16 going on 20

[AlessaJess]

16 going on 20

“Oke.” Blue keek over haar schouder naar de twee jongens die momenteel nog een beetje verloren in de woonkamer stonden en deed niks om haar glimlach te onderdrukken.
Damien mocht dan even gestopt zijn met spelen, één van zijn melodietjes zat zo in haar hoofd, dat ze hem bleef neuriën terwijl ze het koffiezetapparaat lekker door liet pruttelen en ze de ketel vol met water goot en op het fornuis zette.
Ze had natuurlijk de jongens van tevoren kunnen vragen wat ze wilden drinken, maar Blue was er van overtuigd dat gasten nooit voor een eerlijk antwoord, maar altijd voor het makkelijke antwoord kozen om maar geen moeite te zijn voor hun gastheer/-vrouw. Hoewel ze er nog steeds niet helemaal uit was of Trevor zoiets als uitzondering op de regel niet zou doen omdat hij nooit echt om de mening van iemand anders gaf, of dit juist wel zou doen omdat hij zich de laatste tijd zo vriendelijk mogelijk over probeerde te laten komen, nam ze liever het zekere voor het onzekere.
Ze liep snel door naar de aangrenzende woonkamer, om daar wat zooi van de bank af te gooien zodat de jongens in ieder geval konden gaan zitten. Hoewel ze van tevoren nog had geprobeerd het huis een beetje presentabel te maken was zij zelf net terug gekomen uit Schotland en zat Damien net in een of andere belangrijke week – toetsweek? Projectinleverweek? Joost mocht het weten, met zijn hoeveelheid belangrijke weken – waardoor het er op zo’n manier uitzag in het huis, dat zij er zelf best tevreden mee was, maar ze ook wist dat haar moeder zich om had gedraaid in haar… nou ja, bed, aangezien ze nog leefde enzo.
Ze gooide de deur naar haar kamer open en dumpte haar armen vol zooi daar maar even in. Dat kon ze altijd later nog uitzoeken.
Op dat moment begon Damien weer te spelen. De muziek die door het huis galmde was – zoals altijd – heel mooi, maar lichtelijk afleidend in haar zoektocht naar de juiste woorden om deze belangrijke dag mee te beginnen. Zolang de anderen er maar geen last van zouden hebben, kon zij er wel mee omgaan. En de beste manier om er nu mee om te gaan was… gewoon even geen woorden gebruiken.
Blue stak twee duimen op naar de jongens nu er weer ruimte was voor ze om plaats te nemen en beende snel terug naar de keuken, waar het koffiezetapparaat zijn “ik ben klaar”-spiel begon. Blue had de stem zelf ingesproken, zodat zowel Damien als zij zelf het niet zou vergeten wanneer ze koffie hadden gezet als een van beiden weer in een van hun drukkere periodes zaten en mentaal snel van het ene ding naar het andere ding sprongen. Zelfkennis is de sleutel tot succes, hoorde ze haar moeder al weer zeggen. Wel lekker dat magie het toepassen van die zelfkennis toch zo’n stuk makkelijker maakte.
Ze drukte de knop in zodat het weer stil was in de keuken en draaide zich om.
“Hey jongens? Wat willen jullie eigenlijk? Koffie? Thee? Damien heeft me nog verse munt laten halen zodat we dat ook in huis zouden hebben.”
Een goede zweefspreuk deed het koekjesblik naar het – wel opgeruimde – salontafeltje voor de bank vliegen. De deksel vloog er vanaf in een hopelijk uitnodigend gebaar en liet alle koekjes zien. Ze had voor de gelegenheid zowel tovenaars- als gewone dreuzelkoekjes gekocht en ging er vanuit dat de twee volbloedjongens nog niet vaak met die laatste soort in aanraking waren gekomen. Perfecte manier om duidelijk te maken aan de twee dat niet alles tovenaar ook meteen beter was en dat ze best ook tijdens de voorbereidingen naar dreuzeldingen konden kijken.
Ze pakte de twee goedgevulde mokken van het aanrecht en zette ze pontificaal voor de neuzen van Jareth en Trevor. Ze ging voor de jongens staan.
“Zoals jullie weten is het al weer bijna een van de belangrijkste dagen van het jaar en vooral dit jaar is het zeer belangrijk dat we er iets moois van gaan maken. Dus... verklaar ik deze jaarlijkse vergadering voor de Jarige Jet voor geopend!”