<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
	<channel>
		<title><![CDATA[Nomaj | Waar de magie nazindert - Alle forums]]></title>
		<link>https://nomaj.be/</link>
		<description><![CDATA[Nomaj | Waar de magie nazindert - https://nomaj.be]]></description>
		<pubDate>Sat, 11 Apr 2026 07:39:54 +0000</pubDate>
		<generator>MyBB</generator>
		<item>
			<title><![CDATA[Mysterie boven toverdranken]]></title>
			<link>https://nomaj.be/showthread.php?tid=204</link>
			<pubDate>Fri, 21 Jan 2022 18:07:42 +0100</pubDate>
			<dc:creator><![CDATA[<a href="https://nomaj.be/member.php?action=profile&uid=14">AlessaJess</a>]]></dc:creator>
			<guid isPermaLink="false">https://nomaj.be/showthread.php?tid=204</guid>
			<description><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="font-family: Verdana;" class="mycode_font"><span style="font-family: Viner Hand ITC;" class="mycode_font"><span style="font-size: x-large;" class="mycode_size"><span style="text-decoration: underline;" class="mycode_u"><span style="color: #00369b;" class="mycode_color">Mysterie</span> <span style="color: #ffdc00;" class="mycode_color">boven</span><span style="color: #00369b;" class="mycode_color"> toverdranken</span></span></span></span></span></div>
<br />
<span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: small;" class="mycode_size"><span style="font-family: Verdana;" class="mycode_font">De leerlingenkamer van Ravenklauw was compleet uitgestorven, zoals het wel vaker was om 3 uur ‘s nachts op een doordeweekse avond. Dante gromde gefrustreerd in zijn handen terwijl hij keek naar de halve toverstok aan perkament die hij nog vol moest schrijven over de effecten van Knolsnortendrank op de ketels waar het in gebrouwen werd. Als dit op zich al geen strafwerk was geweest, had hij het <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">zeker</span> niet gemaakt. Met hoe weinig de koffie vanavond had geholpen en hoe saai het werk was vroeg hij zich echter nog steeds af of hij het wel af zou krijgen. Hij verbaasde zich serieus over hoe de docenten leken te denken dat als hij geen tijd had om zijn normale huiswerk te maken, het hem opeens de volgende keer<span style="font-style: italic;" class="mycode_i"> wel</span> op tijd zou lukken als ze hem<span style="font-style: italic;" class="mycode_i"> extra</span> huiswerk meegaven. En het argument dat hij dan wel kon stoppen met tekenen voor een paar weken om bij proberen te werken, hing hem ook ondertussen ook wel de keel uit. Wat had je aan een magische opleiding als alles wat je ermee mocht doen schoolwerk was, waardoor je aan het einde van de rit alleen nog als een doodvermoeide, van alle levenslust verstoken, hersenloze slaaf kon fungeren? Dan had hij nog liever strafwerk, zodat hij in ieder geval zijn hobby’s kon behouden en zichzelf <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">niet</span> van de astronomietoren af wilde gooien aan het eind van de rit. </span></span></span><br />
<span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: small;" class="mycode_size"><span style="font-family: Verdana;" class="mycode_font">Dante sloeg zichzelf een paar keer op de wangen en nam de laatste hap van zijn chocolate chip cookie voor een felbegeerde boost aan energie. Hij dwong zichzelf te focussen op de zinnen die hij moeizaam aan elkaar reeg. Het duurde maar een paar minuten voor hij zijn gedachten weer voelde afdwalen naar het nieuwste project dat hij vanmiddag was begonnen en na tien minuten van halfslachtig geforceerd werk, liet Dante zichzelf een paar kleine schetsjes maken voor een Tarotkaartenset die hij in gedachten had. Het was letterlijk de enige manier waarop hij zich door deze droge stof heen wist te worstelen zonder alle haren uit zijn hoofd te trekken. Hij merkte met elke sessie dat zijn aandachtsspanne korter werd en begon zich serieus af te vragen of hij niet gewoon naar bed moest gaan toen Dante gekraak achter zich hoorde. Meteen doofde hij het licht waar hij bij werkte en hij hield zich doodstil. Professor Banning kwam niet vaak de leerlingenkamer binnen en al helemaal niet ‘s nachts, maar de laatste keer dat het was gebeurd, had Dante een aardige preek en geforceerd slaappillen van Madame Plijster gekregen. Dante huiverde bij de herinnering. Dat <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">nooit</span> weer. Hij had geen idee of doodstil in het donker blijven zitten genoeg was om onopgemerkt te blijven, maar terwijl hij de schimmige figuur langzaam maar zeker door het portret heen zag komen, kon Dante alleen maar hopen van wel.</span></span></span>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="font-family: Verdana;" class="mycode_font"><span style="font-family: Viner Hand ITC;" class="mycode_font"><span style="font-size: x-large;" class="mycode_size"><span style="text-decoration: underline;" class="mycode_u"><span style="color: #00369b;" class="mycode_color">Mysterie</span> <span style="color: #ffdc00;" class="mycode_color">boven</span><span style="color: #00369b;" class="mycode_color"> toverdranken</span></span></span></span></span></div>
<br />
<span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: small;" class="mycode_size"><span style="font-family: Verdana;" class="mycode_font">De leerlingenkamer van Ravenklauw was compleet uitgestorven, zoals het wel vaker was om 3 uur ‘s nachts op een doordeweekse avond. Dante gromde gefrustreerd in zijn handen terwijl hij keek naar de halve toverstok aan perkament die hij nog vol moest schrijven over de effecten van Knolsnortendrank op de ketels waar het in gebrouwen werd. Als dit op zich al geen strafwerk was geweest, had hij het <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">zeker</span> niet gemaakt. Met hoe weinig de koffie vanavond had geholpen en hoe saai het werk was vroeg hij zich echter nog steeds af of hij het wel af zou krijgen. Hij verbaasde zich serieus over hoe de docenten leken te denken dat als hij geen tijd had om zijn normale huiswerk te maken, het hem opeens de volgende keer<span style="font-style: italic;" class="mycode_i"> wel</span> op tijd zou lukken als ze hem<span style="font-style: italic;" class="mycode_i"> extra</span> huiswerk meegaven. En het argument dat hij dan wel kon stoppen met tekenen voor een paar weken om bij proberen te werken, hing hem ook ondertussen ook wel de keel uit. Wat had je aan een magische opleiding als alles wat je ermee mocht doen schoolwerk was, waardoor je aan het einde van de rit alleen nog als een doodvermoeide, van alle levenslust verstoken, hersenloze slaaf kon fungeren? Dan had hij nog liever strafwerk, zodat hij in ieder geval zijn hobby’s kon behouden en zichzelf <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">niet</span> van de astronomietoren af wilde gooien aan het eind van de rit. </span></span></span><br />
<span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: small;" class="mycode_size"><span style="font-family: Verdana;" class="mycode_font">Dante sloeg zichzelf een paar keer op de wangen en nam de laatste hap van zijn chocolate chip cookie voor een felbegeerde boost aan energie. Hij dwong zichzelf te focussen op de zinnen die hij moeizaam aan elkaar reeg. Het duurde maar een paar minuten voor hij zijn gedachten weer voelde afdwalen naar het nieuwste project dat hij vanmiddag was begonnen en na tien minuten van halfslachtig geforceerd werk, liet Dante zichzelf een paar kleine schetsjes maken voor een Tarotkaartenset die hij in gedachten had. Het was letterlijk de enige manier waarop hij zich door deze droge stof heen wist te worstelen zonder alle haren uit zijn hoofd te trekken. Hij merkte met elke sessie dat zijn aandachtsspanne korter werd en begon zich serieus af te vragen of hij niet gewoon naar bed moest gaan toen Dante gekraak achter zich hoorde. Meteen doofde hij het licht waar hij bij werkte en hij hield zich doodstil. Professor Banning kwam niet vaak de leerlingenkamer binnen en al helemaal niet ‘s nachts, maar de laatste keer dat het was gebeurd, had Dante een aardige preek en geforceerd slaappillen van Madame Plijster gekregen. Dante huiverde bij de herinnering. Dat <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">nooit</span> weer. Hij had geen idee of doodstil in het donker blijven zitten genoeg was om onopgemerkt te blijven, maar terwijl hij de schimmige figuur langzaam maar zeker door het portret heen zag komen, kon Dante alleen maar hopen van wel.</span></span></span>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Cookies, kruimels en claxons]]></title>
			<link>https://nomaj.be/showthread.php?tid=203</link>
			<pubDate>Thu, 20 Jan 2022 20:52:24 +0100</pubDate>
			<dc:creator><![CDATA[<a href="https://nomaj.be/member.php?action=profile&uid=14">AlessaJess</a>]]></dc:creator>
			<guid isPermaLink="false">https://nomaj.be/showthread.php?tid=203</guid>
			<description><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="color: #E8C500;" class="mycode_color">-- Cookies, <span style="color: #419DC1;" class="mycode_color">kruimels en</span> <span style="color: #FF5F54;" class="mycode_color">claxons -- </span></span></span></div>
<br />
Dante wist dat hij zich waarschijnlijk zorgen moest gaan maken toen de huiselfen zijn koffie en drie chocolate chip cookies al klaar hadden staan toen hij aankwam. Het is dat hij de wandelingen richting de keuken en de gesprekken met de elfen zo leuk vond, anders had hij hun voorstel aangenomen om de versnaperingen voortaan naar de Ravenklauwtoren te brengen. Het zou de hoeveelheid keren dat hij na moest blijven omdat hij docenten ’s nachts tegen het lijf liep zeker verminderen, maar hé, wat kunnen ze een arm Raafje dat absoluut <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">niet</span> op het antwoord van het portret kon komen nou eenmaal aandoen? Hij begon het idee te krijgen dat hij professor Banning ondertussen bijna zó gek had gekregen met die smoes — waar de arme man inderdaad maar weinig tegenin kon brengen — dat hij op het punt stond het hele raadselwachtwoord af te schaffen. Wat zonde zou zijn, deels omdat er dan een traditie van een paar duizend jaar verloren zou gaan en deels omdat Dante dan z’n nachtelijke wandelingetje naar de keukens zou gaan missen. <br />
Het liefste zou hij een uur zijn blijven hangen om Zweinsteinroddels uit te wisselen met Pinkie, zijn onofficiële favoriete huiself, maar met de hoeveelheid huiswerk die hij voor morgen nog moest doen besloot hij er na een paar minuten en een volledig opgeslurpte kop koffie toch maar een eind aan te breien. Als dankjewel gaf hij Pinkie nog wel een nieuwe button die hij had gemaakt van een van de nieuwe karakters uit zijn strip. Het was voor hen twee even moeilijk geweest om iets te vinden wat niet zo makkelijk kapot kon gaan of groezelig kon worden als papier, maar wat ook niet als kleding gezien kon worden. De buttons bleken de perfecte uitkomst te zijn. <br />
Dante wist niet zeker hoe onofficieel hij zijn favoritisme nog mocht noemen aangezien Pinkie ondertussen overladen was met getekende buttons, maar omdat hij zijn voorkeur nog nooit hardop had uitgesproken, vond hij dat hij wel goed zat. <br />
Hij wilde net een grote hap uit zijn tweede koekje nemen toen overal om hem heen rode lichten begonnen te flikkeren. Hij had een seconde de tijd om zich erover te verbazen toen vanuit het niets een snerpend geloei zijn oren vergruizelde. <br />
<span style="font-style: italic;" class="mycode_i">Merlijns Baard!</span>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="color: #E8C500;" class="mycode_color">-- Cookies, <span style="color: #419DC1;" class="mycode_color">kruimels en</span> <span style="color: #FF5F54;" class="mycode_color">claxons -- </span></span></span></div>
<br />
Dante wist dat hij zich waarschijnlijk zorgen moest gaan maken toen de huiselfen zijn koffie en drie chocolate chip cookies al klaar hadden staan toen hij aankwam. Het is dat hij de wandelingen richting de keuken en de gesprekken met de elfen zo leuk vond, anders had hij hun voorstel aangenomen om de versnaperingen voortaan naar de Ravenklauwtoren te brengen. Het zou de hoeveelheid keren dat hij na moest blijven omdat hij docenten ’s nachts tegen het lijf liep zeker verminderen, maar hé, wat kunnen ze een arm Raafje dat absoluut <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">niet</span> op het antwoord van het portret kon komen nou eenmaal aandoen? Hij begon het idee te krijgen dat hij professor Banning ondertussen bijna zó gek had gekregen met die smoes — waar de arme man inderdaad maar weinig tegenin kon brengen — dat hij op het punt stond het hele raadselwachtwoord af te schaffen. Wat zonde zou zijn, deels omdat er dan een traditie van een paar duizend jaar verloren zou gaan en deels omdat Dante dan z’n nachtelijke wandelingetje naar de keukens zou gaan missen. <br />
Het liefste zou hij een uur zijn blijven hangen om Zweinsteinroddels uit te wisselen met Pinkie, zijn onofficiële favoriete huiself, maar met de hoeveelheid huiswerk die hij voor morgen nog moest doen besloot hij er na een paar minuten en een volledig opgeslurpte kop koffie toch maar een eind aan te breien. Als dankjewel gaf hij Pinkie nog wel een nieuwe button die hij had gemaakt van een van de nieuwe karakters uit zijn strip. Het was voor hen twee even moeilijk geweest om iets te vinden wat niet zo makkelijk kapot kon gaan of groezelig kon worden als papier, maar wat ook niet als kleding gezien kon worden. De buttons bleken de perfecte uitkomst te zijn. <br />
Dante wist niet zeker hoe onofficieel hij zijn favoritisme nog mocht noemen aangezien Pinkie ondertussen overladen was met getekende buttons, maar omdat hij zijn voorkeur nog nooit hardop had uitgesproken, vond hij dat hij wel goed zat. <br />
Hij wilde net een grote hap uit zijn tweede koekje nemen toen overal om hem heen rode lichten begonnen te flikkeren. Hij had een seconde de tijd om zich erover te verbazen toen vanuit het niets een snerpend geloei zijn oren vergruizelde. <br />
<span style="font-style: italic;" class="mycode_i">Merlijns Baard!</span>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[<ORPG> Secret Santa]]></title>
			<link>https://nomaj.be/showthread.php?tid=202</link>
			<pubDate>Mon, 20 Dec 2021 09:02:47 +0100</pubDate>
			<dc:creator><![CDATA[<a href="https://nomaj.be/member.php?action=profile&uid=8">Timsel</a>]]></dc:creator>
			<guid isPermaLink="false">https://nomaj.be/showthread.php?tid=202</guid>
			<description><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="color: #00369b;" class="mycode_color"><span style="font-size: xx-large;" class="mycode_size"><span style="font-family: serif;" class="mycode_font">Secret Santa<br />
</span></span></span></span></div>
<div style="text-align: left;" class="mycode_align"><span style="font-style: italic;" class="mycode_i">Beste liefste,</span><br />
<br />
<span style="font-style: italic;" class="mycode_i">Jij bent degene waar ik het meeste van houd. Kom met mij mee naar een prachtig paleis, gelegen in een sprookjesachtig bos ver van hier, voor een kerstviering vol magie. Trek wat leuks aan en stap het avontuur in. Ik wacht op je.</span><br />
<br />
<span style="font-style: italic;" class="mycode_i">Groet,</span><br />
<span style="font-style: italic;" class="mycode_i">_____________<br />
</span><br />
Die boodschap kregen verschillende tovenaars en heksen: een uitnodiging voor een Kerstbal in een magisch wit paleis, met marmeren muren en grootse balzalen, in de verwachting dat die uitnodiging afkomstig is van hen die zij het meeste liefhebben... maar is dat wel zo, of speelt het paleis een spelletje met ze?</div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="color: #00369b;" class="mycode_color"><span style="font-size: xx-large;" class="mycode_size"><span style="font-family: serif;" class="mycode_font">Secret Santa<br />
</span></span></span></span></div>
<div style="text-align: left;" class="mycode_align"><span style="font-style: italic;" class="mycode_i">Beste liefste,</span><br />
<br />
<span style="font-style: italic;" class="mycode_i">Jij bent degene waar ik het meeste van houd. Kom met mij mee naar een prachtig paleis, gelegen in een sprookjesachtig bos ver van hier, voor een kerstviering vol magie. Trek wat leuks aan en stap het avontuur in. Ik wacht op je.</span><br />
<br />
<span style="font-style: italic;" class="mycode_i">Groet,</span><br />
<span style="font-style: italic;" class="mycode_i">_____________<br />
</span><br />
Die boodschap kregen verschillende tovenaars en heksen: een uitnodiging voor een Kerstbal in een magisch wit paleis, met marmeren muren en grootse balzalen, in de verwachting dat die uitnodiging afkomstig is van hen die zij het meeste liefhebben... maar is dat wel zo, of speelt het paleis een spelletje met ze?</div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[NoNoWriMoRoPlaGa]]></title>
			<link>https://nomaj.be/showthread.php?tid=201</link>
			<pubDate>Thu, 28 Oct 2021 16:04:02 +0200</pubDate>
			<dc:creator><![CDATA[<a href="https://nomaj.be/member.php?action=profile&uid=8">Timsel</a>]]></dc:creator>
			<guid isPermaLink="false">https://nomaj.be/showthread.php?tid=201</guid>
			<description><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: xx-large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Trebuchet MS;" class="mycode_font">NaNoWriMoRoPlaGa</span></span></span></div>
<br />
Welkom bij de NaNoWriMoRoPlaGa! Met andere woorden: National November Writing Month Roll Play Games! Het bekende NaNo, maar dan in de RPG: in totaal 50.000 / 50k woorden in de RPG. Dit hoeft niet per persoon, maar met alle RPG'ers samen! Iedereen die meedoet - en in het geval dat we het doel halen - maakt kans op een klein presentje! <br />
<br />
Je meldt hier hoeveel woorden je geschreven hebt en ik hou de stand bij (zie post hieronder). <br />
<br />
Het begint op 1 november klokslag 12u op de nacht van zondag op maandag en eindigt wanneer het 1 december is.<br />
<br />
Succes allemaal!]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: xx-large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Trebuchet MS;" class="mycode_font">NaNoWriMoRoPlaGa</span></span></span></div>
<br />
Welkom bij de NaNoWriMoRoPlaGa! Met andere woorden: National November Writing Month Roll Play Games! Het bekende NaNo, maar dan in de RPG: in totaal 50.000 / 50k woorden in de RPG. Dit hoeft niet per persoon, maar met alle RPG'ers samen! Iedereen die meedoet - en in het geval dat we het doel halen - maakt kans op een klein presentje! <br />
<br />
Je meldt hier hoeveel woorden je geschreven hebt en ik hou de stand bij (zie post hieronder). <br />
<br />
Het begint op 1 november klokslag 12u op de nacht van zondag op maandag en eindigt wanneer het 1 december is.<br />
<br />
Succes allemaal!]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Weerwolven: Murder in Malfoy Manor (speltopic)]]></title>
			<link>https://nomaj.be/showthread.php?tid=199</link>
			<pubDate>Fri, 08 Oct 2021 14:40:00 +0200</pubDate>
			<dc:creator><![CDATA[<a href="https://nomaj.be/member.php?action=profile&uid=1">Lukas</a>]]></dc:creator>
			<guid isPermaLink="false">https://nomaj.be/showthread.php?tid=199</guid>
			<description><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="color: #008E02;" class="mycode_color"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Weerwolven</span></span></span></div>
<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="color: #008E02;" class="mycode_color"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Murder in Malfoy Manor</span></span></span></div>
<div style="text-align: left;" class="mycode_align">In dit topic vind je alle praktische informatie terug over het spelverloop. In dit topic kan er ook gespeeld worden vanaf <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">maandag 18 oktober 00:00</span>.</div>
<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">De Eerste Nacht</span></div>
<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align">De eerste nacht wordt er niemand verbannen of vermoord. De dood van Draco is nog te recent en schouwer Harry Potter heeft nog geen voldoende tijd gehad om clues te verzamelen. Magische Items kunnen wel al gebruikt worden.  Op dit moment is er al reeds een dader willekeurig aangeduid, er zijn echter nog geen medeplichtigen. Voor het einde van deze nacht mag de dader een aantal medeplichtigen aanduiden.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">De Volgende Nachten</span></div>
<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align">Na de eerste nacht, volgende op Draco's moord, kunnen er spelers verbannen of vermoord worden. Harry Potter wordt op de hoogte gebracht van hoeveel medeplichtigen er naast de dader zijn. Deze informatie mag hij publiek delen.</div>
<br />
<br />
<span style="font-style: italic;" class="mycode_i">Verbanning</span><br />
<br />
Elke nacht kunnen niet verbannen, nog levende deelnemers stemmen om een andere speler te verbannen. Een verbannen speler wordt niet gelyncht maar wordt opgesloten in de kelder van Villa Malfidus. Een verbannen speler kan dus gewoon verder spelen, communiceren met andere verbannen spelers en zelfs met spelers die op onderzoek gaan in de kelder. Verbannen spelers mogen echter niet stemmen en kunnen nog steeds vermoord worden door de dader en zijn of haar medeplichtigen, of een Magisch Item. Verbannen spelers kunnen op elk moment weer op vrije voeten komen. Wanneer een speler vier nachten opgesloten heeft gezeten, komt deze automatisch weer op vrije voeten.<br />
<br />
Verbannen kan men doen door de naam van het personage <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">vetgedrukt</span> te typen. Bijvoorbeeld: “Na een lange nacht slapen heb ik besloten <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Lucius</span> te verbannen.” <br />
Om een speler te verbannen moet <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">minstens de helft</span> van de <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">niet verbannen, nog levende spelers</span> gestemd hebben. Is dit niet het geval, dan gaat de verbanning niet door.<br />
<br />
<br />
<span style="font-style: italic;" class="mycode_i">Vermoord</span><br />
<br />
Elke nacht mogen de dader en de medeplichtigen kiezen om iemand te vermoorden. Dit is echter niet verplicht. Als ze vinden dat dit hun te verdacht zou maken, mogen ze er voor kiezen om niemand te vermoorden. Dit mogen ze echter maximaal twee nachten na elkaar doen, daarna moeten ze wel iemand aanduiden.<br />
<br />
Vermoorden kan via een Whatsappgroep waar enkel de daders in zitten. Elke spelnacht vraag ik, Lukas, in die groep of ze al dan niet iemand willen vermoorden.<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Magische Items</span></div>
<br />
Magische Items kunnen ten allen tijden worden gebruikt. Ook wanneer je verbannen bent naar de kelder van Villa Malfidus. Wanneer je dood bent echter niet. In deze editie heeft elke speler een Magisch Item.<br />
<br />
Magische Items gebruiken doe je door mij, Lukas, een PM op Nomaj te sturen voor de deadline.<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Clues</span><br />
<br />
Elke nacht zal er ook een clue zijn, deze clue komt uiteraard in de vorm van een puzzel die door iedereen opgelost kan worden. De daarop volgende nacht volgt er een hint die het oplossen van de puzzel vergemakkelijkt.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Beschuldigen</span></div>
<br />
Harry Potter en Draco’s nabestaanden kunnen beslissen om verbannen spelers officieel te beschuldigen. Om tot beschuldiging over te gaan moet minstens de helft van de niet verbannen, nog levende spelers hier mee akkoord gaan. Wanneer minder dan de helft van de spelers heeft gestemd voor een beschuldiging, gaat die sowieso niet door.<br />
<br />
Wanneer een meerderheid akkoord is, worden de huidige verbannen spelers naar Azkaban gestuurd. Zijn ze de daders, dan eindigt het spel en winnen Harry Potter en de nabestaanden. Zijn het niet alle daders, dan gaat het spel gewoon voort. De verbannen spelers worden echter nog steeds naar Azkaban gerstuurd en liggen uit het spel.<br />
<br />
Wees dus voorzichtig en strategisch wanneer jullie overgaan tot beschuldiging. <br />
<br />
Beschuldigen doe je door dit te <span style="text-decoration: underline;" class="mycode_u">onderlijnen</span>. De persoon die als eerste wilt overgaan tot beschuldiging is sowieso akkoord. Bijvoorbeeld: “Het uitschot dat nu gevangen zit in de kelder, zijn de daders. <span style="text-decoration: underline;" class="mycode_u">Ik ben er zeker van! </span>”<br />
Alle andere spelers kunnen akkoord of niet akkoord gaan. Bijvoorbeeld: “Ik ben het eens met Scorpius. <span style="text-decoration: underline;" class="mycode_u">Jeegers en zijn zielige volgelingen hebben Draco gedood.</span>“<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Overwinning</span></div>
<br />
Harry Potter en de nabestaanden winnen door alle daders en medeplichtigen naar Azkaban te sturen. <br />
<br />
De daders en medeplichtigen winnen door alle andere spelers, buiten Harry, te doden en weg te vluchten of wanneer de nabestaanden en Harry na tien nachten niet alle daders en medeplichtigen hebben kunnen beschuldigen.<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Praktisch</span></div><ul class="mycode_list"><li>Elke speldag duurt <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">vijf echte dagen</span>, de deadline voor het verbannen en het gebruiken van Magische Items is steeds om <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">20:00 van de vijfde dag</span>. De nacht met alles wat er gebeurd is, waaronder clues, volgt kort hier na.<br />
</li>
</ul>
<ul class="mycode_list"><li>Wanneer je <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">twee spelnachten</span> niets hebt geschreven, vlieg je uit het spel. Probeer regelmatig te schrijven en je medekandidaten te motiveren. Deze editie is dit extra belangrijk, want wanneer niet voldoende spelers stemmen voor verbanning of beschuldiging, is dit een nacht verloren.<br />
</li>
</ul>
Heb je nog vragen? Stel ze dan gerust in het inschrijvings- en discussietopic!]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="color: #008E02;" class="mycode_color"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Weerwolven</span></span></span></div>
<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="color: #008E02;" class="mycode_color"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Murder in Malfoy Manor</span></span></span></div>
<div style="text-align: left;" class="mycode_align">In dit topic vind je alle praktische informatie terug over het spelverloop. In dit topic kan er ook gespeeld worden vanaf <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">maandag 18 oktober 00:00</span>.</div>
<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">De Eerste Nacht</span></div>
<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align">De eerste nacht wordt er niemand verbannen of vermoord. De dood van Draco is nog te recent en schouwer Harry Potter heeft nog geen voldoende tijd gehad om clues te verzamelen. Magische Items kunnen wel al gebruikt worden.  Op dit moment is er al reeds een dader willekeurig aangeduid, er zijn echter nog geen medeplichtigen. Voor het einde van deze nacht mag de dader een aantal medeplichtigen aanduiden.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">De Volgende Nachten</span></div>
<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align">Na de eerste nacht, volgende op Draco's moord, kunnen er spelers verbannen of vermoord worden. Harry Potter wordt op de hoogte gebracht van hoeveel medeplichtigen er naast de dader zijn. Deze informatie mag hij publiek delen.</div>
<br />
<br />
<span style="font-style: italic;" class="mycode_i">Verbanning</span><br />
<br />
Elke nacht kunnen niet verbannen, nog levende deelnemers stemmen om een andere speler te verbannen. Een verbannen speler wordt niet gelyncht maar wordt opgesloten in de kelder van Villa Malfidus. Een verbannen speler kan dus gewoon verder spelen, communiceren met andere verbannen spelers en zelfs met spelers die op onderzoek gaan in de kelder. Verbannen spelers mogen echter niet stemmen en kunnen nog steeds vermoord worden door de dader en zijn of haar medeplichtigen, of een Magisch Item. Verbannen spelers kunnen op elk moment weer op vrije voeten komen. Wanneer een speler vier nachten opgesloten heeft gezeten, komt deze automatisch weer op vrije voeten.<br />
<br />
Verbannen kan men doen door de naam van het personage <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">vetgedrukt</span> te typen. Bijvoorbeeld: “Na een lange nacht slapen heb ik besloten <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Lucius</span> te verbannen.” <br />
Om een speler te verbannen moet <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">minstens de helft</span> van de <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">niet verbannen, nog levende spelers</span> gestemd hebben. Is dit niet het geval, dan gaat de verbanning niet door.<br />
<br />
<br />
<span style="font-style: italic;" class="mycode_i">Vermoord</span><br />
<br />
Elke nacht mogen de dader en de medeplichtigen kiezen om iemand te vermoorden. Dit is echter niet verplicht. Als ze vinden dat dit hun te verdacht zou maken, mogen ze er voor kiezen om niemand te vermoorden. Dit mogen ze echter maximaal twee nachten na elkaar doen, daarna moeten ze wel iemand aanduiden.<br />
<br />
Vermoorden kan via een Whatsappgroep waar enkel de daders in zitten. Elke spelnacht vraag ik, Lukas, in die groep of ze al dan niet iemand willen vermoorden.<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Magische Items</span></div>
<br />
Magische Items kunnen ten allen tijden worden gebruikt. Ook wanneer je verbannen bent naar de kelder van Villa Malfidus. Wanneer je dood bent echter niet. In deze editie heeft elke speler een Magisch Item.<br />
<br />
Magische Items gebruiken doe je door mij, Lukas, een PM op Nomaj te sturen voor de deadline.<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Clues</span><br />
<br />
Elke nacht zal er ook een clue zijn, deze clue komt uiteraard in de vorm van een puzzel die door iedereen opgelost kan worden. De daarop volgende nacht volgt er een hint die het oplossen van de puzzel vergemakkelijkt.</div>
<br />
<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Beschuldigen</span></div>
<br />
Harry Potter en Draco’s nabestaanden kunnen beslissen om verbannen spelers officieel te beschuldigen. Om tot beschuldiging over te gaan moet minstens de helft van de niet verbannen, nog levende spelers hier mee akkoord gaan. Wanneer minder dan de helft van de spelers heeft gestemd voor een beschuldiging, gaat die sowieso niet door.<br />
<br />
Wanneer een meerderheid akkoord is, worden de huidige verbannen spelers naar Azkaban gestuurd. Zijn ze de daders, dan eindigt het spel en winnen Harry Potter en de nabestaanden. Zijn het niet alle daders, dan gaat het spel gewoon voort. De verbannen spelers worden echter nog steeds naar Azkaban gerstuurd en liggen uit het spel.<br />
<br />
Wees dus voorzichtig en strategisch wanneer jullie overgaan tot beschuldiging. <br />
<br />
Beschuldigen doe je door dit te <span style="text-decoration: underline;" class="mycode_u">onderlijnen</span>. De persoon die als eerste wilt overgaan tot beschuldiging is sowieso akkoord. Bijvoorbeeld: “Het uitschot dat nu gevangen zit in de kelder, zijn de daders. <span style="text-decoration: underline;" class="mycode_u">Ik ben er zeker van! </span>”<br />
Alle andere spelers kunnen akkoord of niet akkoord gaan. Bijvoorbeeld: “Ik ben het eens met Scorpius. <span style="text-decoration: underline;" class="mycode_u">Jeegers en zijn zielige volgelingen hebben Draco gedood.</span>“<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Overwinning</span></div>
<br />
Harry Potter en de nabestaanden winnen door alle daders en medeplichtigen naar Azkaban te sturen. <br />
<br />
De daders en medeplichtigen winnen door alle andere spelers, buiten Harry, te doden en weg te vluchten of wanneer de nabestaanden en Harry na tien nachten niet alle daders en medeplichtigen hebben kunnen beschuldigen.<br />
<br />
<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Praktisch</span></div><ul class="mycode_list"><li>Elke speldag duurt <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">vijf echte dagen</span>, de deadline voor het verbannen en het gebruiken van Magische Items is steeds om <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">20:00 van de vijfde dag</span>. De nacht met alles wat er gebeurd is, waaronder clues, volgt kort hier na.<br />
</li>
</ul>
<ul class="mycode_list"><li>Wanneer je <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">twee spelnachten</span> niets hebt geschreven, vlieg je uit het spel. Probeer regelmatig te schrijven en je medekandidaten te motiveren. Deze editie is dit extra belangrijk, want wanneer niet voldoende spelers stemmen voor verbanning of beschuldiging, is dit een nacht verloren.<br />
</li>
</ul>
Heb je nog vragen? Stel ze dan gerust in het inschrijvings- en discussietopic!]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Weerwolven: Murder in Malfoy Manor (inschrijvings -en discussietopic)]]></title>
			<link>https://nomaj.be/showthread.php?tid=198</link>
			<pubDate>Sun, 03 Oct 2021 13:14:46 +0200</pubDate>
			<dc:creator><![CDATA[<a href="https://nomaj.be/member.php?action=profile&uid=1">Lukas</a>]]></dc:creator>
			<guid isPermaLink="false">https://nomaj.be/showthread.php?tid=198</guid>
			<description><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="color: #008E02;" class="mycode_color"><span style="font-size: medium;" class="mycode_size"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Weerwolven</span></span></span></div>
<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="color: #008E02;" class="mycode_color"><span style="font-size: medium;" class="mycode_size"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Murder in Malfoy Manor</span></span></span></div>
<br />
Het was stil in Villa Malfidus, enkel het geluid van de nog knetterende haard en de woeste sneeuwstorm waren te horen. De keuken, de gigantische woonkamer en de hallen lagen er allemaal verlaten bij. Elke Malfidus lag vredig te slapen. Lucius in zijn satijnen, zilverkleurige pyjama. Narcissa in een andere kamer, om te ontsnappen van Lucius’ gesnurk. Bellatrix met één oog half open, schrik hebbende dat ze elk moment aangevallen kon worden. Astoria sliep als een roos, zonder zorgen. In de aansluitende kamer lag Scorpius te dromen, verlangend naar een stevige knuffel zoals enkel Albus ze kon geven. Ook in de gastenkamers was het stil. De Bulgaarse ambassadrice, de Duitse toverdrankmeester, de <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">voormalige</span> dooddoener en Draco’s oude schoolvriend lagen vredig in een diepe slaap.<br />
En laten we ook Draco niet vergeten. In de statige inkomhal stond een gigantische kerstboom met witte, fonkelende lichtjes en zilveren ballen. Er was geen greintje kleur te bespeuren, buiten een rode schijn onder de boom. Met zijn ogen wijd open, zijn huid witter dan anders en zwemmend in zijn eigen plas bloed, lag Draco er doodstil bij. <br />
<br />
Een grote verrassing stond te wachten voor iedereen die de volgende dag wakker worden, buiten één iemand. Wie heeft Draco vermoord. Hoe en vooral waarom?<br />
<br />
<br />
<span style="color: #008E02;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Rollen</span></span><br />
<br />
Dit jaar werken de rollen net iets anders. Iedereen krijgt <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">één publieke rol</span>, dit is het personage waar je mee speelt. Naast je publieke rol krijgt iedereen é<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">én magisch item</span>. Dat magisch item kan één tot meerdere keren gebruikt worden tijdens het spel. Buiten deze rollen en de magische items is er uiteraard <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">één dader</span> en de dader heeft <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">enkele medeplichtingen</span>. Wie dit zijn, is uiteraard geheim.<br />
<br />
De publieke rollen zijn als volgt:<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Harry Potter</span> is een neutraal personage, de Poirot, in dit verhaal. Hij neemt de rol van Burgemeester over, al wordt deze niet aan de hand van een democratisch proces verkozen. De persoon die Harry Potter speelt wordt aan het begin van het spel door de spelleider aangeduid. Harry Potter kan niet vermoord worden. Zijn taak is om gedurende het spel <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">luidop</span> te zoeken naar clues en eventueel achter de schermen de stemming te beïnvloeden. Harry is niet erg welkom in Villa Malfidus en wordt niet meteen vertrouwd.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Lucius Malfidus</span>, de vader van Draco, echtgenoot van Narcissa en opa van Scorpius. In rouw maar met een dorst voor bloed, op zoek naar de moordenaar van zijn zoon, wat het ook mag kosten. Enigszins wantrouwig tegenover Harry.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Narcissa Malfidus</span>, moeder van Draco, echtgenote van Lucius, oma van Scorpius. Compleet hysterisch, op zoek naar gerechtigdheid maar niet in staat normaal te functioneren. Vertrouwd Harry, maar luistert niet naar reden.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Astoria Malfidus</span>, vrouw van Draco, mama van Scorpius. In rouw, op zoek naar gerechtigheid. Vertrouwd Harry enigszins. Luistert naar reden en neemt geen overhaaste beslissingen.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Scorpius Malfidus</span>, zoon van Draco en Astoria. Net zoals zijn mama in rouw. Vertrouwd Harry Potter volledig, al kan hij dat niet luidop zeggen. Dat hij een stiekeme relatie heeft met zijn zoon is nog een groter geheim.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Bellatrix van Detta</span>, nooit meer dezelfde geweest sinds de ondergang van Voldemort. Net zoals Lucius uit op bloed. Niet omdat ze ook maar één snik gaf om Draco, maar omdat de moord een lang vergeten vuur weer heeft aangewakkerd. Compleet vijandig tegenover Harry.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Iliana Kalfin</span>, een Bulgaarse ambassadrice, op bezoek in Villa Malfidus als onderdeel van een diplomatische missie. Een buitenstaander met veel respect voor Harry Potter, dankzij Viktor Krum.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Karl Bach</span>, toverdrankmeester uit Schwarzwald in Duitsland. In Villa Malfidus om, niet exact legale, toverdranken te verkopen aan Lucius. Kent Harry niet maar is van nature wantrouwig tegen over de autoriteiten.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Jeegers</span>, voormalig dooddoener, verlamd rechterbeen en gezicht na zijn gevecht met Leo Jordaan en George Wemel tijdens de Slag om Zweinstein. Wantrouwig tegenover Harry.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Benno Zabini</span>, oude vriend van Draco, te gast voor Kerstmis. Uit op gerechtigheid, maar luistert naar reden. Is neutraal tegenover Harry.<br />
<br />
<br />
Ook de rolverdeling gebeurt iets anders dan andere jaren. Waar ik vroeger deels rollen willekeurig uitdeelde en deels bepaalde rollen gaf aan mensen van wie ik verwachtte dat ze de rolllen strategisch gingen gebruiken, mogen jullie dit jaar in een privébericht je <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">top 3 van rollen</span> doorsturen. Eens ik weet wie alle deelnemers zijn zal ik de rollen verdelen gebaseerd op die top 3's.<br />
<br />
Informatie over de magische items, het spelverloop, de kaart van Villa Malfidus en meer, volgt later in het speltopic. Inschrijven kan tot en met <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">17 oktober 23:59</span>.<br />
<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Deelnemers:</span><ul class="mycode_list"><li>Snuffles<br />
</li>
<li>OsanneArt<br />
</li>
<li>Nano<br />
</li>
<li>Madrid<br />
</li>
<li>Ella<br />
</li>
<li>ilse-h<br />
</li>
<li>Timsel<br />
</li>
<li>Joël<br />
</li>
</ul>
]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="color: #008E02;" class="mycode_color"><span style="font-size: medium;" class="mycode_size"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Weerwolven</span></span></span></div>
<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="color: #008E02;" class="mycode_color"><span style="font-size: medium;" class="mycode_size"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Murder in Malfoy Manor</span></span></span></div>
<br />
Het was stil in Villa Malfidus, enkel het geluid van de nog knetterende haard en de woeste sneeuwstorm waren te horen. De keuken, de gigantische woonkamer en de hallen lagen er allemaal verlaten bij. Elke Malfidus lag vredig te slapen. Lucius in zijn satijnen, zilverkleurige pyjama. Narcissa in een andere kamer, om te ontsnappen van Lucius’ gesnurk. Bellatrix met één oog half open, schrik hebbende dat ze elk moment aangevallen kon worden. Astoria sliep als een roos, zonder zorgen. In de aansluitende kamer lag Scorpius te dromen, verlangend naar een stevige knuffel zoals enkel Albus ze kon geven. Ook in de gastenkamers was het stil. De Bulgaarse ambassadrice, de Duitse toverdrankmeester, de <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">voormalige</span> dooddoener en Draco’s oude schoolvriend lagen vredig in een diepe slaap.<br />
En laten we ook Draco niet vergeten. In de statige inkomhal stond een gigantische kerstboom met witte, fonkelende lichtjes en zilveren ballen. Er was geen greintje kleur te bespeuren, buiten een rode schijn onder de boom. Met zijn ogen wijd open, zijn huid witter dan anders en zwemmend in zijn eigen plas bloed, lag Draco er doodstil bij. <br />
<br />
Een grote verrassing stond te wachten voor iedereen die de volgende dag wakker worden, buiten één iemand. Wie heeft Draco vermoord. Hoe en vooral waarom?<br />
<br />
<br />
<span style="color: #008E02;" class="mycode_color"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Rollen</span></span><br />
<br />
Dit jaar werken de rollen net iets anders. Iedereen krijgt <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">één publieke rol</span>, dit is het personage waar je mee speelt. Naast je publieke rol krijgt iedereen é<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">én magisch item</span>. Dat magisch item kan één tot meerdere keren gebruikt worden tijdens het spel. Buiten deze rollen en de magische items is er uiteraard <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">één dader</span> en de dader heeft <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">enkele medeplichtingen</span>. Wie dit zijn, is uiteraard geheim.<br />
<br />
De publieke rollen zijn als volgt:<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Harry Potter</span> is een neutraal personage, de Poirot, in dit verhaal. Hij neemt de rol van Burgemeester over, al wordt deze niet aan de hand van een democratisch proces verkozen. De persoon die Harry Potter speelt wordt aan het begin van het spel door de spelleider aangeduid. Harry Potter kan niet vermoord worden. Zijn taak is om gedurende het spel <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">luidop</span> te zoeken naar clues en eventueel achter de schermen de stemming te beïnvloeden. Harry is niet erg welkom in Villa Malfidus en wordt niet meteen vertrouwd.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Lucius Malfidus</span>, de vader van Draco, echtgenoot van Narcissa en opa van Scorpius. In rouw maar met een dorst voor bloed, op zoek naar de moordenaar van zijn zoon, wat het ook mag kosten. Enigszins wantrouwig tegenover Harry.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Narcissa Malfidus</span>, moeder van Draco, echtgenote van Lucius, oma van Scorpius. Compleet hysterisch, op zoek naar gerechtigdheid maar niet in staat normaal te functioneren. Vertrouwd Harry, maar luistert niet naar reden.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Astoria Malfidus</span>, vrouw van Draco, mama van Scorpius. In rouw, op zoek naar gerechtigheid. Vertrouwd Harry enigszins. Luistert naar reden en neemt geen overhaaste beslissingen.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Scorpius Malfidus</span>, zoon van Draco en Astoria. Net zoals zijn mama in rouw. Vertrouwd Harry Potter volledig, al kan hij dat niet luidop zeggen. Dat hij een stiekeme relatie heeft met zijn zoon is nog een groter geheim.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Bellatrix van Detta</span>, nooit meer dezelfde geweest sinds de ondergang van Voldemort. Net zoals Lucius uit op bloed. Niet omdat ze ook maar één snik gaf om Draco, maar omdat de moord een lang vergeten vuur weer heeft aangewakkerd. Compleet vijandig tegenover Harry.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Iliana Kalfin</span>, een Bulgaarse ambassadrice, op bezoek in Villa Malfidus als onderdeel van een diplomatische missie. Een buitenstaander met veel respect voor Harry Potter, dankzij Viktor Krum.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Karl Bach</span>, toverdrankmeester uit Schwarzwald in Duitsland. In Villa Malfidus om, niet exact legale, toverdranken te verkopen aan Lucius. Kent Harry niet maar is van nature wantrouwig tegen over de autoriteiten.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Jeegers</span>, voormalig dooddoener, verlamd rechterbeen en gezicht na zijn gevecht met Leo Jordaan en George Wemel tijdens de Slag om Zweinstein. Wantrouwig tegenover Harry.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Benno Zabini</span>, oude vriend van Draco, te gast voor Kerstmis. Uit op gerechtigheid, maar luistert naar reden. Is neutraal tegenover Harry.<br />
<br />
<br />
Ook de rolverdeling gebeurt iets anders dan andere jaren. Waar ik vroeger deels rollen willekeurig uitdeelde en deels bepaalde rollen gaf aan mensen van wie ik verwachtte dat ze de rolllen strategisch gingen gebruiken, mogen jullie dit jaar in een privébericht je <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">top 3 van rollen</span> doorsturen. Eens ik weet wie alle deelnemers zijn zal ik de rollen verdelen gebaseerd op die top 3's.<br />
<br />
Informatie over de magische items, het spelverloop, de kaart van Villa Malfidus en meer, volgt later in het speltopic. Inschrijven kan tot en met <span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">17 oktober 23:59</span>.<br />
<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Deelnemers:</span><ul class="mycode_list"><li>Snuffles<br />
</li>
<li>OsanneArt<br />
</li>
<li>Nano<br />
</li>
<li>Madrid<br />
</li>
<li>Ella<br />
</li>
<li>ilse-h<br />
</li>
<li>Timsel<br />
</li>
<li>Joël<br />
</li>
</ul>
]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[The Poor Kids]]></title>
			<link>https://nomaj.be/showthread.php?tid=194</link>
			<pubDate>Sat, 02 Oct 2021 10:33:26 +0200</pubDate>
			<dc:creator><![CDATA[<a href="https://nomaj.be/member.php?action=profile&uid=8">Timsel</a>]]></dc:creator>
			<guid isPermaLink="false">https://nomaj.be/showthread.php?tid=194</guid>
			<description><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="font-size: xx-large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Times New Roman;" class="mycode_font"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">The Poor Kids</span></span></span></div>
<br />
Eigenlijk had Daniela er helemaal geen zin in om naar de opera te gaan. Echt zo’n rijkeluisding en hoewel Daniela ervan genoot dat ze naar willekeur geld kon uitgeven, was het rijkeluisleven niets voor haar. Saaie, “gezellige” feestjes met mensen waarvan je wist dat ze allemaal jaloers op elkaar waren en elkaar niet konden uitstaan, zakelijke gesprekken, extreem saaie muziek…<br />
Zo moest ze vanavond naar de <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">opera. </span>Als er een muziekgenre was waar Daniela niets mee had, was het wel opera. Nee, gaf haar maar rock. Hardrock. Metal. Hoe harder, hoe beter. <br />
Maar goed, ze moest wel gaan. Van haar moeder. En haar zussen en haar broer gingen ook, dus het zou misschien ook wel raar zijn als ze niet ging. Gelukkig kende ze nog wat mensen van Zweinstein die ook zouden gaan: Roderick en Olivier. Olivier kende ze uit haar eigen afdeling. In hun eerste jaar hadden ze elkaar een beetje vermeden – Daniela had het idee gehad dat Olivier misschien wel een beetje bang voor haar was geweest. Toen hadden ze samen iets meegemaakt dat het begin van een vriendschap betekende.<br />
Roderick leerde ze pas later kennen. Toen ze ontdekte dat haar zus Cassandra een probleem had met de Huffelpuffer was het des te meer reden geweest om vrienden met hem te worden. <br />
Wat ze gemeen hadden? Nou ja, ze hadden alle drie veel meer geld dan toegestaan zou mogen worden en hadden een bepaalde status van adel, hetzij in de Dreuzel- of toverwereld. Ze hadden alle drie wel een andere manier om daarmee om te gaan. <br />
Vanavond had Daniela wel haar best gedaan om er een beetje leuk uit te zien. Ze had een zwarte jurk aan met daarboven een wit leren jasje. Ze had lang nagedacht over wat ze moest dragen, want fashion was niet echt haar ding. Ze was blij dat ze met Roderick en Olivier ging meereizen in plaats van in haar eentje of in een koets met Cassandra. Ze was al aanwezig op de plaats waar ze de koetsen in zouden stappen voordat de twee mannen zouden arriveren. ‘En maar zeggen dat meiden laat zijn,’ grinnikte ze. <br />
Ze keek naar de koets. Ze wist van haar moeder, die genoeg dood in haar leven had gezien, dat de koetsen getrokken werden door zwarte, gigantische paarden genaamd Terzielers – die hadden ze ook in de stallen van hun paleisje thuis – maar zien kon Daniela ze niet. Ze wilde het paard wel graag zien maar het liefste wilde ze dit wel een tijdje uitstellen.]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="font-size: xx-large;" class="mycode_size"><span style="font-family: Times New Roman;" class="mycode_font"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">The Poor Kids</span></span></span></div>
<br />
Eigenlijk had Daniela er helemaal geen zin in om naar de opera te gaan. Echt zo’n rijkeluisding en hoewel Daniela ervan genoot dat ze naar willekeur geld kon uitgeven, was het rijkeluisleven niets voor haar. Saaie, “gezellige” feestjes met mensen waarvan je wist dat ze allemaal jaloers op elkaar waren en elkaar niet konden uitstaan, zakelijke gesprekken, extreem saaie muziek…<br />
Zo moest ze vanavond naar de <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">opera. </span>Als er een muziekgenre was waar Daniela niets mee had, was het wel opera. Nee, gaf haar maar rock. Hardrock. Metal. Hoe harder, hoe beter. <br />
Maar goed, ze moest wel gaan. Van haar moeder. En haar zussen en haar broer gingen ook, dus het zou misschien ook wel raar zijn als ze niet ging. Gelukkig kende ze nog wat mensen van Zweinstein die ook zouden gaan: Roderick en Olivier. Olivier kende ze uit haar eigen afdeling. In hun eerste jaar hadden ze elkaar een beetje vermeden – Daniela had het idee gehad dat Olivier misschien wel een beetje bang voor haar was geweest. Toen hadden ze samen iets meegemaakt dat het begin van een vriendschap betekende.<br />
Roderick leerde ze pas later kennen. Toen ze ontdekte dat haar zus Cassandra een probleem had met de Huffelpuffer was het des te meer reden geweest om vrienden met hem te worden. <br />
Wat ze gemeen hadden? Nou ja, ze hadden alle drie veel meer geld dan toegestaan zou mogen worden en hadden een bepaalde status van adel, hetzij in de Dreuzel- of toverwereld. Ze hadden alle drie wel een andere manier om daarmee om te gaan. <br />
Vanavond had Daniela wel haar best gedaan om er een beetje leuk uit te zien. Ze had een zwarte jurk aan met daarboven een wit leren jasje. Ze had lang nagedacht over wat ze moest dragen, want fashion was niet echt haar ding. Ze was blij dat ze met Roderick en Olivier ging meereizen in plaats van in haar eentje of in een koets met Cassandra. Ze was al aanwezig op de plaats waar ze de koetsen in zouden stappen voordat de twee mannen zouden arriveren. ‘En maar zeggen dat meiden laat zijn,’ grinnikte ze. <br />
Ze keek naar de koets. Ze wist van haar moeder, die genoeg dood in haar leven had gezien, dat de koetsen getrokken werden door zwarte, gigantische paarden genaamd Terzielers – die hadden ze ook in de stallen van hun paleisje thuis – maar zien kon Daniela ze niet. Ze wilde het paard wel graag zien maar het liefste wilde ze dit wel een tijdje uitstellen.]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Should I call you sir?]]></title>
			<link>https://nomaj.be/showthread.php?tid=192</link>
			<pubDate>Wed, 01 Sep 2021 22:54:00 +0200</pubDate>
			<dc:creator><![CDATA[<a href="https://nomaj.be/member.php?action=profile&uid=8">Timsel</a>]]></dc:creator>
			<guid isPermaLink="false">https://nomaj.be/showthread.php?tid=192</guid>
			<description><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="font-family: Times New Roman;" class="mycode_font"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: xx-large;" class="mycode_size">Should I call you Sir?</span></span><br />
</span></div>
<br />
In een knalgroen jurkje brachten Cassandra’s lange benen haar Goudgrijp de Tovenaarsbank in. Haar hakken klonken weertegen de betegelde vloer en weerkaatste tegen de muren. Ze kwam wat geld halen; normaal zou haar moeder dat doen, maar goed, die was druk bezig met wat boeven pakken en zo, dus ging zij het maar doen. Ze wilde immers delen van de nieuwste collectie van de GalaGloria-collectie kopen. <br />
Leuk vond ze het niet om naar Goudgrijp te gaan. De kobolden waren best creepy en ook wel een beetje vies. Ze deden haar een beetje denken aan een huis-elf maar dan nog smeriger. Zelf had ze ook een huis-elf, maar die deed klusjes. Deze kleine vieze mannetjes keken alleen creepy en waren goed om het geld te beheren. Maar ja, geld moest ook bewaakt worden en de magische gemeenschap was dankbaar dat zij het deden. Leuk was anders, maar haar moeder, die altijd maar benadrukte dat ze gelukkig moesten zijn met elke cent omdat zij het ook anders had meegemaakt, zei dat ze dankbaar moesten zijn met elke knoet.<br />
Het was echter verrassend rustig in de bank. Er waren minder kobolden aanwezig dan gebruikelijk. Het was niet echt het hoogseizoen voor de kobolden, maar alsnog. Ze ging voor een balie staan. Een kobold zat wat papieren door te nemen en had haar nog niet opgemerkt, dus met een poeslieve glimlach drukte ze op het belletje. Hij merkte haar weer nog op. Pas toen ze een vierde keer, steeds gefrustreerder op het belletje drukte, keek hij op.<br />
‘Ja?’<br />
Cassandra rolde met haar ogen. ‘Ik sta hier al vijf minuten, wat een service! Merlijns baard zeg. Maar fijn dat je eindelijk tijd hebt om van die stomme papieren op te kijken, want ik wil geld ophalen. Twintig galjoenen, tien sikkels en vijf knoeten. Uit de Deemster-kluis.’<br />
De kobold knipperde met zijn ogen en fronste toen. ‘De Deemster-kluis.’<br />
‘Ja, nummer 36666 of zo.’<br />
‘Hmhm. Juist. En wie bent u? U bent niet mevrouw Deemster, of bent u door de tijd gereisd?’<br />
Een kobold iets verderop proestte het uit, alsof hij de beste grap ooit gehoord had.<br />
Cassandra’s wangen werden rood. Hoe <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">durfde </span>dat schepsel zo tegen haar te praten?<br />
‘Ik ben Cassandra Deemster, Morgan Deemsters eerste dochter, en ik heb hier een sleutel en ik <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">eis</span> met spoed naar <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">mijn </span>kluis gebracht te worden.’ Boos legde ze de sleutel neer op het tafeltje.<br />
De kobold knikte. ‘Uiteraard, madam Deemster. Zoals u kunt zien hebben we een kleine bezetting vandaag en zult u met een andere solo-gast de mijnen ingaan met mijn collega Grommel.’ Er verscheen een andere kobold. Op zijn naamplaatje stond Grommel. <br />
Hoewel Cassandra heel graag in haar eentje wilde gaan, had ze wel wat beters te doen dan ruziemaken met dit walgelijke wezen. Ze zou sowieso bij haar moeder een klacht indienen, dan konden ze via het Ministerie dit wezen wel even aanpakken. Ze wierp de Kobold een koude blik toe en ging toen met Grommel verder de zaal in – en zag tot haar grote verbazing een klasgenoot.<br />
‘Uhm,’ zei Cassandra tegen de kobold, ‘ik wil solo.’<br />
‘Gaat niet.’<br />
‘Ja maar…’<br />
‘Graag of niet, madam Deemster.’<br />
Cassandra rolde met haar ogen. Ze kwam nu aan bij de klasgenoot. Ze keek hem met minachting aan. ‘Zo zo,’ zei ze koeltjes. ‘Jij ook hier?’]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="font-family: Times New Roman;" class="mycode_font"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: xx-large;" class="mycode_size">Should I call you Sir?</span></span><br />
</span></div>
<br />
In een knalgroen jurkje brachten Cassandra’s lange benen haar Goudgrijp de Tovenaarsbank in. Haar hakken klonken weertegen de betegelde vloer en weerkaatste tegen de muren. Ze kwam wat geld halen; normaal zou haar moeder dat doen, maar goed, die was druk bezig met wat boeven pakken en zo, dus ging zij het maar doen. Ze wilde immers delen van de nieuwste collectie van de GalaGloria-collectie kopen. <br />
Leuk vond ze het niet om naar Goudgrijp te gaan. De kobolden waren best creepy en ook wel een beetje vies. Ze deden haar een beetje denken aan een huis-elf maar dan nog smeriger. Zelf had ze ook een huis-elf, maar die deed klusjes. Deze kleine vieze mannetjes keken alleen creepy en waren goed om het geld te beheren. Maar ja, geld moest ook bewaakt worden en de magische gemeenschap was dankbaar dat zij het deden. Leuk was anders, maar haar moeder, die altijd maar benadrukte dat ze gelukkig moesten zijn met elke cent omdat zij het ook anders had meegemaakt, zei dat ze dankbaar moesten zijn met elke knoet.<br />
Het was echter verrassend rustig in de bank. Er waren minder kobolden aanwezig dan gebruikelijk. Het was niet echt het hoogseizoen voor de kobolden, maar alsnog. Ze ging voor een balie staan. Een kobold zat wat papieren door te nemen en had haar nog niet opgemerkt, dus met een poeslieve glimlach drukte ze op het belletje. Hij merkte haar weer nog op. Pas toen ze een vierde keer, steeds gefrustreerder op het belletje drukte, keek hij op.<br />
‘Ja?’<br />
Cassandra rolde met haar ogen. ‘Ik sta hier al vijf minuten, wat een service! Merlijns baard zeg. Maar fijn dat je eindelijk tijd hebt om van die stomme papieren op te kijken, want ik wil geld ophalen. Twintig galjoenen, tien sikkels en vijf knoeten. Uit de Deemster-kluis.’<br />
De kobold knipperde met zijn ogen en fronste toen. ‘De Deemster-kluis.’<br />
‘Ja, nummer 36666 of zo.’<br />
‘Hmhm. Juist. En wie bent u? U bent niet mevrouw Deemster, of bent u door de tijd gereisd?’<br />
Een kobold iets verderop proestte het uit, alsof hij de beste grap ooit gehoord had.<br />
Cassandra’s wangen werden rood. Hoe <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">durfde </span>dat schepsel zo tegen haar te praten?<br />
‘Ik ben Cassandra Deemster, Morgan Deemsters eerste dochter, en ik heb hier een sleutel en ik <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">eis</span> met spoed naar <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">mijn </span>kluis gebracht te worden.’ Boos legde ze de sleutel neer op het tafeltje.<br />
De kobold knikte. ‘Uiteraard, madam Deemster. Zoals u kunt zien hebben we een kleine bezetting vandaag en zult u met een andere solo-gast de mijnen ingaan met mijn collega Grommel.’ Er verscheen een andere kobold. Op zijn naamplaatje stond Grommel. <br />
Hoewel Cassandra heel graag in haar eentje wilde gaan, had ze wel wat beters te doen dan ruziemaken met dit walgelijke wezen. Ze zou sowieso bij haar moeder een klacht indienen, dan konden ze via het Ministerie dit wezen wel even aanpakken. Ze wierp de Kobold een koude blik toe en ging toen met Grommel verder de zaal in – en zag tot haar grote verbazing een klasgenoot.<br />
‘Uhm,’ zei Cassandra tegen de kobold, ‘ik wil solo.’<br />
‘Gaat niet.’<br />
‘Ja maar…’<br />
‘Graag of niet, madam Deemster.’<br />
Cassandra rolde met haar ogen. Ze kwam nu aan bij de klasgenoot. Ze keek hem met minachting aan. ‘Zo zo,’ zei ze koeltjes. ‘Jij ook hier?’]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Onzichtbare Dief]]></title>
			<link>https://nomaj.be/showthread.php?tid=191</link>
			<pubDate>Sun, 01 Aug 2021 09:34:08 +0200</pubDate>
			<dc:creator><![CDATA[<a href="https://nomaj.be/member.php?action=profile&uid=8">Timsel</a>]]></dc:creator>
			<guid isPermaLink="false">https://nomaj.be/showthread.php?tid=191</guid>
			<description><![CDATA[Orion pingelde aan zijn luit. Zijn ouders zaten in de tent verderop en zijn zus was ergens met een jongen waar ze al een tijdje mee had zitten flirten. Hijzelf zat gewoon lekker te ontspannen in het maanlicht. Aan zijn voeten zat een Kwistel genaamd Knikkers, die lekker zat te spinnen. Hij neuriede een melodietje over een knappe meid die hij op een reis in Frankrijk had ontmoet.<br />
Ineens hoorde hij gerommel achter zich. Orion fronste en draaide zich om. Hij sprong op, zette zijn luit tegen een boom, toen hij zag dat de kooi van de Demiguise Spookje leeg was. ‘Oh allemachtig,’ mompelde hij. Demiguises waren apen die de toekomst konden voorspellen en dus dermate lastig te vangen waren. Hij wist uit eigen ervaring dat het bijna onmogelijk was om een Demiguise te vangen. Ze hadden er dagen over gedaan, maar wisten hem uiteindelijk te lokken met diervriendelijke lolly’s. Ze waren immers dol op zoetigheid.<br />
Maar het lastige was ook nog eens dat ze onzichtbaar konden worden. Ze hadden een witte vacht waar ook Onzichtbaarheidsmantels van gemaakt werden en het was dan ook heel lastig om ze überhaupt te zien.<br />
En dat was nu ook een probleem.<br />
‘Spookje, doe nou niet,’ mompelde Orion. ‘Ik wilde op tijd m’n nest in!’ Hij trok zijn toverstok en keek rond. ‘Spooookje… kom nou, doe dit nou niet… oh, m’n ouders vermoorden me…’<br />
En toen zag hij het: voetstapjes die in de aarde ontstonden en richting het bos gingen. Orion snelde er achteraan, maar Demiguises waren snel. Die renden uren zo in een bos. Maar Orion was snel; hij rende al zijn hele leven achter Fabeldieren aan.<br />
Dit keer raakte hij de Demiguise echter kwijt. Het was immers donker en ook het licht van zijn toverstok hielp nu weinig. Maar toen zag hij het: de voetstapjes van Spookje. Hij was al een uur aan het zoeken. Nou ja, vind maar eens een onzichtbare aap.<br />
Maar toen zag hij een boerderijtje. Hij slikte. De voetstappen van Spookje gingen naar deze boerderij toe. Als hij maar geen gekke dingen deed.]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[Orion pingelde aan zijn luit. Zijn ouders zaten in de tent verderop en zijn zus was ergens met een jongen waar ze al een tijdje mee had zitten flirten. Hijzelf zat gewoon lekker te ontspannen in het maanlicht. Aan zijn voeten zat een Kwistel genaamd Knikkers, die lekker zat te spinnen. Hij neuriede een melodietje over een knappe meid die hij op een reis in Frankrijk had ontmoet.<br />
Ineens hoorde hij gerommel achter zich. Orion fronste en draaide zich om. Hij sprong op, zette zijn luit tegen een boom, toen hij zag dat de kooi van de Demiguise Spookje leeg was. ‘Oh allemachtig,’ mompelde hij. Demiguises waren apen die de toekomst konden voorspellen en dus dermate lastig te vangen waren. Hij wist uit eigen ervaring dat het bijna onmogelijk was om een Demiguise te vangen. Ze hadden er dagen over gedaan, maar wisten hem uiteindelijk te lokken met diervriendelijke lolly’s. Ze waren immers dol op zoetigheid.<br />
Maar het lastige was ook nog eens dat ze onzichtbaar konden worden. Ze hadden een witte vacht waar ook Onzichtbaarheidsmantels van gemaakt werden en het was dan ook heel lastig om ze überhaupt te zien.<br />
En dat was nu ook een probleem.<br />
‘Spookje, doe nou niet,’ mompelde Orion. ‘Ik wilde op tijd m’n nest in!’ Hij trok zijn toverstok en keek rond. ‘Spooookje… kom nou, doe dit nou niet… oh, m’n ouders vermoorden me…’<br />
En toen zag hij het: voetstapjes die in de aarde ontstonden en richting het bos gingen. Orion snelde er achteraan, maar Demiguises waren snel. Die renden uren zo in een bos. Maar Orion was snel; hij rende al zijn hele leven achter Fabeldieren aan.<br />
Dit keer raakte hij de Demiguise echter kwijt. Het was immers donker en ook het licht van zijn toverstok hielp nu weinig. Maar toen zag hij het: de voetstapjes van Spookje. Hij was al een uur aan het zoeken. Nou ja, vind maar eens een onzichtbare aap.<br />
Maar toen zag hij een boerderijtje. Hij slikte. De voetstappen van Spookje gingen naar deze boerderij toe. Als hij maar geen gekke dingen deed.]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Uptown Downtown]]></title>
			<link>https://nomaj.be/showthread.php?tid=185</link>
			<pubDate>Sun, 04 Apr 2021 21:09:12 +0200</pubDate>
			<dc:creator><![CDATA[<a href="https://nomaj.be/member.php?action=profile&uid=8">Timsel</a>]]></dc:creator>
			<guid isPermaLink="false">https://nomaj.be/showthread.php?tid=185</guid>
			<description><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><img src="https://i.imgur.com/iJ4Q2Fy.png" loading="lazy"  alt="[Afbeelding: iJ4Q2Fy.png]" class="mycode_img" /><br />
<br />
</div>
 Vanuit de zeppelin kwam de eindbestemming in zicht: Melport. Eleftheria keek op van De Kibbelaar in haar handen die suggereerde dat Eleftheria het nieuwste lid van de Witte Wieven zou worden – een gerucht dat ontstaan was toen ze in hetzelfde hotel werd gespot als de huidige leadzanger (maar wat helemaal niet waar was) en wenkte Gideon.<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align">‘Kijk, we zijn er!’ Melport leek net zo groot als Londen vanaf hier. Misschien nog wel groter. Het was de nieuwste tovenaarsstad, eentje die in de afgelopen vijf jaar ontstaan was en alleen nog maar verder gegroeid was. Volgens Gideon was er een hoop narigheid in die stad, maar alles wat Eleftheria zag was mogelijkheden in deze prachtige tovenaarsmetropool. Met haar toverstok sommeerde ze een spiegel en deed haar make-up nog even goed.</div>
<div style="text-align: left;" class="mycode_align">‘Snap echt niet dat jij denkt dat het een risico is om hier naar toe te gaan,’ zei Eleftheria nadat ze haar lippen getuit had voor haar lippenstift. Gideon beweerde dat Melport een hol van gespuis, criminaliteit, gokkerij en prostitutie was. Toen Eleftheria hem had gevraagd of hij er wel eens geweest was, had hij nee gezegd, maar voor de zekerheid had hij gezegd graag mee te willen. Dat was heel fijn, want haar persoonlijke bodyguard die haar bij dit soort tripjes begeleidde, kon niet vanwege een zeldzaam drakenvirus. Dat een goede vriend dus meewilde, was dus een positief aspect.</div>
<div style="text-align: left;" class="mycode_align">De zeppelin daalde en ze zag het afstuimen op een wolkenkrabber waarvan ze wist dat het haar hotel voor het weekend zou zijn. Ze stond op en liep naar de kofferbak, probeerde haar koffer eruit te tillen, maar wankelde wat op haar hakken en struikelde wat achteruit. </div>
<div style="text-align: left;" class="mycode_align">‘Eh, Giedje?’ vroeg ze liefjes. ‘Kan jij m’n koffers tillen voor me? Het is maar een klein stukje. Volgens mij staan er buiten elfjes om het van ons over te nemen.’</div>
<div style="text-align: left;" class="mycode_align">Vervolgens deed ze haar zonnebril op en liep ze via de rode loper de zeppelin uit nadat ze de bestuurder had bedankt. Ze stond aan top van het Highground Hizzies Hotel, het schijnbaar beste hotel van Melport. Buiten stonden wat huis-elfen en wat tovenaars en heksen te wachten op de koffers en om hen naar hun verblijf te brengen. ‘Hiiii, babes,’ zei ze met een knikje naar de mensen. ‘Wat leuk om Melport eens in levende lijve te bezoeken. Dit is mijn vriend Gideon – niet vriend-vriend, gewoon vriend,’ zei ze snel. Dit soort geruchten ontstonden erg snel bij haar. ‘Hij zal me komend weekend vergezellen.’ </div>
<div style="text-align: left;" class="mycode_align">Ze keek haar vriend glimlachend aan terwijl ze haar arm in de zijne legde. ‘Nou, dit is best wel een subtiele entree, niet waar?’ fluisterde ze zachtjes tegen hem.</div>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><img src="https://i.imgur.com/iJ4Q2Fy.png" loading="lazy"  alt="[Afbeelding: iJ4Q2Fy.png]" class="mycode_img" /><br />
<br />
</div>
 Vanuit de zeppelin kwam de eindbestemming in zicht: Melport. Eleftheria keek op van De Kibbelaar in haar handen die suggereerde dat Eleftheria het nieuwste lid van de Witte Wieven zou worden – een gerucht dat ontstaan was toen ze in hetzelfde hotel werd gespot als de huidige leadzanger (maar wat helemaal niet waar was) en wenkte Gideon.<br />
<div style="text-align: left;" class="mycode_align">‘Kijk, we zijn er!’ Melport leek net zo groot als Londen vanaf hier. Misschien nog wel groter. Het was de nieuwste tovenaarsstad, eentje die in de afgelopen vijf jaar ontstaan was en alleen nog maar verder gegroeid was. Volgens Gideon was er een hoop narigheid in die stad, maar alles wat Eleftheria zag was mogelijkheden in deze prachtige tovenaarsmetropool. Met haar toverstok sommeerde ze een spiegel en deed haar make-up nog even goed.</div>
<div style="text-align: left;" class="mycode_align">‘Snap echt niet dat jij denkt dat het een risico is om hier naar toe te gaan,’ zei Eleftheria nadat ze haar lippen getuit had voor haar lippenstift. Gideon beweerde dat Melport een hol van gespuis, criminaliteit, gokkerij en prostitutie was. Toen Eleftheria hem had gevraagd of hij er wel eens geweest was, had hij nee gezegd, maar voor de zekerheid had hij gezegd graag mee te willen. Dat was heel fijn, want haar persoonlijke bodyguard die haar bij dit soort tripjes begeleidde, kon niet vanwege een zeldzaam drakenvirus. Dat een goede vriend dus meewilde, was dus een positief aspect.</div>
<div style="text-align: left;" class="mycode_align">De zeppelin daalde en ze zag het afstuimen op een wolkenkrabber waarvan ze wist dat het haar hotel voor het weekend zou zijn. Ze stond op en liep naar de kofferbak, probeerde haar koffer eruit te tillen, maar wankelde wat op haar hakken en struikelde wat achteruit. </div>
<div style="text-align: left;" class="mycode_align">‘Eh, Giedje?’ vroeg ze liefjes. ‘Kan jij m’n koffers tillen voor me? Het is maar een klein stukje. Volgens mij staan er buiten elfjes om het van ons over te nemen.’</div>
<div style="text-align: left;" class="mycode_align">Vervolgens deed ze haar zonnebril op en liep ze via de rode loper de zeppelin uit nadat ze de bestuurder had bedankt. Ze stond aan top van het Highground Hizzies Hotel, het schijnbaar beste hotel van Melport. Buiten stonden wat huis-elfen en wat tovenaars en heksen te wachten op de koffers en om hen naar hun verblijf te brengen. ‘Hiiii, babes,’ zei ze met een knikje naar de mensen. ‘Wat leuk om Melport eens in levende lijve te bezoeken. Dit is mijn vriend Gideon – niet vriend-vriend, gewoon vriend,’ zei ze snel. Dit soort geruchten ontstonden erg snel bij haar. ‘Hij zal me komend weekend vergezellen.’ </div>
<div style="text-align: left;" class="mycode_align">Ze keek haar vriend glimlachend aan terwijl ze haar arm in de zijne legde. ‘Nou, dit is best wel een subtiele entree, niet waar?’ fluisterde ze zachtjes tegen hem.</div>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Blame it on the Booze]]></title>
			<link>https://nomaj.be/showthread.php?tid=184</link>
			<pubDate>Wed, 31 Mar 2021 23:18:25 +0200</pubDate>
			<dc:creator><![CDATA[<a href="https://nomaj.be/member.php?action=profile&uid=2">Nano</a>]]></dc:creator>
			<guid isPermaLink="false">https://nomaj.be/showthread.php?tid=184</guid>
			<description><![CDATA[De zoveelste tussen <a href="https://nomaj.nl/showthread.php?tid=95&amp;pid=1669#pid1669" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url">Valarie</a> en <a href="https://nomaj.nl/showthread.php?tid=32&amp;pid=1644#pid1644" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url">Nyx</a><br />
<br />
Het was een rustige nacht in een buitenwijk van Londen waar Nyx, die met een hand zichzelf tegen hield om niet voorover te vallen, bovenop de Big Ben de straten in de gaten hield. Sinds hij zijn gruzielement heeft was hij niet bang meer om dood te gaan, en deed hij vaker domme dingen. Zoals zonder enige vorm van veiligheid bovenop de Big Ben staan.<br />
Het was al een tijd geleden sinds zijn laatste contact met Valarie. De laatste keer was ook niet heel geweldig gelopen, maar hij had wel zijn leven aan haar te danken.<br />
Zo nu en dan hebben ze nog contact gehad met een simpele uil, al stuurde Nyx nog wel eens een raaf om zijn bericht af te leveren, wat hij soms ook zelf deed in zijn faunaatvorm. Iets waarvan hij niet zeker wist of dat Valarie het door had.<br />
Valarie heeft een flinke indruk achter gelaten op hem. Naast het feit dat ze van rivalen over zijn gegaan naar soort van handlangers, heeft Nyx de laatste keer ook de wat zachtere kant van haar gezien.<br />
Het was tijd om haar op te zoeken.<br />
Nyx nam een sprong van de Big Ben, wat voor enkele hulpkreten zorgden van de straten onder hem, echter veranderde hij vlak voordat hij de grond raakte in een raaf, waarna hij richting het noorden vloog. Rustig onderweg naar Schotland.<br />
<br />
Eenmaal aangekomen bij het landhuis waar Valarie zichzelf volgens Nyx' contacten bevond, maakte hij een landing in een boom tegenover het perceel en veranderde hij terug naar zijn menselijke vorm. Er liepen flink wat dooddoeners rond. Enkele herkende hij nog. Maar zeker weten of dat ze hem binnen zouden laten deed hij niet.<br />
Het zekere voor het onzekere nemende, haalde hij een stuk perkament uit zijn binnenzak, krabbelde daar vluchtig op "Is het veilig om mijn gezicht te vertonen? -N", waarna hij deze dubbelvouwde en vastklemde tussen zijn kaken. <br />
Hij transformeerde zichzelf weer in een raaf en vloog een rondje rondom het landhuis. Het eerste wat hem opviel was dat de deuren van het balkon van de kamer van Valarie open stonden. Alsof ze bezoek verwachtte.<br />
Zo snel en onopgemerkt als het hem lukte schoot hij door de deuren naar binnen en landde langs de asbak op een houten bureau in de kamer. Valarie zou hier vast wel ergens zijn. Met een harde "Kraa!" presenteerde hij zijn aanwezigheid in de kamer, met de hoop dat Valarie het kon horen.]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[De zoveelste tussen <a href="https://nomaj.nl/showthread.php?tid=95&amp;pid=1669#pid1669" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url">Valarie</a> en <a href="https://nomaj.nl/showthread.php?tid=32&amp;pid=1644#pid1644" target="_blank" rel="noopener" class="mycode_url">Nyx</a><br />
<br />
Het was een rustige nacht in een buitenwijk van Londen waar Nyx, die met een hand zichzelf tegen hield om niet voorover te vallen, bovenop de Big Ben de straten in de gaten hield. Sinds hij zijn gruzielement heeft was hij niet bang meer om dood te gaan, en deed hij vaker domme dingen. Zoals zonder enige vorm van veiligheid bovenop de Big Ben staan.<br />
Het was al een tijd geleden sinds zijn laatste contact met Valarie. De laatste keer was ook niet heel geweldig gelopen, maar hij had wel zijn leven aan haar te danken.<br />
Zo nu en dan hebben ze nog contact gehad met een simpele uil, al stuurde Nyx nog wel eens een raaf om zijn bericht af te leveren, wat hij soms ook zelf deed in zijn faunaatvorm. Iets waarvan hij niet zeker wist of dat Valarie het door had.<br />
Valarie heeft een flinke indruk achter gelaten op hem. Naast het feit dat ze van rivalen over zijn gegaan naar soort van handlangers, heeft Nyx de laatste keer ook de wat zachtere kant van haar gezien.<br />
Het was tijd om haar op te zoeken.<br />
Nyx nam een sprong van de Big Ben, wat voor enkele hulpkreten zorgden van de straten onder hem, echter veranderde hij vlak voordat hij de grond raakte in een raaf, waarna hij richting het noorden vloog. Rustig onderweg naar Schotland.<br />
<br />
Eenmaal aangekomen bij het landhuis waar Valarie zichzelf volgens Nyx' contacten bevond, maakte hij een landing in een boom tegenover het perceel en veranderde hij terug naar zijn menselijke vorm. Er liepen flink wat dooddoeners rond. Enkele herkende hij nog. Maar zeker weten of dat ze hem binnen zouden laten deed hij niet.<br />
Het zekere voor het onzekere nemende, haalde hij een stuk perkament uit zijn binnenzak, krabbelde daar vluchtig op "Is het veilig om mijn gezicht te vertonen? -N", waarna hij deze dubbelvouwde en vastklemde tussen zijn kaken. <br />
Hij transformeerde zichzelf weer in een raaf en vloog een rondje rondom het landhuis. Het eerste wat hem opviel was dat de deuren van het balkon van de kamer van Valarie open stonden. Alsof ze bezoek verwachtte.<br />
Zo snel en onopgemerkt als het hem lukte schoot hij door de deuren naar binnen en landde langs de asbak op een houten bureau in de kamer. Valarie zou hier vast wel ergens zijn. Met een harde "Kraa!" presenteerde hij zijn aanwezigheid in de kamer, met de hoop dat Valarie het kon horen.]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Alsof je wat leert van strafwerk]]></title>
			<link>https://nomaj.be/showthread.php?tid=183</link>
			<pubDate>Mon, 29 Mar 2021 21:51:29 +0200</pubDate>
			<dc:creator><![CDATA[<a href="https://nomaj.be/member.php?action=profile&uid=10">Blossom</a>]]></dc:creator>
			<guid isPermaLink="false">https://nomaj.be/showthread.php?tid=183</guid>
			<description><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="color: #38761d;" class="mycode_color"><span style="font-family: Arial;" class="mycode_font"><span style="font-size: large;" class="mycode_size">Alsof je wat leert van strafwerk</span></span></span></span></div>
<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="color: #38761d;" class="mycode_color"><span style="font-size: x-small;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial;" class="mycode_font">(alsof een leraar nooit leert dat het vooral averechts werkt)</span></span></span></div>
<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="color: #38761d;" class="mycode_color"><span style="font-size: small;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial;" class="mycode_font"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Samuel - Mason</span></span></span></span></div>
<br />
<br />
<br />
<span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: small;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial;" class="mycode_font">Hangend over het ouderwetse lessenaartje tuurde Mason naar het potje inkt dat hij nu toch echt eens aan zou moeten roeren, maar hij had geen zin. Liever zat hij hier nog drie dagen dan dat hij die tweehonderd strafregels zou schrijven, want hij had geen schuld aan het feit dat hij hier zat. Dat vond hij tenminste, al was de docent het hartgrondig met hem oneens, maar die kerel was gewoon ongesteld ofzo - voor zover dat tot de mogelijkheden behoorde. In ieder geval was Mason er de dupe van dat hier een volwassene gewoon keihard met zijn verkeerde been uit bed gestapt was en dan was een glimlach voldoende om te moeten nablijven en al dat soort shit. </span></span></span><br />
<span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: small;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial;" class="mycode_font">Er was nog een tweede strafklant: Samuel. De blonde gast, die nooit teveel zei, had waarschijnlijk ook wel iets op zijn kerfstok - misschien net zo weinig als Mason, maar pas toen de leraar vertrokken was, kon hij ernaar vragen. </span></span></span><br />
<span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: small;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial;" class="mycode_font">“Heftige shit, hoor. Strafregels,” zei Mason met enig sarcasme, en gaf een knikje naar de deur waardoor hun strafwerkführer zojuist vertrokken was. “We kunnen beter iets nuttigs gaan doen. Hoe lang zal hij wegblijven, denk je?”</span></span></span><br />
<span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: small;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial;" class="mycode_font">Maar wat verstond Samuel onder iets nuttigs? Doorgaans, in de leerlingenkamer, als Mason zich afgesloten trachtte te houden van schreeuwerds zoals Tymon Smith en die vreselijke Elfoy Surgens, zat hij regelmatig aan de andere kant van de tafel waaraan Samuel zat. Niet dat Samuel erg spraakzaam was, maar dat was in veel gevallen juist prettig. Eindelijk iemand met hersens, die zijn hoofd voor betere zaken gebruikte dan voor narcistische doeleinden. </span></span></span><br />
<span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: small;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial;" class="mycode_font">“Misschien moeten we even op bepaalde spreuken oefenen? Die van Verweer ofzo?” Op zich leek het hem wel geinig om iets stuk te zien gaan met een fijne Gruizelvloek, zo erg dat hij baalde van strafwerk. Echter: dingen stukgooien was niet echt zijn ding als hij kwaad was. Trouwens, hij was niet eens echt nijdig, meer een klein beetje wraakzuchtig. Hoe konden ze het die chagrijn betaald zetten? </span></span></span>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="color: #38761d;" class="mycode_color"><span style="font-family: Arial;" class="mycode_font"><span style="font-size: large;" class="mycode_size">Alsof je wat leert van strafwerk</span></span></span></span></div>
<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="color: #38761d;" class="mycode_color"><span style="font-size: x-small;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial;" class="mycode_font">(alsof een leraar nooit leert dat het vooral averechts werkt)</span></span></span></div>
<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="color: #38761d;" class="mycode_color"><span style="font-size: small;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial;" class="mycode_font"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b">Samuel - Mason</span></span></span></span></div>
<br />
<br />
<br />
<span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: small;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial;" class="mycode_font">Hangend over het ouderwetse lessenaartje tuurde Mason naar het potje inkt dat hij nu toch echt eens aan zou moeten roeren, maar hij had geen zin. Liever zat hij hier nog drie dagen dan dat hij die tweehonderd strafregels zou schrijven, want hij had geen schuld aan het feit dat hij hier zat. Dat vond hij tenminste, al was de docent het hartgrondig met hem oneens, maar die kerel was gewoon ongesteld ofzo - voor zover dat tot de mogelijkheden behoorde. In ieder geval was Mason er de dupe van dat hier een volwassene gewoon keihard met zijn verkeerde been uit bed gestapt was en dan was een glimlach voldoende om te moeten nablijven en al dat soort shit. </span></span></span><br />
<span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: small;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial;" class="mycode_font">Er was nog een tweede strafklant: Samuel. De blonde gast, die nooit teveel zei, had waarschijnlijk ook wel iets op zijn kerfstok - misschien net zo weinig als Mason, maar pas toen de leraar vertrokken was, kon hij ernaar vragen. </span></span></span><br />
<span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: small;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial;" class="mycode_font">“Heftige shit, hoor. Strafregels,” zei Mason met enig sarcasme, en gaf een knikje naar de deur waardoor hun strafwerkführer zojuist vertrokken was. “We kunnen beter iets nuttigs gaan doen. Hoe lang zal hij wegblijven, denk je?”</span></span></span><br />
<span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: small;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial;" class="mycode_font">Maar wat verstond Samuel onder iets nuttigs? Doorgaans, in de leerlingenkamer, als Mason zich afgesloten trachtte te houden van schreeuwerds zoals Tymon Smith en die vreselijke Elfoy Surgens, zat hij regelmatig aan de andere kant van de tafel waaraan Samuel zat. Niet dat Samuel erg spraakzaam was, maar dat was in veel gevallen juist prettig. Eindelijk iemand met hersens, die zijn hoofd voor betere zaken gebruikte dan voor narcistische doeleinden. </span></span></span><br />
<span style="color: #000000;" class="mycode_color"><span style="font-size: small;" class="mycode_size"><span style="font-family: Arial;" class="mycode_font">“Misschien moeten we even op bepaalde spreuken oefenen? Die van Verweer ofzo?” Op zich leek het hem wel geinig om iets stuk te zien gaan met een fijne Gruizelvloek, zo erg dat hij baalde van strafwerk. Echter: dingen stukgooien was niet echt zijn ding als hij kwaad was. Trouwens, hij was niet eens echt nijdig, meer een klein beetje wraakzuchtig. Hoe konden ze het die chagrijn betaald zetten? </span></span></span>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Full Moon Photo Hunt]]></title>
			<link>https://nomaj.be/showthread.php?tid=182</link>
			<pubDate>Sun, 28 Mar 2021 16:59:27 +0200</pubDate>
			<dc:creator><![CDATA[<a href="https://nomaj.be/member.php?action=profile&uid=8">Timsel</a>]]></dc:creator>
			<guid isPermaLink="false">https://nomaj.be/showthread.php?tid=182</guid>
			<description><![CDATA[Frodo was blij dat hij een oude vriendin na lange tijd weer ging zien. Het was al heel lang geleden dat Blue en hij elkaar gezien hadden. De laatste keer was tijdens de diploma-uitreiking na hun zevende jaar. Het was best wel gek dat ze elkaar sindsdien nooit meer gesproken hadden, ondanks dat ze toch zeven jaar lang een leerlingenkamer hadden gedeeld en nooit conflict met elkaar hadden gehad. Ze waren samen wel vaak op feestjes geweest – nooit als meer dan vrienden, dat niet! – zowel in de Grote Zaal als in Zweinsveld. <br />
Gelukkig zouden ze elkaar nu wel weer zien. Allebei wel weer een paar jaartjes ouder, allebei nu volwaardige volwassenen met een baan. Frodo was Schouwer, Blue Fabeldierenfotograaf. En precies daar zocht hij nu naar. <br />
Hij had van zijn bazin, madam Morgan Deemster, de opdracht gekregen om op zoek te gaan naar de bron van de gewelddadige weerwolf-aanvallen die de laatste tijd plaatsvonden: de meeste sinds Fenrir Vaalhaar zijn terreur verstrooide over het Verinigd Koninkrijk. Gezien niemand wist wie de Weerwolf precies was en de zoektocht naar deze nieuwe weerwolvenleider, had Frodo vertrouwelijk toestemming gekregen om “welk middel dan ook” in te zetten om de weerwolf te pakken. Zelfs illegale middelen. Degene die de weerwolf ving, zou een flinke bonus krijgen. <br />
Dat kon Frodo wel gebruiken: door een incidentje met Abigails oma kon hij het goud goed gebruiken. Toen hij via via had gehoord dat Blue een weerwolf gezien dacht te hebben, besloot hij dat hij haar móést spreken en haar om assistentie zou vragen. Ze hadden s’avonds afgesproken in de Lekke Ketel. Hij begroette madam Albedil, de waardin en ging toen zitten, vol afwachting. Hij bestelde een biertje en wachtte toen af. Niet lang daarna kwam Blue binnen – het kon beginnen. Hij groette haar enthousiast. “Blue! Hé – lang niet gezien!”]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[Frodo was blij dat hij een oude vriendin na lange tijd weer ging zien. Het was al heel lang geleden dat Blue en hij elkaar gezien hadden. De laatste keer was tijdens de diploma-uitreiking na hun zevende jaar. Het was best wel gek dat ze elkaar sindsdien nooit meer gesproken hadden, ondanks dat ze toch zeven jaar lang een leerlingenkamer hadden gedeeld en nooit conflict met elkaar hadden gehad. Ze waren samen wel vaak op feestjes geweest – nooit als meer dan vrienden, dat niet! – zowel in de Grote Zaal als in Zweinsveld. <br />
Gelukkig zouden ze elkaar nu wel weer zien. Allebei wel weer een paar jaartjes ouder, allebei nu volwaardige volwassenen met een baan. Frodo was Schouwer, Blue Fabeldierenfotograaf. En precies daar zocht hij nu naar. <br />
Hij had van zijn bazin, madam Morgan Deemster, de opdracht gekregen om op zoek te gaan naar de bron van de gewelddadige weerwolf-aanvallen die de laatste tijd plaatsvonden: de meeste sinds Fenrir Vaalhaar zijn terreur verstrooide over het Verinigd Koninkrijk. Gezien niemand wist wie de Weerwolf precies was en de zoektocht naar deze nieuwe weerwolvenleider, had Frodo vertrouwelijk toestemming gekregen om “welk middel dan ook” in te zetten om de weerwolf te pakken. Zelfs illegale middelen. Degene die de weerwolf ving, zou een flinke bonus krijgen. <br />
Dat kon Frodo wel gebruiken: door een incidentje met Abigails oma kon hij het goud goed gebruiken. Toen hij via via had gehoord dat Blue een weerwolf gezien dacht te hebben, besloot hij dat hij haar móést spreken en haar om assistentie zou vragen. Ze hadden s’avonds afgesproken in de Lekke Ketel. Hij begroette madam Albedil, de waardin en ging toen zitten, vol afwachting. Hij bestelde een biertje en wachtte toen af. Niet lang daarna kwam Blue binnen – het kon beginnen. Hij groette haar enthousiast. “Blue! Hé – lang niet gezien!”]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Zwerkballen en muizenvallen]]></title>
			<link>https://nomaj.be/showthread.php?tid=181</link>
			<pubDate>Sat, 27 Mar 2021 19:42:13 +0100</pubDate>
			<dc:creator><![CDATA[<a href="https://nomaj.be/member.php?action=profile&uid=14">AlessaJess</a>]]></dc:creator>
			<guid isPermaLink="false">https://nomaj.be/showthread.php?tid=181</guid>
			<description><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="color: #005DC2;" class="mycode_color">Zwerkballen</span> <span style="color: #666666;" class="mycode_color">en </span><span style="color: #008E02;" class="mycode_color">muizenvallen</span> </span></span></div>
<hr class="mycode_hr" />
<br />
Samuels arm werd bijna uit de kom gerukt terwijl hij die laatste slurk van MacKenzie uit de doelpost probeerde te houden. Hij werd een halve slag meegetrokken door de snelheid van de bal en hoewel hij het ding wel ving, was hij niet sterk genoeg om te voorkomen dat de slurk zijn arm deels door de doelring trok. Het ijzer beet aan zijn schouder terwijl hij er met een klap tegenaan kwam en hij siste van de pijn. Ze leek met de dag harder te gooien en hij vroeg zich af hoelang hij nog zou volstaan als amateurwachter. En of ze nog wel met hem zou duelleren als ze niks meer aan hem had als Wachter voor haar oefeningen. Met de rode bal in zijn hand richtte hij zich weer op vanuit zijn schuine positie op de bezem. Alle spieren in zijn rug stonden strak van het uren balanceren op het vliegend stuk hout en hij wist met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat hij morgen stijf zou staan van de spierpijn. Hij gooide de slurk terug en maakte met zijn handen het gebaar voor ‘pauze’. Hij wachtte niet op haar antwoord, maar liet zichzelf gelijk naar de grond glijden. Een onbewuste zucht ontsnapte hem toen hij eindelijk weer gras onder de voeten had. Hij gebruikte zijn bezem om tegenaan te leunen terwijl hij op MacKenzie wachtte. De zon begon langzaam maar zeker voorbij zijn hoogtepunt te trekken en ze hadden voor het eerste dagenraad al op het veld gestaan, of liever erboven gehangen, om te oefenen. Waar MacKenzies tomeloze obsessie met de gruwelijke sport vandaan kwam was hem een raadsel, maar hij kon niet ontkennen dat ze er niet slecht in was. <br />
Hij diepte zijn toverstok uit zijn zak en liet hem over zijn bonkende schouder glijden. Zijn bloed kristalliseerde in zijn aderen door een ijzige kou die uit zijn vingers door zijn staf gleed en de pijn leek te verdoven. Toch voelde hij de draden in zijn rug bijna knappen bij de beweging. <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">Zeer zeker weten spierpijn morgen.</span> Als madame Plijster hem niet heel streng op het hart had gedrukt dat ze hem niet nóg een keer zou helpen als hij zijn spieren per ongeluk in rubber of staalkabels veranderde, zou hij zijn getweakte spreuk hebben getest. Over een maand zou ze dat dreigement vast vergeten zijn, dan kon hij het wel uitproberen.<br />
“Hey Mack? Zou je het heel erg vinden om me nog een dag extra in leven te laten?” Hij knikte met zijn hoofd richting het kasteel. “Op zich is verhongering een interessant fenomeen om te observeren, maar de lol van het ondergaan wordt ernstig overschat.”]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><span style="font-weight: bold;" class="mycode_b"><span style="font-size: large;" class="mycode_size"><span style="color: #005DC2;" class="mycode_color">Zwerkballen</span> <span style="color: #666666;" class="mycode_color">en </span><span style="color: #008E02;" class="mycode_color">muizenvallen</span> </span></span></div>
<hr class="mycode_hr" />
<br />
Samuels arm werd bijna uit de kom gerukt terwijl hij die laatste slurk van MacKenzie uit de doelpost probeerde te houden. Hij werd een halve slag meegetrokken door de snelheid van de bal en hoewel hij het ding wel ving, was hij niet sterk genoeg om te voorkomen dat de slurk zijn arm deels door de doelring trok. Het ijzer beet aan zijn schouder terwijl hij er met een klap tegenaan kwam en hij siste van de pijn. Ze leek met de dag harder te gooien en hij vroeg zich af hoelang hij nog zou volstaan als amateurwachter. En of ze nog wel met hem zou duelleren als ze niks meer aan hem had als Wachter voor haar oefeningen. Met de rode bal in zijn hand richtte hij zich weer op vanuit zijn schuine positie op de bezem. Alle spieren in zijn rug stonden strak van het uren balanceren op het vliegend stuk hout en hij wist met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat hij morgen stijf zou staan van de spierpijn. Hij gooide de slurk terug en maakte met zijn handen het gebaar voor ‘pauze’. Hij wachtte niet op haar antwoord, maar liet zichzelf gelijk naar de grond glijden. Een onbewuste zucht ontsnapte hem toen hij eindelijk weer gras onder de voeten had. Hij gebruikte zijn bezem om tegenaan te leunen terwijl hij op MacKenzie wachtte. De zon begon langzaam maar zeker voorbij zijn hoogtepunt te trekken en ze hadden voor het eerste dagenraad al op het veld gestaan, of liever erboven gehangen, om te oefenen. Waar MacKenzies tomeloze obsessie met de gruwelijke sport vandaan kwam was hem een raadsel, maar hij kon niet ontkennen dat ze er niet slecht in was. <br />
Hij diepte zijn toverstok uit zijn zak en liet hem over zijn bonkende schouder glijden. Zijn bloed kristalliseerde in zijn aderen door een ijzige kou die uit zijn vingers door zijn staf gleed en de pijn leek te verdoven. Toch voelde hij de draden in zijn rug bijna knappen bij de beweging. <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">Zeer zeker weten spierpijn morgen.</span> Als madame Plijster hem niet heel streng op het hart had gedrukt dat ze hem niet nóg een keer zou helpen als hij zijn spieren per ongeluk in rubber of staalkabels veranderde, zou hij zijn getweakte spreuk hebben getest. Over een maand zou ze dat dreigement vast vergeten zijn, dan kon hij het wel uitproberen.<br />
“Hey Mack? Zou je het heel erg vinden om me nog een dag extra in leven te laten?” Hij knikte met zijn hoofd richting het kasteel. “Op zich is verhongering een interessant fenomeen om te observeren, maar de lol van het ondergaan wordt ernstig overschat.”]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Een Vollemaansdeal]]></title>
			<link>https://nomaj.be/showthread.php?tid=180</link>
			<pubDate>Sat, 06 Mar 2021 15:56:08 +0100</pubDate>
			<dc:creator><![CDATA[<a href="https://nomaj.be/member.php?action=profile&uid=8">Timsel</a>]]></dc:creator>
			<guid isPermaLink="false">https://nomaj.be/showthread.php?tid=180</guid>
			<description><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><img src="https://i.imgur.com/zU1E2SH.png" loading="lazy"  alt="[Afbeelding: zU1E2SH.png]" class="mycode_img" /></div>
<br />
De mensen keken om. Was zij het écht? Benen zo glanzend als een fles wijn in het maanlicht, felblauwe ogen, als ware het de Middellandse zee, met die golvende blonde haren als de golven die op deze zee dansten en een aura, als ware het de zon zelve die het restaurant binnenliep, gedragen door lange, puntige hakschoentjes. Het was haar echt: Eleftheria Aphrodisiac – in levende lijve! Menig man aanwezig in het tentje werd boos aangesproken door hun vrouwen en zelfs die konden hun ogen niet van haar afhouden.<br />
Nou ja, zo zag Eleftheria het tenminste. Ze zag helemaal voor zich hoe ze in slow-motion het luxe 6-sterren tovenaarsrestaurant inliep, met alle reacties van dien. Maar dat ging niet helemaal zoals verwacht. Ze kreeg de deur namelijk niet open. Al grimassend stond ze aan de deur te trekken, tot een huis-elf verschijnselde en haar meldde dat je moest <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">duwen</span>, zoals ze eigenlijk ook wel had kunnen weten als ze het bordje had gelezen dat vlak voor haar neus op de deur hing. Eleftheria lachte het weg met een stralende lach en deed uit schaamte haar zonnebril op. Daarna kreeg ze de deur eindelijk open met een licht duwtje.<br />
<span style="font-style: italic;" class="mycode_i">Oké Elef, herpak je. Ik wéét dat al die mensen naar je prachtige ik kijken, maar doe nou eens bescheiden. Negeer ze! </span>En dat deed ze. Ze negeerde de tovenaars en heksen die hun nekken omdraaiden alsof ze uilen waren en sprak de dichtstbijzijnde ober aan. <br />
‘Hai,’ zei ze ietwat uit de hoogte. ‘Ik heb een afspraak… ik geloof… tafel 17? Eleftheria Aphrodisiac is de naam, maar dat wist je natuurlijk al,’ voegde ze er haastig aan toe met een lachje.<br />
Het bleek dat haar tafelgenoten er al een tijdje zaten. Eleftheria lachte ook dit weg. ‘Dat gebeurt wel vaker. Druk leven, snap je? Nee, waarschijnlijk niet, och, wat is het toch fijn om een simpel mens te zijn!’ Ze ober nam haar veel te dikke bontjas aan en begeleidde haar richting de tafel waar ze heen moest. Eleftheria merkten dat haar handen een beetje trilden – iets waar ze de laatste tijd wat vaker last van kreeg als ze zenuwachtig was. Haar ogen schoten heen-en-weer door het restaurant. Ze hadden hier wel luxe gasten. Wel ergens waar ze thuishoorde. En er was zo te zien ook lekker eten – ook belangrijk! Ze had eigenlijk best wel honger.<br />
Uiteindelijk kwamen de twee waar ze mee had afgesproken in het zicht. Eleftheria blies haar zorgen uit in een lange zucht en zette toen haar hartelijkste glimlach op. Dit etentje kon rampzalig verlopen, dus ze moest scherp blijven. Scherp. Als een mesje. <br />
‘Aaahhh, meneer en mevrouw Hathaway – fijn jullie te ontmoeten.’ Ze gaf hen ongevraagd een kus op hun wangen. ‘Sorry dat ik u zo lang heb moeten laten wachten – u snapt het wel wanneer je een carrière hebt en een hoop verantwoordelijkheden op je schouders hebt rusten. Maar ach, geen zorgen, ik compenseer het allemaal,’ zei ze met een lachje. <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">Op hoop van zegen!</span>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div style="text-align: center;" class="mycode_align"><img src="https://i.imgur.com/zU1E2SH.png" loading="lazy"  alt="[Afbeelding: zU1E2SH.png]" class="mycode_img" /></div>
<br />
De mensen keken om. Was zij het écht? Benen zo glanzend als een fles wijn in het maanlicht, felblauwe ogen, als ware het de Middellandse zee, met die golvende blonde haren als de golven die op deze zee dansten en een aura, als ware het de zon zelve die het restaurant binnenliep, gedragen door lange, puntige hakschoentjes. Het was haar echt: Eleftheria Aphrodisiac – in levende lijve! Menig man aanwezig in het tentje werd boos aangesproken door hun vrouwen en zelfs die konden hun ogen niet van haar afhouden.<br />
Nou ja, zo zag Eleftheria het tenminste. Ze zag helemaal voor zich hoe ze in slow-motion het luxe 6-sterren tovenaarsrestaurant inliep, met alle reacties van dien. Maar dat ging niet helemaal zoals verwacht. Ze kreeg de deur namelijk niet open. Al grimassend stond ze aan de deur te trekken, tot een huis-elf verschijnselde en haar meldde dat je moest <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">duwen</span>, zoals ze eigenlijk ook wel had kunnen weten als ze het bordje had gelezen dat vlak voor haar neus op de deur hing. Eleftheria lachte het weg met een stralende lach en deed uit schaamte haar zonnebril op. Daarna kreeg ze de deur eindelijk open met een licht duwtje.<br />
<span style="font-style: italic;" class="mycode_i">Oké Elef, herpak je. Ik wéét dat al die mensen naar je prachtige ik kijken, maar doe nou eens bescheiden. Negeer ze! </span>En dat deed ze. Ze negeerde de tovenaars en heksen die hun nekken omdraaiden alsof ze uilen waren en sprak de dichtstbijzijnde ober aan. <br />
‘Hai,’ zei ze ietwat uit de hoogte. ‘Ik heb een afspraak… ik geloof… tafel 17? Eleftheria Aphrodisiac is de naam, maar dat wist je natuurlijk al,’ voegde ze er haastig aan toe met een lachje.<br />
Het bleek dat haar tafelgenoten er al een tijdje zaten. Eleftheria lachte ook dit weg. ‘Dat gebeurt wel vaker. Druk leven, snap je? Nee, waarschijnlijk niet, och, wat is het toch fijn om een simpel mens te zijn!’ Ze ober nam haar veel te dikke bontjas aan en begeleidde haar richting de tafel waar ze heen moest. Eleftheria merkten dat haar handen een beetje trilden – iets waar ze de laatste tijd wat vaker last van kreeg als ze zenuwachtig was. Haar ogen schoten heen-en-weer door het restaurant. Ze hadden hier wel luxe gasten. Wel ergens waar ze thuishoorde. En er was zo te zien ook lekker eten – ook belangrijk! Ze had eigenlijk best wel honger.<br />
Uiteindelijk kwamen de twee waar ze mee had afgesproken in het zicht. Eleftheria blies haar zorgen uit in een lange zucht en zette toen haar hartelijkste glimlach op. Dit etentje kon rampzalig verlopen, dus ze moest scherp blijven. Scherp. Als een mesje. <br />
‘Aaahhh, meneer en mevrouw Hathaway – fijn jullie te ontmoeten.’ Ze gaf hen ongevraagd een kus op hun wangen. ‘Sorry dat ik u zo lang heb moeten laten wachten – u snapt het wel wanneer je een carrière hebt en een hoop verantwoordelijkheden op je schouders hebt rusten. Maar ach, geen zorgen, ik compenseer het allemaal,’ zei ze met een lachje. <span style="font-style: italic;" class="mycode_i">Op hoop van zegen!</span>]]></content:encoded>
		</item>
	</channel>
</rss>