<![CDATA[Nomaj | Waar de magie nazindert - De Magische Wereld]]> https://nomaj.be/ Mon, 13 Apr 2026 08:52:05 +0000 MyBB <![CDATA[<ORPG> Secret Santa]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=202 Mon, 20 Dec 2021 09:02:47 +0100 Timsel]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=202 Secret Santa
Beste liefste,

Jij bent degene waar ik het meeste van houd. Kom met mij mee naar een prachtig paleis, gelegen in een sprookjesachtig bos ver van hier, voor een kerstviering vol magie. Trek wat leuks aan en stap het avontuur in. Ik wacht op je.

Groet,
_____________

Die boodschap kregen verschillende tovenaars en heksen: een uitnodiging voor een Kerstbal in een magisch wit paleis, met marmeren muren en grootse balzalen, in de verwachting dat die uitnodiging afkomstig is van hen die zij het meeste liefhebben... maar is dat wel zo, of speelt het paleis een spelletje met ze?
]]> Secret Santa
Beste liefste,

Jij bent degene waar ik het meeste van houd. Kom met mij mee naar een prachtig paleis, gelegen in een sprookjesachtig bos ver van hier, voor een kerstviering vol magie. Trek wat leuks aan en stap het avontuur in. Ik wacht op je.

Groet,
_____________

Die boodschap kregen verschillende tovenaars en heksen: een uitnodiging voor een Kerstbal in een magisch wit paleis, met marmeren muren en grootse balzalen, in de verwachting dat die uitnodiging afkomstig is van hen die zij het meeste liefhebben... maar is dat wel zo, of speelt het paleis een spelletje met ze?
]]> <![CDATA[The Poor Kids]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=194 Sat, 02 Oct 2021 10:33:26 +0200 Timsel]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=194 The Poor Kids
Eigenlijk had Daniela er helemaal geen zin in om naar de opera te gaan. Echt zo’n rijkeluisding en hoewel Daniela ervan genoot dat ze naar willekeur geld kon uitgeven, was het rijkeluisleven niets voor haar. Saaie, “gezellige” feestjes met mensen waarvan je wist dat ze allemaal jaloers op elkaar waren en elkaar niet konden uitstaan, zakelijke gesprekken, extreem saaie muziek…
Zo moest ze vanavond naar de opera. Als er een muziekgenre was waar Daniela niets mee had, was het wel opera. Nee, gaf haar maar rock. Hardrock. Metal. Hoe harder, hoe beter.
Maar goed, ze moest wel gaan. Van haar moeder. En haar zussen en haar broer gingen ook, dus het zou misschien ook wel raar zijn als ze niet ging. Gelukkig kende ze nog wat mensen van Zweinstein die ook zouden gaan: Roderick en Olivier. Olivier kende ze uit haar eigen afdeling. In hun eerste jaar hadden ze elkaar een beetje vermeden – Daniela had het idee gehad dat Olivier misschien wel een beetje bang voor haar was geweest. Toen hadden ze samen iets meegemaakt dat het begin van een vriendschap betekende.
Roderick leerde ze pas later kennen. Toen ze ontdekte dat haar zus Cassandra een probleem had met de Huffelpuffer was het des te meer reden geweest om vrienden met hem te worden.
Wat ze gemeen hadden? Nou ja, ze hadden alle drie veel meer geld dan toegestaan zou mogen worden en hadden een bepaalde status van adel, hetzij in de Dreuzel- of toverwereld. Ze hadden alle drie wel een andere manier om daarmee om te gaan.
Vanavond had Daniela wel haar best gedaan om er een beetje leuk uit te zien. Ze had een zwarte jurk aan met daarboven een wit leren jasje. Ze had lang nagedacht over wat ze moest dragen, want fashion was niet echt haar ding. Ze was blij dat ze met Roderick en Olivier ging meereizen in plaats van in haar eentje of in een koets met Cassandra. Ze was al aanwezig op de plaats waar ze de koetsen in zouden stappen voordat de twee mannen zouden arriveren. ‘En maar zeggen dat meiden laat zijn,’ grinnikte ze.
Ze keek naar de koets. Ze wist van haar moeder, die genoeg dood in haar leven had gezien, dat de koetsen getrokken werden door zwarte, gigantische paarden genaamd Terzielers – die hadden ze ook in de stallen van hun paleisje thuis – maar zien kon Daniela ze niet. Ze wilde het paard wel graag zien maar het liefste wilde ze dit wel een tijdje uitstellen.]]> The Poor Kids
Eigenlijk had Daniela er helemaal geen zin in om naar de opera te gaan. Echt zo’n rijkeluisding en hoewel Daniela ervan genoot dat ze naar willekeur geld kon uitgeven, was het rijkeluisleven niets voor haar. Saaie, “gezellige” feestjes met mensen waarvan je wist dat ze allemaal jaloers op elkaar waren en elkaar niet konden uitstaan, zakelijke gesprekken, extreem saaie muziek…
Zo moest ze vanavond naar de opera. Als er een muziekgenre was waar Daniela niets mee had, was het wel opera. Nee, gaf haar maar rock. Hardrock. Metal. Hoe harder, hoe beter.
Maar goed, ze moest wel gaan. Van haar moeder. En haar zussen en haar broer gingen ook, dus het zou misschien ook wel raar zijn als ze niet ging. Gelukkig kende ze nog wat mensen van Zweinstein die ook zouden gaan: Roderick en Olivier. Olivier kende ze uit haar eigen afdeling. In hun eerste jaar hadden ze elkaar een beetje vermeden – Daniela had het idee gehad dat Olivier misschien wel een beetje bang voor haar was geweest. Toen hadden ze samen iets meegemaakt dat het begin van een vriendschap betekende.
Roderick leerde ze pas later kennen. Toen ze ontdekte dat haar zus Cassandra een probleem had met de Huffelpuffer was het des te meer reden geweest om vrienden met hem te worden.
Wat ze gemeen hadden? Nou ja, ze hadden alle drie veel meer geld dan toegestaan zou mogen worden en hadden een bepaalde status van adel, hetzij in de Dreuzel- of toverwereld. Ze hadden alle drie wel een andere manier om daarmee om te gaan.
Vanavond had Daniela wel haar best gedaan om er een beetje leuk uit te zien. Ze had een zwarte jurk aan met daarboven een wit leren jasje. Ze had lang nagedacht over wat ze moest dragen, want fashion was niet echt haar ding. Ze was blij dat ze met Roderick en Olivier ging meereizen in plaats van in haar eentje of in een koets met Cassandra. Ze was al aanwezig op de plaats waar ze de koetsen in zouden stappen voordat de twee mannen zouden arriveren. ‘En maar zeggen dat meiden laat zijn,’ grinnikte ze.
Ze keek naar de koets. Ze wist van haar moeder, die genoeg dood in haar leven had gezien, dat de koetsen getrokken werden door zwarte, gigantische paarden genaamd Terzielers – die hadden ze ook in de stallen van hun paleisje thuis – maar zien kon Daniela ze niet. Ze wilde het paard wel graag zien maar het liefste wilde ze dit wel een tijdje uitstellen.]]> <![CDATA[Should I call you sir?]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=192 Wed, 01 Sep 2021 22:54:00 +0200 Timsel]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=192 Should I call you Sir?
In een knalgroen jurkje brachten Cassandra’s lange benen haar Goudgrijp de Tovenaarsbank in. Haar hakken klonken weertegen de betegelde vloer en weerkaatste tegen de muren. Ze kwam wat geld halen; normaal zou haar moeder dat doen, maar goed, die was druk bezig met wat boeven pakken en zo, dus ging zij het maar doen. Ze wilde immers delen van de nieuwste collectie van de GalaGloria-collectie kopen.
Leuk vond ze het niet om naar Goudgrijp te gaan. De kobolden waren best creepy en ook wel een beetje vies. Ze deden haar een beetje denken aan een huis-elf maar dan nog smeriger. Zelf had ze ook een huis-elf, maar die deed klusjes. Deze kleine vieze mannetjes keken alleen creepy en waren goed om het geld te beheren. Maar ja, geld moest ook bewaakt worden en de magische gemeenschap was dankbaar dat zij het deden. Leuk was anders, maar haar moeder, die altijd maar benadrukte dat ze gelukkig moesten zijn met elke cent omdat zij het ook anders had meegemaakt, zei dat ze dankbaar moesten zijn met elke knoet.
Het was echter verrassend rustig in de bank. Er waren minder kobolden aanwezig dan gebruikelijk. Het was niet echt het hoogseizoen voor de kobolden, maar alsnog. Ze ging voor een balie staan. Een kobold zat wat papieren door te nemen en had haar nog niet opgemerkt, dus met een poeslieve glimlach drukte ze op het belletje. Hij merkte haar weer nog op. Pas toen ze een vierde keer, steeds gefrustreerder op het belletje drukte, keek hij op.
‘Ja?’
Cassandra rolde met haar ogen. ‘Ik sta hier al vijf minuten, wat een service! Merlijns baard zeg. Maar fijn dat je eindelijk tijd hebt om van die stomme papieren op te kijken, want ik wil geld ophalen. Twintig galjoenen, tien sikkels en vijf knoeten. Uit de Deemster-kluis.’
De kobold knipperde met zijn ogen en fronste toen. ‘De Deemster-kluis.’
‘Ja, nummer 36666 of zo.’
‘Hmhm. Juist. En wie bent u? U bent niet mevrouw Deemster, of bent u door de tijd gereisd?’
Een kobold iets verderop proestte het uit, alsof hij de beste grap ooit gehoord had.
Cassandra’s wangen werden rood. Hoe durfde dat schepsel zo tegen haar te praten?
‘Ik ben Cassandra Deemster, Morgan Deemsters eerste dochter, en ik heb hier een sleutel en ik eis met spoed naar mijn kluis gebracht te worden.’ Boos legde ze de sleutel neer op het tafeltje.
De kobold knikte. ‘Uiteraard, madam Deemster. Zoals u kunt zien hebben we een kleine bezetting vandaag en zult u met een andere solo-gast de mijnen ingaan met mijn collega Grommel.’ Er verscheen een andere kobold. Op zijn naamplaatje stond Grommel.
Hoewel Cassandra heel graag in haar eentje wilde gaan, had ze wel wat beters te doen dan ruziemaken met dit walgelijke wezen. Ze zou sowieso bij haar moeder een klacht indienen, dan konden ze via het Ministerie dit wezen wel even aanpakken. Ze wierp de Kobold een koude blik toe en ging toen met Grommel verder de zaal in – en zag tot haar grote verbazing een klasgenoot.
‘Uhm,’ zei Cassandra tegen de kobold, ‘ik wil solo.’
‘Gaat niet.’
‘Ja maar…’
‘Graag of niet, madam Deemster.’
Cassandra rolde met haar ogen. Ze kwam nu aan bij de klasgenoot. Ze keek hem met minachting aan. ‘Zo zo,’ zei ze koeltjes. ‘Jij ook hier?’]]> Should I call you Sir?
In een knalgroen jurkje brachten Cassandra’s lange benen haar Goudgrijp de Tovenaarsbank in. Haar hakken klonken weertegen de betegelde vloer en weerkaatste tegen de muren. Ze kwam wat geld halen; normaal zou haar moeder dat doen, maar goed, die was druk bezig met wat boeven pakken en zo, dus ging zij het maar doen. Ze wilde immers delen van de nieuwste collectie van de GalaGloria-collectie kopen.
Leuk vond ze het niet om naar Goudgrijp te gaan. De kobolden waren best creepy en ook wel een beetje vies. Ze deden haar een beetje denken aan een huis-elf maar dan nog smeriger. Zelf had ze ook een huis-elf, maar die deed klusjes. Deze kleine vieze mannetjes keken alleen creepy en waren goed om het geld te beheren. Maar ja, geld moest ook bewaakt worden en de magische gemeenschap was dankbaar dat zij het deden. Leuk was anders, maar haar moeder, die altijd maar benadrukte dat ze gelukkig moesten zijn met elke cent omdat zij het ook anders had meegemaakt, zei dat ze dankbaar moesten zijn met elke knoet.
Het was echter verrassend rustig in de bank. Er waren minder kobolden aanwezig dan gebruikelijk. Het was niet echt het hoogseizoen voor de kobolden, maar alsnog. Ze ging voor een balie staan. Een kobold zat wat papieren door te nemen en had haar nog niet opgemerkt, dus met een poeslieve glimlach drukte ze op het belletje. Hij merkte haar weer nog op. Pas toen ze een vierde keer, steeds gefrustreerder op het belletje drukte, keek hij op.
‘Ja?’
Cassandra rolde met haar ogen. ‘Ik sta hier al vijf minuten, wat een service! Merlijns baard zeg. Maar fijn dat je eindelijk tijd hebt om van die stomme papieren op te kijken, want ik wil geld ophalen. Twintig galjoenen, tien sikkels en vijf knoeten. Uit de Deemster-kluis.’
De kobold knipperde met zijn ogen en fronste toen. ‘De Deemster-kluis.’
‘Ja, nummer 36666 of zo.’
‘Hmhm. Juist. En wie bent u? U bent niet mevrouw Deemster, of bent u door de tijd gereisd?’
Een kobold iets verderop proestte het uit, alsof hij de beste grap ooit gehoord had.
Cassandra’s wangen werden rood. Hoe durfde dat schepsel zo tegen haar te praten?
‘Ik ben Cassandra Deemster, Morgan Deemsters eerste dochter, en ik heb hier een sleutel en ik eis met spoed naar mijn kluis gebracht te worden.’ Boos legde ze de sleutel neer op het tafeltje.
De kobold knikte. ‘Uiteraard, madam Deemster. Zoals u kunt zien hebben we een kleine bezetting vandaag en zult u met een andere solo-gast de mijnen ingaan met mijn collega Grommel.’ Er verscheen een andere kobold. Op zijn naamplaatje stond Grommel.
Hoewel Cassandra heel graag in haar eentje wilde gaan, had ze wel wat beters te doen dan ruziemaken met dit walgelijke wezen. Ze zou sowieso bij haar moeder een klacht indienen, dan konden ze via het Ministerie dit wezen wel even aanpakken. Ze wierp de Kobold een koude blik toe en ging toen met Grommel verder de zaal in – en zag tot haar grote verbazing een klasgenoot.
‘Uhm,’ zei Cassandra tegen de kobold, ‘ik wil solo.’
‘Gaat niet.’
‘Ja maar…’
‘Graag of niet, madam Deemster.’
Cassandra rolde met haar ogen. Ze kwam nu aan bij de klasgenoot. Ze keek hem met minachting aan. ‘Zo zo,’ zei ze koeltjes. ‘Jij ook hier?’]]> <![CDATA[Onzichtbare Dief]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=191 Sun, 01 Aug 2021 09:34:08 +0200 Timsel]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=191 Ineens hoorde hij gerommel achter zich. Orion fronste en draaide zich om. Hij sprong op, zette zijn luit tegen een boom, toen hij zag dat de kooi van de Demiguise Spookje leeg was. ‘Oh allemachtig,’ mompelde hij. Demiguises waren apen die de toekomst konden voorspellen en dus dermate lastig te vangen waren. Hij wist uit eigen ervaring dat het bijna onmogelijk was om een Demiguise te vangen. Ze hadden er dagen over gedaan, maar wisten hem uiteindelijk te lokken met diervriendelijke lolly’s. Ze waren immers dol op zoetigheid.
Maar het lastige was ook nog eens dat ze onzichtbaar konden worden. Ze hadden een witte vacht waar ook Onzichtbaarheidsmantels van gemaakt werden en het was dan ook heel lastig om ze überhaupt te zien.
En dat was nu ook een probleem.
‘Spookje, doe nou niet,’ mompelde Orion. ‘Ik wilde op tijd m’n nest in!’ Hij trok zijn toverstok en keek rond. ‘Spooookje… kom nou, doe dit nou niet… oh, m’n ouders vermoorden me…’
En toen zag hij het: voetstapjes die in de aarde ontstonden en richting het bos gingen. Orion snelde er achteraan, maar Demiguises waren snel. Die renden uren zo in een bos. Maar Orion was snel; hij rende al zijn hele leven achter Fabeldieren aan.
Dit keer raakte hij de Demiguise echter kwijt. Het was immers donker en ook het licht van zijn toverstok hielp nu weinig. Maar toen zag hij het: de voetstapjes van Spookje. Hij was al een uur aan het zoeken. Nou ja, vind maar eens een onzichtbare aap.
Maar toen zag hij een boerderijtje. Hij slikte. De voetstappen van Spookje gingen naar deze boerderij toe. Als hij maar geen gekke dingen deed.]]> Ineens hoorde hij gerommel achter zich. Orion fronste en draaide zich om. Hij sprong op, zette zijn luit tegen een boom, toen hij zag dat de kooi van de Demiguise Spookje leeg was. ‘Oh allemachtig,’ mompelde hij. Demiguises waren apen die de toekomst konden voorspellen en dus dermate lastig te vangen waren. Hij wist uit eigen ervaring dat het bijna onmogelijk was om een Demiguise te vangen. Ze hadden er dagen over gedaan, maar wisten hem uiteindelijk te lokken met diervriendelijke lolly’s. Ze waren immers dol op zoetigheid.
Maar het lastige was ook nog eens dat ze onzichtbaar konden worden. Ze hadden een witte vacht waar ook Onzichtbaarheidsmantels van gemaakt werden en het was dan ook heel lastig om ze überhaupt te zien.
En dat was nu ook een probleem.
‘Spookje, doe nou niet,’ mompelde Orion. ‘Ik wilde op tijd m’n nest in!’ Hij trok zijn toverstok en keek rond. ‘Spooookje… kom nou, doe dit nou niet… oh, m’n ouders vermoorden me…’
En toen zag hij het: voetstapjes die in de aarde ontstonden en richting het bos gingen. Orion snelde er achteraan, maar Demiguises waren snel. Die renden uren zo in een bos. Maar Orion was snel; hij rende al zijn hele leven achter Fabeldieren aan.
Dit keer raakte hij de Demiguise echter kwijt. Het was immers donker en ook het licht van zijn toverstok hielp nu weinig. Maar toen zag hij het: de voetstapjes van Spookje. Hij was al een uur aan het zoeken. Nou ja, vind maar eens een onzichtbare aap.
Maar toen zag hij een boerderijtje. Hij slikte. De voetstappen van Spookje gingen naar deze boerderij toe. Als hij maar geen gekke dingen deed.]]> <![CDATA[Uptown Downtown]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=185 Sun, 04 Apr 2021 21:09:12 +0200 Timsel]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=185 [Afbeelding: iJ4Q2Fy.png]

 Vanuit de zeppelin kwam de eindbestemming in zicht: Melport. Eleftheria keek op van De Kibbelaar in haar handen die suggereerde dat Eleftheria het nieuwste lid van de Witte Wieven zou worden – een gerucht dat ontstaan was toen ze in hetzelfde hotel werd gespot als de huidige leadzanger (maar wat helemaal niet waar was) en wenkte Gideon.
‘Kijk, we zijn er!’ Melport leek net zo groot als Londen vanaf hier. Misschien nog wel groter. Het was de nieuwste tovenaarsstad, eentje die in de afgelopen vijf jaar ontstaan was en alleen nog maar verder gegroeid was. Volgens Gideon was er een hoop narigheid in die stad, maar alles wat Eleftheria zag was mogelijkheden in deze prachtige tovenaarsmetropool. Met haar toverstok sommeerde ze een spiegel en deed haar make-up nog even goed.
‘Snap echt niet dat jij denkt dat het een risico is om hier naar toe te gaan,’ zei Eleftheria nadat ze haar lippen getuit had voor haar lippenstift. Gideon beweerde dat Melport een hol van gespuis, criminaliteit, gokkerij en prostitutie was. Toen Eleftheria hem had gevraagd of hij er wel eens geweest was, had hij nee gezegd, maar voor de zekerheid had hij gezegd graag mee te willen. Dat was heel fijn, want haar persoonlijke bodyguard die haar bij dit soort tripjes begeleidde, kon niet vanwege een zeldzaam drakenvirus. Dat een goede vriend dus meewilde, was dus een positief aspect.
De zeppelin daalde en ze zag het afstuimen op een wolkenkrabber waarvan ze wist dat het haar hotel voor het weekend zou zijn. Ze stond op en liep naar de kofferbak, probeerde haar koffer eruit te tillen, maar wankelde wat op haar hakken en struikelde wat achteruit.
‘Eh, Giedje?’ vroeg ze liefjes. ‘Kan jij m’n koffers tillen voor me? Het is maar een klein stukje. Volgens mij staan er buiten elfjes om het van ons over te nemen.’
Vervolgens deed ze haar zonnebril op en liep ze via de rode loper de zeppelin uit nadat ze de bestuurder had bedankt. Ze stond aan top van het Highground Hizzies Hotel, het schijnbaar beste hotel van Melport. Buiten stonden wat huis-elfen en wat tovenaars en heksen te wachten op de koffers en om hen naar hun verblijf te brengen. ‘Hiiii, babes,’ zei ze met een knikje naar de mensen. ‘Wat leuk om Melport eens in levende lijve te bezoeken. Dit is mijn vriend Gideon – niet vriend-vriend, gewoon vriend,’ zei ze snel. Dit soort geruchten ontstonden erg snel bij haar. ‘Hij zal me komend weekend vergezellen.’
Ze keek haar vriend glimlachend aan terwijl ze haar arm in de zijne legde. ‘Nou, dit is best wel een subtiele entree, niet waar?’ fluisterde ze zachtjes tegen hem.
]]> [Afbeelding: iJ4Q2Fy.png]

 Vanuit de zeppelin kwam de eindbestemming in zicht: Melport. Eleftheria keek op van De Kibbelaar in haar handen die suggereerde dat Eleftheria het nieuwste lid van de Witte Wieven zou worden – een gerucht dat ontstaan was toen ze in hetzelfde hotel werd gespot als de huidige leadzanger (maar wat helemaal niet waar was) en wenkte Gideon.
‘Kijk, we zijn er!’ Melport leek net zo groot als Londen vanaf hier. Misschien nog wel groter. Het was de nieuwste tovenaarsstad, eentje die in de afgelopen vijf jaar ontstaan was en alleen nog maar verder gegroeid was. Volgens Gideon was er een hoop narigheid in die stad, maar alles wat Eleftheria zag was mogelijkheden in deze prachtige tovenaarsmetropool. Met haar toverstok sommeerde ze een spiegel en deed haar make-up nog even goed.
‘Snap echt niet dat jij denkt dat het een risico is om hier naar toe te gaan,’ zei Eleftheria nadat ze haar lippen getuit had voor haar lippenstift. Gideon beweerde dat Melport een hol van gespuis, criminaliteit, gokkerij en prostitutie was. Toen Eleftheria hem had gevraagd of hij er wel eens geweest was, had hij nee gezegd, maar voor de zekerheid had hij gezegd graag mee te willen. Dat was heel fijn, want haar persoonlijke bodyguard die haar bij dit soort tripjes begeleidde, kon niet vanwege een zeldzaam drakenvirus. Dat een goede vriend dus meewilde, was dus een positief aspect.
De zeppelin daalde en ze zag het afstuimen op een wolkenkrabber waarvan ze wist dat het haar hotel voor het weekend zou zijn. Ze stond op en liep naar de kofferbak, probeerde haar koffer eruit te tillen, maar wankelde wat op haar hakken en struikelde wat achteruit.
‘Eh, Giedje?’ vroeg ze liefjes. ‘Kan jij m’n koffers tillen voor me? Het is maar een klein stukje. Volgens mij staan er buiten elfjes om het van ons over te nemen.’
Vervolgens deed ze haar zonnebril op en liep ze via de rode loper de zeppelin uit nadat ze de bestuurder had bedankt. Ze stond aan top van het Highground Hizzies Hotel, het schijnbaar beste hotel van Melport. Buiten stonden wat huis-elfen en wat tovenaars en heksen te wachten op de koffers en om hen naar hun verblijf te brengen. ‘Hiiii, babes,’ zei ze met een knikje naar de mensen. ‘Wat leuk om Melport eens in levende lijve te bezoeken. Dit is mijn vriend Gideon – niet vriend-vriend, gewoon vriend,’ zei ze snel. Dit soort geruchten ontstonden erg snel bij haar. ‘Hij zal me komend weekend vergezellen.’
Ze keek haar vriend glimlachend aan terwijl ze haar arm in de zijne legde. ‘Nou, dit is best wel een subtiele entree, niet waar?’ fluisterde ze zachtjes tegen hem.
]]> <![CDATA[Blame it on the Booze]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=184 Wed, 31 Mar 2021 23:18:25 +0200 Nano]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=184 Valarie en Nyx

Het was een rustige nacht in een buitenwijk van Londen waar Nyx, die met een hand zichzelf tegen hield om niet voorover te vallen, bovenop de Big Ben de straten in de gaten hield. Sinds hij zijn gruzielement heeft was hij niet bang meer om dood te gaan, en deed hij vaker domme dingen. Zoals zonder enige vorm van veiligheid bovenop de Big Ben staan.
Het was al een tijd geleden sinds zijn laatste contact met Valarie. De laatste keer was ook niet heel geweldig gelopen, maar hij had wel zijn leven aan haar te danken.
Zo nu en dan hebben ze nog contact gehad met een simpele uil, al stuurde Nyx nog wel eens een raaf om zijn bericht af te leveren, wat hij soms ook zelf deed in zijn faunaatvorm. Iets waarvan hij niet zeker wist of dat Valarie het door had.
Valarie heeft een flinke indruk achter gelaten op hem. Naast het feit dat ze van rivalen over zijn gegaan naar soort van handlangers, heeft Nyx de laatste keer ook de wat zachtere kant van haar gezien.
Het was tijd om haar op te zoeken.
Nyx nam een sprong van de Big Ben, wat voor enkele hulpkreten zorgden van de straten onder hem, echter veranderde hij vlak voordat hij de grond raakte in een raaf, waarna hij richting het noorden vloog. Rustig onderweg naar Schotland.

Eenmaal aangekomen bij het landhuis waar Valarie zichzelf volgens Nyx' contacten bevond, maakte hij een landing in een boom tegenover het perceel en veranderde hij terug naar zijn menselijke vorm. Er liepen flink wat dooddoeners rond. Enkele herkende hij nog. Maar zeker weten of dat ze hem binnen zouden laten deed hij niet.
Het zekere voor het onzekere nemende, haalde hij een stuk perkament uit zijn binnenzak, krabbelde daar vluchtig op "Is het veilig om mijn gezicht te vertonen? -N", waarna hij deze dubbelvouwde en vastklemde tussen zijn kaken.
Hij transformeerde zichzelf weer in een raaf en vloog een rondje rondom het landhuis. Het eerste wat hem opviel was dat de deuren van het balkon van de kamer van Valarie open stonden. Alsof ze bezoek verwachtte.
Zo snel en onopgemerkt als het hem lukte schoot hij door de deuren naar binnen en landde langs de asbak op een houten bureau in de kamer. Valarie zou hier vast wel ergens zijn. Met een harde "Kraa!" presenteerde hij zijn aanwezigheid in de kamer, met de hoop dat Valarie het kon horen.]]> Valarie en Nyx

Het was een rustige nacht in een buitenwijk van Londen waar Nyx, die met een hand zichzelf tegen hield om niet voorover te vallen, bovenop de Big Ben de straten in de gaten hield. Sinds hij zijn gruzielement heeft was hij niet bang meer om dood te gaan, en deed hij vaker domme dingen. Zoals zonder enige vorm van veiligheid bovenop de Big Ben staan.
Het was al een tijd geleden sinds zijn laatste contact met Valarie. De laatste keer was ook niet heel geweldig gelopen, maar hij had wel zijn leven aan haar te danken.
Zo nu en dan hebben ze nog contact gehad met een simpele uil, al stuurde Nyx nog wel eens een raaf om zijn bericht af te leveren, wat hij soms ook zelf deed in zijn faunaatvorm. Iets waarvan hij niet zeker wist of dat Valarie het door had.
Valarie heeft een flinke indruk achter gelaten op hem. Naast het feit dat ze van rivalen over zijn gegaan naar soort van handlangers, heeft Nyx de laatste keer ook de wat zachtere kant van haar gezien.
Het was tijd om haar op te zoeken.
Nyx nam een sprong van de Big Ben, wat voor enkele hulpkreten zorgden van de straten onder hem, echter veranderde hij vlak voordat hij de grond raakte in een raaf, waarna hij richting het noorden vloog. Rustig onderweg naar Schotland.

Eenmaal aangekomen bij het landhuis waar Valarie zichzelf volgens Nyx' contacten bevond, maakte hij een landing in een boom tegenover het perceel en veranderde hij terug naar zijn menselijke vorm. Er liepen flink wat dooddoeners rond. Enkele herkende hij nog. Maar zeker weten of dat ze hem binnen zouden laten deed hij niet.
Het zekere voor het onzekere nemende, haalde hij een stuk perkament uit zijn binnenzak, krabbelde daar vluchtig op "Is het veilig om mijn gezicht te vertonen? -N", waarna hij deze dubbelvouwde en vastklemde tussen zijn kaken.
Hij transformeerde zichzelf weer in een raaf en vloog een rondje rondom het landhuis. Het eerste wat hem opviel was dat de deuren van het balkon van de kamer van Valarie open stonden. Alsof ze bezoek verwachtte.
Zo snel en onopgemerkt als het hem lukte schoot hij door de deuren naar binnen en landde langs de asbak op een houten bureau in de kamer. Valarie zou hier vast wel ergens zijn. Met een harde "Kraa!" presenteerde hij zijn aanwezigheid in de kamer, met de hoop dat Valarie het kon horen.]]> <![CDATA[Full Moon Photo Hunt]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=182 Sun, 28 Mar 2021 16:59:27 +0200 Timsel]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=182 Gelukkig zouden ze elkaar nu wel weer zien. Allebei wel weer een paar jaartjes ouder, allebei nu volwaardige volwassenen met een baan. Frodo was Schouwer, Blue Fabeldierenfotograaf. En precies daar zocht hij nu naar.
Hij had van zijn bazin, madam Morgan Deemster, de opdracht gekregen om op zoek te gaan naar de bron van de gewelddadige weerwolf-aanvallen die de laatste tijd plaatsvonden: de meeste sinds Fenrir Vaalhaar zijn terreur verstrooide over het Verinigd Koninkrijk. Gezien niemand wist wie de Weerwolf precies was en de zoektocht naar deze nieuwe weerwolvenleider, had Frodo vertrouwelijk toestemming gekregen om “welk middel dan ook” in te zetten om de weerwolf te pakken. Zelfs illegale middelen. Degene die de weerwolf ving, zou een flinke bonus krijgen.
Dat kon Frodo wel gebruiken: door een incidentje met Abigails oma kon hij het goud goed gebruiken. Toen hij via via had gehoord dat Blue een weerwolf gezien dacht te hebben, besloot hij dat hij haar móést spreken en haar om assistentie zou vragen. Ze hadden s’avonds afgesproken in de Lekke Ketel. Hij begroette madam Albedil, de waardin en ging toen zitten, vol afwachting. Hij bestelde een biertje en wachtte toen af. Niet lang daarna kwam Blue binnen – het kon beginnen. Hij groette haar enthousiast. “Blue! Hé – lang niet gezien!”]]> Gelukkig zouden ze elkaar nu wel weer zien. Allebei wel weer een paar jaartjes ouder, allebei nu volwaardige volwassenen met een baan. Frodo was Schouwer, Blue Fabeldierenfotograaf. En precies daar zocht hij nu naar.
Hij had van zijn bazin, madam Morgan Deemster, de opdracht gekregen om op zoek te gaan naar de bron van de gewelddadige weerwolf-aanvallen die de laatste tijd plaatsvonden: de meeste sinds Fenrir Vaalhaar zijn terreur verstrooide over het Verinigd Koninkrijk. Gezien niemand wist wie de Weerwolf precies was en de zoektocht naar deze nieuwe weerwolvenleider, had Frodo vertrouwelijk toestemming gekregen om “welk middel dan ook” in te zetten om de weerwolf te pakken. Zelfs illegale middelen. Degene die de weerwolf ving, zou een flinke bonus krijgen.
Dat kon Frodo wel gebruiken: door een incidentje met Abigails oma kon hij het goud goed gebruiken. Toen hij via via had gehoord dat Blue een weerwolf gezien dacht te hebben, besloot hij dat hij haar móést spreken en haar om assistentie zou vragen. Ze hadden s’avonds afgesproken in de Lekke Ketel. Hij begroette madam Albedil, de waardin en ging toen zitten, vol afwachting. Hij bestelde een biertje en wachtte toen af. Niet lang daarna kwam Blue binnen – het kon beginnen. Hij groette haar enthousiast. “Blue! Hé – lang niet gezien!”]]> <![CDATA[Een Vollemaansdeal]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=180 Sat, 06 Mar 2021 15:56:08 +0100 Timsel]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=180 [Afbeelding: zU1E2SH.png]
De mensen keken om. Was zij het écht? Benen zo glanzend als een fles wijn in het maanlicht, felblauwe ogen, als ware het de Middellandse zee, met die golvende blonde haren als de golven die op deze zee dansten en een aura, als ware het de zon zelve die het restaurant binnenliep, gedragen door lange, puntige hakschoentjes. Het was haar echt: Eleftheria Aphrodisiac – in levende lijve! Menig man aanwezig in het tentje werd boos aangesproken door hun vrouwen en zelfs die konden hun ogen niet van haar afhouden.
Nou ja, zo zag Eleftheria het tenminste. Ze zag helemaal voor zich hoe ze in slow-motion het luxe 6-sterren tovenaarsrestaurant inliep, met alle reacties van dien. Maar dat ging niet helemaal zoals verwacht. Ze kreeg de deur namelijk niet open. Al grimassend stond ze aan de deur te trekken, tot een huis-elf verschijnselde en haar meldde dat je moest duwen, zoals ze eigenlijk ook wel had kunnen weten als ze het bordje had gelezen dat vlak voor haar neus op de deur hing. Eleftheria lachte het weg met een stralende lach en deed uit schaamte haar zonnebril op. Daarna kreeg ze de deur eindelijk open met een licht duwtje.
Oké Elef, herpak je. Ik wéét dat al die mensen naar je prachtige ik kijken, maar doe nou eens bescheiden. Negeer ze! En dat deed ze. Ze negeerde de tovenaars en heksen die hun nekken omdraaiden alsof ze uilen waren en sprak de dichtstbijzijnde ober aan.
‘Hai,’ zei ze ietwat uit de hoogte. ‘Ik heb een afspraak… ik geloof… tafel 17? Eleftheria Aphrodisiac is de naam, maar dat wist je natuurlijk al,’ voegde ze er haastig aan toe met een lachje.
Het bleek dat haar tafelgenoten er al een tijdje zaten. Eleftheria lachte ook dit weg. ‘Dat gebeurt wel vaker. Druk leven, snap je? Nee, waarschijnlijk niet, och, wat is het toch fijn om een simpel mens te zijn!’ Ze ober nam haar veel te dikke bontjas aan en begeleidde haar richting de tafel waar ze heen moest. Eleftheria merkten dat haar handen een beetje trilden – iets waar ze de laatste tijd wat vaker last van kreeg als ze zenuwachtig was. Haar ogen schoten heen-en-weer door het restaurant. Ze hadden hier wel luxe gasten. Wel ergens waar ze thuishoorde. En er was zo te zien ook lekker eten – ook belangrijk! Ze had eigenlijk best wel honger.
Uiteindelijk kwamen de twee waar ze mee had afgesproken in het zicht. Eleftheria blies haar zorgen uit in een lange zucht en zette toen haar hartelijkste glimlach op. Dit etentje kon rampzalig verlopen, dus ze moest scherp blijven. Scherp. Als een mesje.
‘Aaahhh, meneer en mevrouw Hathaway – fijn jullie te ontmoeten.’ Ze gaf hen ongevraagd een kus op hun wangen. ‘Sorry dat ik u zo lang heb moeten laten wachten – u snapt het wel wanneer je een carrière hebt en een hoop verantwoordelijkheden op je schouders hebt rusten. Maar ach, geen zorgen, ik compenseer het allemaal,’ zei ze met een lachje. Op hoop van zegen!]]> [Afbeelding: zU1E2SH.png]
De mensen keken om. Was zij het écht? Benen zo glanzend als een fles wijn in het maanlicht, felblauwe ogen, als ware het de Middellandse zee, met die golvende blonde haren als de golven die op deze zee dansten en een aura, als ware het de zon zelve die het restaurant binnenliep, gedragen door lange, puntige hakschoentjes. Het was haar echt: Eleftheria Aphrodisiac – in levende lijve! Menig man aanwezig in het tentje werd boos aangesproken door hun vrouwen en zelfs die konden hun ogen niet van haar afhouden.
Nou ja, zo zag Eleftheria het tenminste. Ze zag helemaal voor zich hoe ze in slow-motion het luxe 6-sterren tovenaarsrestaurant inliep, met alle reacties van dien. Maar dat ging niet helemaal zoals verwacht. Ze kreeg de deur namelijk niet open. Al grimassend stond ze aan de deur te trekken, tot een huis-elf verschijnselde en haar meldde dat je moest duwen, zoals ze eigenlijk ook wel had kunnen weten als ze het bordje had gelezen dat vlak voor haar neus op de deur hing. Eleftheria lachte het weg met een stralende lach en deed uit schaamte haar zonnebril op. Daarna kreeg ze de deur eindelijk open met een licht duwtje.
Oké Elef, herpak je. Ik wéét dat al die mensen naar je prachtige ik kijken, maar doe nou eens bescheiden. Negeer ze! En dat deed ze. Ze negeerde de tovenaars en heksen die hun nekken omdraaiden alsof ze uilen waren en sprak de dichtstbijzijnde ober aan.
‘Hai,’ zei ze ietwat uit de hoogte. ‘Ik heb een afspraak… ik geloof… tafel 17? Eleftheria Aphrodisiac is de naam, maar dat wist je natuurlijk al,’ voegde ze er haastig aan toe met een lachje.
Het bleek dat haar tafelgenoten er al een tijdje zaten. Eleftheria lachte ook dit weg. ‘Dat gebeurt wel vaker. Druk leven, snap je? Nee, waarschijnlijk niet, och, wat is het toch fijn om een simpel mens te zijn!’ Ze ober nam haar veel te dikke bontjas aan en begeleidde haar richting de tafel waar ze heen moest. Eleftheria merkten dat haar handen een beetje trilden – iets waar ze de laatste tijd wat vaker last van kreeg als ze zenuwachtig was. Haar ogen schoten heen-en-weer door het restaurant. Ze hadden hier wel luxe gasten. Wel ergens waar ze thuishoorde. En er was zo te zien ook lekker eten – ook belangrijk! Ze had eigenlijk best wel honger.
Uiteindelijk kwamen de twee waar ze mee had afgesproken in het zicht. Eleftheria blies haar zorgen uit in een lange zucht en zette toen haar hartelijkste glimlach op. Dit etentje kon rampzalig verlopen, dus ze moest scherp blijven. Scherp. Als een mesje.
‘Aaahhh, meneer en mevrouw Hathaway – fijn jullie te ontmoeten.’ Ze gaf hen ongevraagd een kus op hun wangen. ‘Sorry dat ik u zo lang heb moeten laten wachten – u snapt het wel wanneer je een carrière hebt en een hoop verantwoordelijkheden op je schouders hebt rusten. Maar ach, geen zorgen, ik compenseer het allemaal,’ zei ze met een lachje. Op hoop van zegen!]]> <![CDATA[Moonlight Records]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=179 Wed, 24 Feb 2021 21:40:19 +0100 Rowace]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=179 Moonlight Records
- Ik spon mijn vertrouwen uit zilverdraad
Daar waar de wolven spelen -
Wat: In dit vervolg op En even wist ik het niet meer moet Hazel nog steeds wennen aan haar geheugenverlies. Hoe goed hij het ook bedoelt, Damien verstikt haar met zijn verlangen om zijn beste vriendin terug te krijgen. Dus Hazel vlucht het appartement uit, naar een plaats waar ze zich zeker weten thuis zal voelen: een platenzaak. Daar komt ze een heel andere Hathaway tegen…
Wie: Damien Lowell Hathaway, ongeduldige (Rowace)
         Hazel Hathaway, verdwaalde (AlessaJess)
         Valentine Hathaway, luisterende (Rowace)

‘Gast, doe rustig. Er zijn belangrijkere dingen dan dat ene project! Ik had hier nogal een crisis om mee te dealen,’ beet Damien Jeffrey op fluistertoon toe.
Zijn projectpartner, een geweldig gitarist, maar onuitstaanbaar heethoofd, had onaangekondigd op de stoep gestaan en zichzelf langs Damien heen naar binnen gewurmd, luid foeterend over hoe Damien hem niet zomaar had mogen ghosten. Damien had geprobeerd om hem tegen te houden, maar voor hij het wist, stond de jongen al binnen.
Nu stonden ze in de keuken. Damien hoopte vurig dat Blue – Hazel – hen niet kon horen. Ze was normaliter al geneigd om zich schuldig te voelen als ze tijd en aandacht had gevraagd, maar nu was ze al helemaal wankel. Sinds haar thuiskomst drie dagen geleden was ze amper uit haar kamer gekomen en de momenten dat ze wel geprobeerd had om een gesprek met hem aan te knopen, waren allemaal uitgedraaid op ongemakkelijke ellende. Hoe meer hij zijn best deed om haar welkom en thuis te laten voelen, hoe meer ze zich terug leek te trekken. Het laatste wat ze konden gebruiken, was een tierende Jeffrey die eiste dat Damien meer tijd zou besteden aan hun stomme project.
Cijfers konden Damien momenteel totaal niks schelen. Dat had hij ook aan Jeffrey uitgelegd, maar die wilde daar niets van weten.
Damien kapte de jongen midden in een zin gepikeerd af. ‘Luister, zelfs al wilde ik je helpen, dan kon het nog niet. Ik kan Blue moeilijk alleen laten nu, daar is ze veel te kwetsbaar voor. Ik heb al een uil gestuurd naar Michaelson, dus hij weet ervan. Je kunt vast een vervangende opdracht met hem regelen.’]]> Moonlight Records
- Ik spon mijn vertrouwen uit zilverdraad
Daar waar de wolven spelen -
Wat: In dit vervolg op En even wist ik het niet meer moet Hazel nog steeds wennen aan haar geheugenverlies. Hoe goed hij het ook bedoelt, Damien verstikt haar met zijn verlangen om zijn beste vriendin terug te krijgen. Dus Hazel vlucht het appartement uit, naar een plaats waar ze zich zeker weten thuis zal voelen: een platenzaak. Daar komt ze een heel andere Hathaway tegen…
Wie: Damien Lowell Hathaway, ongeduldige (Rowace)
         Hazel Hathaway, verdwaalde (AlessaJess)
         Valentine Hathaway, luisterende (Rowace)

‘Gast, doe rustig. Er zijn belangrijkere dingen dan dat ene project! Ik had hier nogal een crisis om mee te dealen,’ beet Damien Jeffrey op fluistertoon toe.
Zijn projectpartner, een geweldig gitarist, maar onuitstaanbaar heethoofd, had onaangekondigd op de stoep gestaan en zichzelf langs Damien heen naar binnen gewurmd, luid foeterend over hoe Damien hem niet zomaar had mogen ghosten. Damien had geprobeerd om hem tegen te houden, maar voor hij het wist, stond de jongen al binnen.
Nu stonden ze in de keuken. Damien hoopte vurig dat Blue – Hazel – hen niet kon horen. Ze was normaliter al geneigd om zich schuldig te voelen als ze tijd en aandacht had gevraagd, maar nu was ze al helemaal wankel. Sinds haar thuiskomst drie dagen geleden was ze amper uit haar kamer gekomen en de momenten dat ze wel geprobeerd had om een gesprek met hem aan te knopen, waren allemaal uitgedraaid op ongemakkelijke ellende. Hoe meer hij zijn best deed om haar welkom en thuis te laten voelen, hoe meer ze zich terug leek te trekken. Het laatste wat ze konden gebruiken, was een tierende Jeffrey die eiste dat Damien meer tijd zou besteden aan hun stomme project.
Cijfers konden Damien momenteel totaal niks schelen. Dat had hij ook aan Jeffrey uitgelegd, maar die wilde daar niets van weten.
Damien kapte de jongen midden in een zin gepikeerd af. ‘Luister, zelfs al wilde ik je helpen, dan kon het nog niet. Ik kan Blue moeilijk alleen laten nu, daar is ze veel te kwetsbaar voor. Ik heb al een uil gestuurd naar Michaelson, dus hij weet ervan. Je kunt vast een vervangende opdracht met hem regelen.’]]> <![CDATA[Drie jaar eerder]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=178 Wed, 24 Feb 2021 21:06:09 +0100 AlessaJess]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=178 Drie jaar eerder
Beste Valentine,
 
 
Ik stuur deze uil met interessant nieuws. Hoewel ik het er niet graag over heb binnen een medium zo vatbaar voor miscommunicatie, zou het mij erg vergenoegen mocht het in jouw macht liggen om binnenkort langs te komen. Ik zou vragen hoe het met de afsluiting van jouw laatste jaar op Zweinstein is gegaan, ware het niet dat ik hoopte op de mogelijkheid om ook dit persoonlijk te bespreken.
Ik zal de kokkin vragen om de strawberry shortcake te maken die jij de vorige keren zo kon waarderen.
Graag tot gauw.
 
Alle liefs,
Aurora]]> Drie jaar eerder
Beste Valentine,
 
 
Ik stuur deze uil met interessant nieuws. Hoewel ik het er niet graag over heb binnen een medium zo vatbaar voor miscommunicatie, zou het mij erg vergenoegen mocht het in jouw macht liggen om binnenkort langs te komen. Ik zou vragen hoe het met de afsluiting van jouw laatste jaar op Zweinstein is gegaan, ware het niet dat ik hoopte op de mogelijkheid om ook dit persoonlijk te bespreken.
Ik zal de kokkin vragen om de strawberry shortcake te maken die jij de vorige keren zo kon waarderen.
Graag tot gauw.
 
Alle liefs,
Aurora]]> <![CDATA[Fan of the Van]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=171 Sun, 03 Jan 2021 15:02:20 +0100 Timsel]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=171 Eerder die dag waren ze met Verzorging van Fabeldieren met de Collectebus naar een stukje natuur gegaan met Nogtands in hun wilde omgeving. Hartstikke leuk, maar de Collectebus stonk en zat vol met de bacteriën van de vele anderen die daarin hadden gezeten. Bovendien werd Theo altijd heel snel misselijk. Kwam waarschijnlijk door de hoeveelheid prikkels en het gebrek aan oriëntatie wanneer je in de bus zat. Dat had ze ook namelijk tijdens andere manieren van tovenaarstransport en al helemaal in die karretjes in Goudgrijp. Na haar eerste keer in Goudgrijp had ze haar ouders gevraagd om voortaan het geld voor haar op te halen.
Nu ging de hele klas weer terug met de Collectebus en Theo had gepast. De professor, een oude man, had haar een kaartje gegeven met de boodschap dat hij met haar mee gegaan zou zijn, maar hij kon niet meer zo goed zelf lopen en bovendien vertrouwde hij de andere leerlingen een stuk minder dan haar. Logisch, want dat waren allemaal vervelende kinderen die zich niet konden gedragen, terwijl Theo soms leek op te lossen in de schaduwen van de bomen.
Ze was dus gaan lopen en ze schatte dat de wandeling niet meer lang zou duren, maar ineens zag ze iets waar ze heel enthousiast van werd: een oud Dreuzel-busje. Gewoon, langs de kant van de weg. Gefascineerd liep Theo die kant op; er zaten wielen aan, en een stuur, en zo’n poppetje voor de voorruit aan de binnenkant van de auto – alles wat je van een Dreuzelwagen zou verwachten.
Nieuwsgierig keek Theo om zich heen. Was de eigenaar ergens in de buurt? Anders zou ze uit interesse wel een kijkje willen nemen. Hoe vaak kwam je anders zo’n verlaten Dreuzelbusje tegen? En als de eigenaar of eigenaresse toch binnen zou komen, zou ze zich verstoppen en een spreuk bedenken om ongezien weg te komen.]]> Eerder die dag waren ze met Verzorging van Fabeldieren met de Collectebus naar een stukje natuur gegaan met Nogtands in hun wilde omgeving. Hartstikke leuk, maar de Collectebus stonk en zat vol met de bacteriën van de vele anderen die daarin hadden gezeten. Bovendien werd Theo altijd heel snel misselijk. Kwam waarschijnlijk door de hoeveelheid prikkels en het gebrek aan oriëntatie wanneer je in de bus zat. Dat had ze ook namelijk tijdens andere manieren van tovenaarstransport en al helemaal in die karretjes in Goudgrijp. Na haar eerste keer in Goudgrijp had ze haar ouders gevraagd om voortaan het geld voor haar op te halen.
Nu ging de hele klas weer terug met de Collectebus en Theo had gepast. De professor, een oude man, had haar een kaartje gegeven met de boodschap dat hij met haar mee gegaan zou zijn, maar hij kon niet meer zo goed zelf lopen en bovendien vertrouwde hij de andere leerlingen een stuk minder dan haar. Logisch, want dat waren allemaal vervelende kinderen die zich niet konden gedragen, terwijl Theo soms leek op te lossen in de schaduwen van de bomen.
Ze was dus gaan lopen en ze schatte dat de wandeling niet meer lang zou duren, maar ineens zag ze iets waar ze heel enthousiast van werd: een oud Dreuzel-busje. Gewoon, langs de kant van de weg. Gefascineerd liep Theo die kant op; er zaten wielen aan, en een stuur, en zo’n poppetje voor de voorruit aan de binnenkant van de auto – alles wat je van een Dreuzelwagen zou verwachten.
Nieuwsgierig keek Theo om zich heen. Was de eigenaar ergens in de buurt? Anders zou ze uit interesse wel een kijkje willen nemen. Hoe vaak kwam je anders zo’n verlaten Dreuzelbusje tegen? En als de eigenaar of eigenaresse toch binnen zou komen, zou ze zich verstoppen en een spreuk bedenken om ongezien weg te komen.]]> <![CDATA[<ORPG> Zacharinus' Zoetwarenhuis]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=170 Mon, 28 Dec 2020 20:09:40 +0100 Blossom]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=170 Welkom in Zacharinus’ Zoetwarenhuis! 
Hét adres voor de snoeperigste snoepjes, de likbaarste lolly’s, de zuurste stokken, de smakkigste smekjes en ton tong toffees! 


[Afbeelding: main_v+(1).png]


Kom je ook winkelen? Nu met korting op snoep dat al afgeprijsd was en weggelopen chocokikkers.



Zweinstein had diens leerlingen weer eens losgelaten; het dorp gonsde van de jongeren die tijdelijk het straatbeeld overheersten. Zoals bloemen bijen aantrokken, trok een snoepwinkel kinderen aan, waardoor de schappen snel leeg raakten in het Zoetwarenhuis. Moyra liep met een schaal vol suikersterren de winkel in, gekleed in de Zacharinus’ bedrijfskleding: een groene rok en blouse en daar overheen een roze schort. Haar haren zaten opgestoken zodat er geen enkel plukje in de weg zou zitten tijdens haar werk. Ze wurmde zich tussen de leerlingen door, terwijl ze ‘Pardon! Personeel!’ riep en tussendoor wist ze ook nog een nieuwe doos Smekkies in Alle Smaken te sommeren die door de lucht naar haar toe vloog zonder iemand te raken. 
“Jongens, niet allemaal tegelijk!” Veel leerlingen waren langer dan zij en trokken de doos alvast uit de lucht. Met haar toverstok en een Tengels-af spreukje hield ze hen op afstand, waarna ze de meest verontwaardigde onder hen probeerde te sussen met: “Er is echt genoeg voor iedereen, hoor! Maak je maar geen zorgen.
Normaal gesproken hield ze ervan om een praatje te maken met klanten, maar daarvoor was het nu te druk. De meeste mensen sloegen ook geen acht op haar, maar andersom was dat wel het geval. Het was namelijk zo, dat bij drukte zoals nu, en bij deze leeftijdsgroep in het bijzonder, dat er nogal eens iets onbetaald in de binnenzak van een schoolgewaad verdween.
Aangezien Moyra toch ook niet helemaal voor niets werkte, hield ze een scherp oog in het zeil, hoewel ze niet het gevoel had dat ze echt alles zag. 
 ]]> Welkom in Zacharinus’ Zoetwarenhuis! 
Hét adres voor de snoeperigste snoepjes, de likbaarste lolly’s, de zuurste stokken, de smakkigste smekjes en ton tong toffees! 


[Afbeelding: main_v+(1).png]


Kom je ook winkelen? Nu met korting op snoep dat al afgeprijsd was en weggelopen chocokikkers.



Zweinstein had diens leerlingen weer eens losgelaten; het dorp gonsde van de jongeren die tijdelijk het straatbeeld overheersten. Zoals bloemen bijen aantrokken, trok een snoepwinkel kinderen aan, waardoor de schappen snel leeg raakten in het Zoetwarenhuis. Moyra liep met een schaal vol suikersterren de winkel in, gekleed in de Zacharinus’ bedrijfskleding: een groene rok en blouse en daar overheen een roze schort. Haar haren zaten opgestoken zodat er geen enkel plukje in de weg zou zitten tijdens haar werk. Ze wurmde zich tussen de leerlingen door, terwijl ze ‘Pardon! Personeel!’ riep en tussendoor wist ze ook nog een nieuwe doos Smekkies in Alle Smaken te sommeren die door de lucht naar haar toe vloog zonder iemand te raken. 
“Jongens, niet allemaal tegelijk!” Veel leerlingen waren langer dan zij en trokken de doos alvast uit de lucht. Met haar toverstok en een Tengels-af spreukje hield ze hen op afstand, waarna ze de meest verontwaardigde onder hen probeerde te sussen met: “Er is echt genoeg voor iedereen, hoor! Maak je maar geen zorgen.
Normaal gesproken hield ze ervan om een praatje te maken met klanten, maar daarvoor was het nu te druk. De meeste mensen sloegen ook geen acht op haar, maar andersom was dat wel het geval. Het was namelijk zo, dat bij drukte zoals nu, en bij deze leeftijdsgroep in het bijzonder, dat er nogal eens iets onbetaald in de binnenzak van een schoolgewaad verdween.
Aangezien Moyra toch ook niet helemaal voor niets werkte, hield ze een scherp oog in het zeil, hoewel ze niet het gevoel had dat ze echt alles zag. 
 ]]> <![CDATA[Hogere sferen]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=168 Tue, 22 Dec 2020 17:39:43 +0100 AlessaJess]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=168 Hogere sferen  
“Oké. Officiële kerstbrigade is hier,” zei Blue in haar meest statige omroeperachtig klinkende stem, terwijl ze het appartement in liep met een grote lichtgevende kerstmuts op haar hoofd en één hand vol laatste lichtjes, een zak vol cadeautjes en een doos met versgebakken koekjes in de andere hand, langs Trevor die net de deur open had gedaan. “Het is een dag vol lol, mensen. Waarbij wij gaan kijken welke van de zes zeer gespecialiseerde en gepersonaliseerde modellen Trevor heeft gebruikt om zijn appartement te versieren terwijl Lila…” Ze voelde al haar enthousiasme door de vloer zakken toen ze het kale appartement zag. Alles was nog even netjes en kerstsfeerloos als toen ze het de laatste keer had gezien. Geen gekleurd lichtje of sparkeltje te bekennen. Ze richtte zich beduusd tot de jongen die net de deur open had gedaan. “Trevor?” Ze snapte niet wat hij in de afgelopen twee weken had gedaan nadat ze hem al haar plannen had gepresenteerd. “Waar is alle kerstversiering? Waar zijn de cadeautjes? Waar is de boom?!” Moest alles nog met een bezorguil komen? Had Trevor alles via magazine besteld en hadden ze het echt zo druk?
… Ze kende Trevor. Ze wist dat hij het niet zo had op kerst, maar dat was het ding. Ze kende Trevor. En ze wíst dat hij niet zomaar haar al die moeite zou laten doen om het daarna even makkelijk in de prullenbak te gooien. Dus wat was er gebeurd?]]> Hogere sferen  
“Oké. Officiële kerstbrigade is hier,” zei Blue in haar meest statige omroeperachtig klinkende stem, terwijl ze het appartement in liep met een grote lichtgevende kerstmuts op haar hoofd en één hand vol laatste lichtjes, een zak vol cadeautjes en een doos met versgebakken koekjes in de andere hand, langs Trevor die net de deur open had gedaan. “Het is een dag vol lol, mensen. Waarbij wij gaan kijken welke van de zes zeer gespecialiseerde en gepersonaliseerde modellen Trevor heeft gebruikt om zijn appartement te versieren terwijl Lila…” Ze voelde al haar enthousiasme door de vloer zakken toen ze het kale appartement zag. Alles was nog even netjes en kerstsfeerloos als toen ze het de laatste keer had gezien. Geen gekleurd lichtje of sparkeltje te bekennen. Ze richtte zich beduusd tot de jongen die net de deur open had gedaan. “Trevor?” Ze snapte niet wat hij in de afgelopen twee weken had gedaan nadat ze hem al haar plannen had gepresenteerd. “Waar is alle kerstversiering? Waar zijn de cadeautjes? Waar is de boom?!” Moest alles nog met een bezorguil komen? Had Trevor alles via magazine besteld en hadden ze het echt zo druk?
… Ze kende Trevor. Ze wist dat hij het niet zo had op kerst, maar dat was het ding. Ze kende Trevor. En ze wíst dat hij niet zomaar haar al die moeite zou laten doen om het daarna even makkelijk in de prullenbak te gooien. Dus wat was er gebeurd?]]> <![CDATA[Kerst met Nootjes]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=167 Sun, 20 Dec 2020 19:09:35 +0100 Timsel]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=167 Toen ze voor een zoveelste keer in zo’n gat viel, en de game haar mededeelde dat haar levens op waren en dat ze dus helemaal opnieuw met het level moest beginnen, vloekte ze binnensmonds. Het beeld ging op zwart en Theo baalde, want ze wist dat ze weer opnieuw langs die vervloekte mini-baas moest.
Ineens hoorde ze buiten haar kamer voetstappen. Shit! Haar ouders. Snel schakelde ze de PlayStation uit, deed het tv-knopje uit en gooide een doek over de tv waardoor haar ouders het ding niet zouden zien. Ze wist maar ternauwernood een geloofwaardige leeshouding aan te nemen toen ze op haar rug op bed ging liggen en haar boek op een willekeurige bladzijde opensloeg.
Haar vader deed de deur open. Theo deed alsof het een verrassing was en zei: ‘Merlijns baard, pap – kan je niet kloppen?’
Ze zag hoe haar vader een blik door de kamer haalde. Zijn blik bleef stil liggen op de tv met het doek eroverheen, maar blijkbaar had hij geen enkel idee wat er onder het doek lag en zei hij: ‘Sorry. Ik zal eraan denken.’ Hij schraapte zijn keel. ‘Net zoals dat jij er hopelijk aan gedacht hebt dat je oom en tante er over een kwartier zijn.’
Shit! Was het al zo laat? Theo keek ongelovig op de klok en ja hoor, ze had hier de hele middag gezeten. Haar oom en tante waren… niet bepaald haar type mensen. En hun oudste zoon was een eersteklas eikel. Ze kwam hem wel eens op Zweinstein tegen, maar ze wisselden nooit een woord. Gelukkig zaten ze in andere jaren.
Ze trok een vies gezicht. ‘Ik heb daar echt geen zin in,’ zei ze zuchtend. ‘Zeg maar dat ik ziek ben of zo en zet het eten maar voor de deur, ik kan mezelf hier prima vermaken.’ Ze knikte naar de radio in de hoek. ‘Ik doe de radio aan om in de kerstsferen te komen en het is helemaal prima.’
‘Dat heb je vorig jaar ook gedaan, Theodora,’ zei haar vader streng. Theo trok een vies gezicht. Ze haatte het wanneer haar vader, of wie dan ook, haar volledige naam gebruikte. ‘Kijk, ik weet dat je het moeilijk vindt om met mensen om te gaan…’
‘Dat vind ik niet, mensen zijn vermoeiend…’
‘… maar ik wil wel dat je in ieder geval beneden komt bij het eten. Dan gaan we samen nog een spelletje spelen met z’n allen en dan kan je terug naar je kamer, oké?’
Theo aarzelde. Dat klonk oké. Het had erger gekund. ‘Mag ik dan tot het eten in mijn kamer blijven?’
Ze zag hoe haar vader zijn best deed om niet geïrriteerd te klinken, maar er kwam uiteindelijk een instemmend woord uit. Theo was blij. Het was niet wat ze wilde, maar het was een tussenweg waarop zowel zij als haar vader in ieder geval iets kregen waar ze blij mee waren.
Daarna knikte haar vader en liep haar kamer uit. ‘Dan zie ik je zo,’ zei hij bij de deur. ‘En trek even wat fatsoenlijks aan. Die juten zak kan echt niet.’
Theo trok een gezicht. ‘Dit is een hoodie, pap – een hoodie! En een joggingbroek –‘ Maar haar vader had de deur al dichtgetrokken. Theo zuchtte en sloeg het boek in haar handen tegen haar voorhoofd. Hier had ze zo geen zin in.

Dit is wat Theo momenteel draagt!]]> Toen ze voor een zoveelste keer in zo’n gat viel, en de game haar mededeelde dat haar levens op waren en dat ze dus helemaal opnieuw met het level moest beginnen, vloekte ze binnensmonds. Het beeld ging op zwart en Theo baalde, want ze wist dat ze weer opnieuw langs die vervloekte mini-baas moest.
Ineens hoorde ze buiten haar kamer voetstappen. Shit! Haar ouders. Snel schakelde ze de PlayStation uit, deed het tv-knopje uit en gooide een doek over de tv waardoor haar ouders het ding niet zouden zien. Ze wist maar ternauwernood een geloofwaardige leeshouding aan te nemen toen ze op haar rug op bed ging liggen en haar boek op een willekeurige bladzijde opensloeg.
Haar vader deed de deur open. Theo deed alsof het een verrassing was en zei: ‘Merlijns baard, pap – kan je niet kloppen?’
Ze zag hoe haar vader een blik door de kamer haalde. Zijn blik bleef stil liggen op de tv met het doek eroverheen, maar blijkbaar had hij geen enkel idee wat er onder het doek lag en zei hij: ‘Sorry. Ik zal eraan denken.’ Hij schraapte zijn keel. ‘Net zoals dat jij er hopelijk aan gedacht hebt dat je oom en tante er over een kwartier zijn.’
Shit! Was het al zo laat? Theo keek ongelovig op de klok en ja hoor, ze had hier de hele middag gezeten. Haar oom en tante waren… niet bepaald haar type mensen. En hun oudste zoon was een eersteklas eikel. Ze kwam hem wel eens op Zweinstein tegen, maar ze wisselden nooit een woord. Gelukkig zaten ze in andere jaren.
Ze trok een vies gezicht. ‘Ik heb daar echt geen zin in,’ zei ze zuchtend. ‘Zeg maar dat ik ziek ben of zo en zet het eten maar voor de deur, ik kan mezelf hier prima vermaken.’ Ze knikte naar de radio in de hoek. ‘Ik doe de radio aan om in de kerstsferen te komen en het is helemaal prima.’
‘Dat heb je vorig jaar ook gedaan, Theodora,’ zei haar vader streng. Theo trok een vies gezicht. Ze haatte het wanneer haar vader, of wie dan ook, haar volledige naam gebruikte. ‘Kijk, ik weet dat je het moeilijk vindt om met mensen om te gaan…’
‘Dat vind ik niet, mensen zijn vermoeiend…’
‘… maar ik wil wel dat je in ieder geval beneden komt bij het eten. Dan gaan we samen nog een spelletje spelen met z’n allen en dan kan je terug naar je kamer, oké?’
Theo aarzelde. Dat klonk oké. Het had erger gekund. ‘Mag ik dan tot het eten in mijn kamer blijven?’
Ze zag hoe haar vader zijn best deed om niet geïrriteerd te klinken, maar er kwam uiteindelijk een instemmend woord uit. Theo was blij. Het was niet wat ze wilde, maar het was een tussenweg waarop zowel zij als haar vader in ieder geval iets kregen waar ze blij mee waren.
Daarna knikte haar vader en liep haar kamer uit. ‘Dan zie ik je zo,’ zei hij bij de deur. ‘En trek even wat fatsoenlijks aan. Die juten zak kan echt niet.’
Theo trok een gezicht. ‘Dit is een hoodie, pap – een hoodie! En een joggingbroek –‘ Maar haar vader had de deur al dichtgetrokken. Theo zuchtte en sloeg het boek in haar handen tegen haar voorhoofd. Hier had ze zo geen zin in.

Dit is wat Theo momenteel draagt!]]> <![CDATA[Weakness]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=166 Sat, 19 Dec 2020 19:17:10 +0100 Joël]]> https://nomaj.be/showthread.php?tid=166 ~ WEAKNESS ~
Beep. Beep. Beep.
Het irritante staccato geluid van haar wekker galmde door haar slaapkamer. Met een verveelde zwiep van haar toverstok maakte ze het ding monddood. Het streepje licht dat langs haar gordijnen scheen, verblindde haar zojuist geopende ogen. Maggie zuchtte en draaide zich lusteloos om. Normaal was ze glimlachend haar bed uit gegaan, had ze haar wekker handmatig uitgezet, vrolijk de gordijnen geopend en een stijlvolle outfit aangetrokken. Maar vandaag niet. Vandaag zou een dag worden, zoals alle andere dagen. Hetzelfde als eergisteren, gisteren, morgen en overmorgen. Hetzelfde als de eerste dinsdag van deze maand en hetzelfde als de laatste dinsdag van de volgende maand. Hetzelfde. Exact hetzelfde. Naar buiten mocht ze niet dus waarom zou ze moeite doen om fatsoenlijk voor de dag te komen? Niemand had haar nog bezocht dus waarom zou ze moeite doen haar woning schoon te houden? Maaltijden werden door de verschillende etablissementen in Londen tot aan haar deur bezorgd dus waarom zou ze moeite doen om boodschappen in huis te halen? Haar collega’s zag ze niet, evenals haar cliënten, vrienden en familie. Te ver weg, te weinig tijd, te gecompliceerd, teveel redenen om niet te komen. En gelijk hadden ze. Ze konden maar beter wegblijven.
De vervelende lichtinval naast de gordijnen was uiteindelijk Maggies motivatie om toch haar bed uit te komen. Ze liet haar bed onopgemaakt, de gordijnen dicht en haar kleding over de stoel hangen. Met haar warrige kapsel en make-up die ze de vorige avond niet had verwijderd slofte ze onverschillig naar de bank. Met een plof liet ze zich zakken en sommeerde twee sneden droog brood en een kop thee. Haar aanrecht stond vol vuile vaat en hoewel ze prima in staat was dit op te lossen met een paar huishoudspreuken had ze er gewoonweg geen zin in. Apathisch keek ze naar buiten. Het weer was al net zo slecht als haar gemoed. De spinnenwebben in de hoeken van haar kamers, de fruitvliegjes die zich tegoed deden aan onaangeroerd voedsel en de hoogstwaarschijnlijk met Bundimun geïnfecteerde muur in de badkamer maakte haar woning en stemming ook niet veel florissanter.
Gegeneerd legde ze een foto van haar zoon die haar glimlachend aankeek neer op de vensterbank. Daar kon ze nu niet naar kijken. Niet in deze staat waarin ze zichzelf onherkenbaar vond. Het zou vanzelf wel weer overgaan. Net zoals de vorige keren. Ze griste langs de bank en ontkurkte de aangebroken fles rode wijn van gisterenavond. Gulzig zette ze de hals aan haar lippen, kiepte haar hoofd achterover en voelde met de rode wijn ook al haar maandenlange kliniekdiscipline in haar maag verdwijnen. Slap mens dat ze ook was!]]> ~ WEAKNESS ~
Beep. Beep. Beep.
Het irritante staccato geluid van haar wekker galmde door haar slaapkamer. Met een verveelde zwiep van haar toverstok maakte ze het ding monddood. Het streepje licht dat langs haar gordijnen scheen, verblindde haar zojuist geopende ogen. Maggie zuchtte en draaide zich lusteloos om. Normaal was ze glimlachend haar bed uit gegaan, had ze haar wekker handmatig uitgezet, vrolijk de gordijnen geopend en een stijlvolle outfit aangetrokken. Maar vandaag niet. Vandaag zou een dag worden, zoals alle andere dagen. Hetzelfde als eergisteren, gisteren, morgen en overmorgen. Hetzelfde als de eerste dinsdag van deze maand en hetzelfde als de laatste dinsdag van de volgende maand. Hetzelfde. Exact hetzelfde. Naar buiten mocht ze niet dus waarom zou ze moeite doen om fatsoenlijk voor de dag te komen? Niemand had haar nog bezocht dus waarom zou ze moeite doen haar woning schoon te houden? Maaltijden werden door de verschillende etablissementen in Londen tot aan haar deur bezorgd dus waarom zou ze moeite doen om boodschappen in huis te halen? Haar collega’s zag ze niet, evenals haar cliënten, vrienden en familie. Te ver weg, te weinig tijd, te gecompliceerd, teveel redenen om niet te komen. En gelijk hadden ze. Ze konden maar beter wegblijven.
De vervelende lichtinval naast de gordijnen was uiteindelijk Maggies motivatie om toch haar bed uit te komen. Ze liet haar bed onopgemaakt, de gordijnen dicht en haar kleding over de stoel hangen. Met haar warrige kapsel en make-up die ze de vorige avond niet had verwijderd slofte ze onverschillig naar de bank. Met een plof liet ze zich zakken en sommeerde twee sneden droog brood en een kop thee. Haar aanrecht stond vol vuile vaat en hoewel ze prima in staat was dit op te lossen met een paar huishoudspreuken had ze er gewoonweg geen zin in. Apathisch keek ze naar buiten. Het weer was al net zo slecht als haar gemoed. De spinnenwebben in de hoeken van haar kamers, de fruitvliegjes die zich tegoed deden aan onaangeroerd voedsel en de hoogstwaarschijnlijk met Bundimun geïnfecteerde muur in de badkamer maakte haar woning en stemming ook niet veel florissanter.
Gegeneerd legde ze een foto van haar zoon die haar glimlachend aankeek neer op de vensterbank. Daar kon ze nu niet naar kijken. Niet in deze staat waarin ze zichzelf onherkenbaar vond. Het zou vanzelf wel weer overgaan. Net zoals de vorige keren. Ze griste langs de bank en ontkurkte de aangebroken fles rode wijn van gisterenavond. Gulzig zette ze de hals aan haar lippen, kiepte haar hoofd achterover en voelde met de rode wijn ook al haar maandenlange kliniekdiscipline in haar maag verdwijnen. Slap mens dat ze ook was!]]>