijstje gemaakt met dingen die ze Anthony wou laten doen.
"Je hebt het recht om zoals altijd een uitdaging te weigeren, maar dat is een stapje terug van de overwinning. Ik begin."
Maria schraapte haar keel en zei plechtig: "Anthonio Evergreen, ik Maria Larosa daag je uit om het Spaanse volkslied uit volle borst te zingen of te bespelen op een instrument, hier in het midden van de Leerlingenkamer. Ik beoordeel op enthousiasme en eventueel uitspraak."
Ze gaf een knipoog en haalde vervolgens een papiertje tevoorschijn.
"Aangezien het Spaanse volkslied officieel geen tekst heeft, heb ik zelf een tekst geschreven. In het Spaans natuurlijk. Wat het zou betekenen, mag je zelf invullen! Je hebt een kwartier de tijd om de uitdaging aan te gaan."
Genietend zakte Maria nog wat dieper weg in haar zetel. Dit optreden wou ze voor geen geld van de wereld missen!]]> <![CDATA[Celebrity Hunt]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=78 Sun, 09 Aug 2020 21:34:11 +0200 PinkyTonks]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=78 Celebrity Hunt
Emilien Adams & Noah Elliot
Emilien spurtte de trappen op naar de toren van Ravenklauw. Enkele minuten geleden had ze op het binnenpleintje nog staan ruilen met twee derdejaars Huffelpuffers. Ze had een goede deal kunnen doen. Het was een eerlijke ruil geweest, maar de twee jongens hadden het ruilproces nog een stuk moeilijker kunnen maken als ze wouden. Waarschijnlijk konden ze gewoon geen 'nee' zeggen en durfden ze niet op te komen tegen de hele ruilstrategie die Emilien uitgedacht had. Chocokikkerkaartjes verzamelen was nu eenmaal een beetje als schaken, je moest een beetje geoefend zijn als je de beste en meest zeldzame kaarten in je bezit wou krijgen. Het was dan ook voor een zeldzame kaart dat ze in een hoog tempo de trappen op liep. Er was namelijk een tweetal weken geleden een nieuwe, limited-edition kaart verschenen. Je moest echt een bofkont zijn als je die vond bij je chocokikker. Maar één van de Huffelpufjes had haar weten te vertellen dat het gerucht ging dat één van de zesdejaars Ravenklauwers die kaart in zijn bezit had. Dat konden dus maar twee mensen zijn. Zijzelf, waarvan ze heel zeker was dat ze de kaart nog niet in haar bezit had of Noah.
Emilien had niet zo'n hele sterke band met Noah, ondanks dat ze al jaren samen in de klas zaten. Hij was een extreem introvert persoon. Hun enkele raakpunt was dat ze af en toe wel chocokikkerkaartjes met elkaar ruilden. Ze wist wel dat het bij Noah vooral ging om de chocola die hij zo lekker vond. Ondanks dat hij de kaartjes verzamelde, was het niet zo'n grote passie als die van Emilien. Emilien zou sterven voor haar kaarten, de hele 'main-series' had ze volledig compleet en in de vakantie kon ze zich uren bezighouden met het ordenen van haar kaarten en het opzoeken van eventuele ruilbeurzen. Het was een hobby geworden, die ze al sinds kinds af aan ontwikkeld had. Die limited kaart moest ze dus in haar bezit krijgen. Ze kon dus vast wel een deal sluiten met haar klasgenoot.
Uitgeput kwam ze aan bij de ingang van de leerlingenkamer, waar ze gelukkig relatief snel het raadsel van de Deurklopper kon oplossen.
"Noah!" hijgde ze, terwijl ze zich in een zetel over hem liet zakken. Zoals gewoonlijk zat hij in een hoekje van de kamer over zijn huiswerk gebogen. "Chocokikkerkaart, ruilen?"
Emilien sloot even haar ogen om weer op adem te komen en zwarte vlekken te vermijden na haar plotse intensieve inspanning. Ze kon het gewoon niet riskeren dat iemand anders, die misschien ook erg gepassioneerd was door de kaarten, al een deal sloot met Noah.
"Goed," zei ze kordaat, toen ze terug wat op adem gekomen was. Met een harde klap legde ze haar kaarten op tafel.
"Ik heb gehoord dat jij die kaart van Gandalf hebt? Je moet hem ruilen met mij, echt!"
Ze spreidde haar kaarten op tafel en keek Noah met een heel erg serieus gezicht aan.
"Ik heb ongelooflijk veel dubbele, zeldzame dubbele," ratelde ze: "Je mag als je wilt er meerdere kiezen voor die ene kaart. Ik kan je zelfs nog een aantal extra gewone kaarten ruilen. Die kunnen altijd van pas komen, want eerstejaars ruilen voor alles, die hebben nog niet echt een besef van zeldzaamheid. Desnoods wil ik zelf wat huiswerk voor je maken. Maar alsjeblieft Noah, ruil die kaart met mij!"]]> Celebrity Hunt
Emilien Adams & Noah Elliot
Emilien spurtte de trappen op naar de toren van Ravenklauw. Enkele minuten geleden had ze op het binnenpleintje nog staan ruilen met twee derdejaars Huffelpuffers. Ze had een goede deal kunnen doen. Het was een eerlijke ruil geweest, maar de twee jongens hadden het ruilproces nog een stuk moeilijker kunnen maken als ze wouden. Waarschijnlijk konden ze gewoon geen 'nee' zeggen en durfden ze niet op te komen tegen de hele ruilstrategie die Emilien uitgedacht had. Chocokikkerkaartjes verzamelen was nu eenmaal een beetje als schaken, je moest een beetje geoefend zijn als je de beste en meest zeldzame kaarten in je bezit wou krijgen. Het was dan ook voor een zeldzame kaart dat ze in een hoog tempo de trappen op liep. Er was namelijk een tweetal weken geleden een nieuwe, limited-edition kaart verschenen. Je moest echt een bofkont zijn als je die vond bij je chocokikker. Maar één van de Huffelpufjes had haar weten te vertellen dat het gerucht ging dat één van de zesdejaars Ravenklauwers die kaart in zijn bezit had. Dat konden dus maar twee mensen zijn. Zijzelf, waarvan ze heel zeker was dat ze de kaart nog niet in haar bezit had of Noah.
Emilien had niet zo'n hele sterke band met Noah, ondanks dat ze al jaren samen in de klas zaten. Hij was een extreem introvert persoon. Hun enkele raakpunt was dat ze af en toe wel chocokikkerkaartjes met elkaar ruilden. Ze wist wel dat het bij Noah vooral ging om de chocola die hij zo lekker vond. Ondanks dat hij de kaartjes verzamelde, was het niet zo'n grote passie als die van Emilien. Emilien zou sterven voor haar kaarten, de hele 'main-series' had ze volledig compleet en in de vakantie kon ze zich uren bezighouden met het ordenen van haar kaarten en het opzoeken van eventuele ruilbeurzen. Het was een hobby geworden, die ze al sinds kinds af aan ontwikkeld had. Die limited kaart moest ze dus in haar bezit krijgen. Ze kon dus vast wel een deal sluiten met haar klasgenoot.
Uitgeput kwam ze aan bij de ingang van de leerlingenkamer, waar ze gelukkig relatief snel het raadsel van de Deurklopper kon oplossen.
"Noah!" hijgde ze, terwijl ze zich in een zetel over hem liet zakken. Zoals gewoonlijk zat hij in een hoekje van de kamer over zijn huiswerk gebogen. "Chocokikkerkaart, ruilen?"
Emilien sloot even haar ogen om weer op adem te komen en zwarte vlekken te vermijden na haar plotse intensieve inspanning. Ze kon het gewoon niet riskeren dat iemand anders, die misschien ook erg gepassioneerd was door de kaarten, al een deal sloot met Noah.
"Goed," zei ze kordaat, toen ze terug wat op adem gekomen was. Met een harde klap legde ze haar kaarten op tafel.
"Ik heb gehoord dat jij die kaart van Gandalf hebt? Je moet hem ruilen met mij, echt!"
Ze spreidde haar kaarten op tafel en keek Noah met een heel erg serieus gezicht aan.
"Ik heb ongelooflijk veel dubbele, zeldzame dubbele," ratelde ze: "Je mag als je wilt er meerdere kiezen voor die ene kaart. Ik kan je zelfs nog een aantal extra gewone kaarten ruilen. Die kunnen altijd van pas komen, want eerstejaars ruilen voor alles, die hebben nog niet echt een besef van zeldzaamheid. Desnoods wil ik zelf wat huiswerk voor je maken. Maar alsjeblieft Noah, ruil die kaart met mij!"]]> <![CDATA[Quokka & Fox]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=67 Sat, 08 Aug 2020 16:26:36 +0200 Timsel]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=67

Olivia had gehoopt dat hij hier zat, en dat was ook zo. Was zij even blij! Ze had de jongen nodig voor een project waar ze nu al zo lang aan werkte dat als ze in die tijd niet met andere dingen ook had moeten handelen, ze nu haren in haar oorspronkelijke vorm en zo lang tot aan haar voeten had. Maar daar was hij. Het was een zesdejaars, uit Ravenklauw. Raafjes waren slim. Zij was een Zwadje, en hoewel Zwadjes slim waren, misten ze soms net dat ene wat nodig was om een doel te bereiken en een Raafje wel had. Uiteindelijk waren Zwadjes toch slimmer: als een raaf een slang pakt en de lucht invliegt, kan de slang zich alsnog naar boven duwen om zijn giftanden in de vogel te steken.
Ze liep de bibliotheek in. Ze kwam niet vaak in de bieb en wanneer ze dat wel deed, werd ze regelmatig op de vingers getikt om stiller te zijn of zich beter te gedragen. Al was dat niet per sé iets wat enkel voor de bibliotheek gold, overigens.
Ze benaderde het zesdejaars Raafje van achteren. Hij was alleen. Perfect. ‘Hé!’ zei ze, terwijl ze nonchalant een boek pakte en er ongeïnteresseerd in begon te bladeren. ‘Lijkt het je ook niet leuk om een dier te zijn?’ vroeg ze hem met een grijns. Ze ging naast hem zitten en bladerde verveeld door het boek dat ze had gepakt. ‘We kennen elkaar niet, maar dat kan veranderen,’ zei ze met een knipoogje. ‘Ik ben Olivia en ik heb je hulp nodig, Noah uit Ravenklauw – ja, ik weet hoe je heet en uit welke afdeling je komt. Ik ben een Zwad trouwens, als je dat nog niet doorhad,’ zei ze, terwijl ze verveelde handgebaren maakte terwijl ze vertelde uit welke afdeling ze kwam. ‘Ik wil ontzettend graag een Faunaat worden. De professor heeft het te druk om het me te leren en dus vroeg ik haar van, nou ja, wie kan me dan wel helpen, en toen zei ze “Noah, zesdejaars Ravenklauw”, dus, nu ben ik hier, en hopelijk kan je me helpen. Pleeeeeeeeeeaaaaase?’]]>

Olivia had gehoopt dat hij hier zat, en dat was ook zo. Was zij even blij! Ze had de jongen nodig voor een project waar ze nu al zo lang aan werkte dat als ze in die tijd niet met andere dingen ook had moeten handelen, ze nu haren in haar oorspronkelijke vorm en zo lang tot aan haar voeten had. Maar daar was hij. Het was een zesdejaars, uit Ravenklauw. Raafjes waren slim. Zij was een Zwadje, en hoewel Zwadjes slim waren, misten ze soms net dat ene wat nodig was om een doel te bereiken en een Raafje wel had. Uiteindelijk waren Zwadjes toch slimmer: als een raaf een slang pakt en de lucht invliegt, kan de slang zich alsnog naar boven duwen om zijn giftanden in de vogel te steken.
Ze liep de bibliotheek in. Ze kwam niet vaak in de bieb en wanneer ze dat wel deed, werd ze regelmatig op de vingers getikt om stiller te zijn of zich beter te gedragen. Al was dat niet per sé iets wat enkel voor de bibliotheek gold, overigens.
Ze benaderde het zesdejaars Raafje van achteren. Hij was alleen. Perfect. ‘Hé!’ zei ze, terwijl ze nonchalant een boek pakte en er ongeïnteresseerd in begon te bladeren. ‘Lijkt het je ook niet leuk om een dier te zijn?’ vroeg ze hem met een grijns. Ze ging naast hem zitten en bladerde verveeld door het boek dat ze had gepakt. ‘We kennen elkaar niet, maar dat kan veranderen,’ zei ze met een knipoogje. ‘Ik ben Olivia en ik heb je hulp nodig, Noah uit Ravenklauw – ja, ik weet hoe je heet en uit welke afdeling je komt. Ik ben een Zwad trouwens, als je dat nog niet doorhad,’ zei ze, terwijl ze verveelde handgebaren maakte terwijl ze vertelde uit welke afdeling ze kwam. ‘Ik wil ontzettend graag een Faunaat worden. De professor heeft het te druk om het me te leren en dus vroeg ik haar van, nou ja, wie kan me dan wel helpen, en toen zei ze “Noah, zesdejaars Ravenklauw”, dus, nu ben ik hier, en hopelijk kan je me helpen. Pleeeeeeeeeeaaaaase?’]]>